Siedziałem naprzeciwko psychologa Pawła Siergiejewicza i nie mogłem zacząć mówić. Cienka kartka z wynikami badania DNA drżała mu w palcach. Prawdopodobnie po raz dziesiąty przesunąłem wzrok po tej samej linii, jakbym miał nadzieję, że liczby w jakiś cudowny sposób się zmienią.
Ale wynik pozostał ten sam.
Prawdopodobieństwo ojcostwa biologicznego — zero punktów zero procent.
Paweł Siergiejewicz siedział cicho naprzeciwko i cierpliwie czekał. Miał około sześćdziesięciu lat. Spokojne spojrzenie, cichy głos, uważne ruchy — przez wiele lat praktyki prawdopodobnie słuchał setek historii o zdradzie, stratach i zniszczonych rodzinach.
Jednak nawet dla niego było to oczywiste: przed nim stał człowiek, którego znajomy świat właśnie całkowicie się zawalił.
Na koniec powiedziałem z trudem:
— Ona nie jest moja.
Psycholog posunął się nieznacznie do przodu.
—O kim mówisz?
—O jej córce… Katya ma osiem lat. Wychowywałam ją przez wszystkie te lata… a teraz okazuje się, że nie jest moją własną.
Przedstawiłem wniosek. Paweł Siergiejewicz przeczytał ją uważnie, ledwo zauważalnie skinął głową i ostrożnie przesunął papier z powrotem do mnie.
—Zacznij od początku, — zapytał cicho.
I przemówiłem.
Mam czterdzieści dziewięć lat. Moja żona Oksana ma czterdzieści siedem lat. Jesteśmy małżeństwem od dwudziestu lat.
Katya urodziła się, gdy miałem czterdzieści jeden lat.
Czekaliśmy na to dziecko bardzo długo. Próbowali zostać rodzicami przez prawie dziesięć lat. Na początku po prostu wierzyli, że wszystko się ułoży, ale potem zaczęły się niekończące się badania, leczenie, wizyty w klinikach i konsultacje ze specjalistami.
Stopniowo prawie przyzwyczailiśmy się do myśli, że dzieci są w naszym do rodziny‘najprawdopodobniej nigdy tak się nie stanie.
A potem nagle okazało się, że Oksana jest w ciąży.
Kiedy przekazała mi tę wiadomość, początkowo myślałem, że źle ją usłyszałem. A kiedy w końcu zdałem sobie sprawę, że to prawda, poczułem się najszczęśliwszą osobą na świecie.
Dosłownie nie odszedłem od niej: kupiłem małe ubrania, odnowiłem pokój dziecięcy, studiowałem wózki dziecięce, wybrałem łóżeczko i przyniosłem do domu zabawki.
W urodziny Katyi stałam na korytarzu szpitala położniczego i nie mogłam powstrzymać łez. W ogóle nie obchodziło mnie, że w pobliżu są lekarze, pielęgniarki i inni ludzie.
Przez pierwsze kilka lat nasze życie niczym nie różniło się od zwykłego życia rodziny.
Katya dorosła, stawiała pierwsze kroki, nauczyła się mówić i głośno się śmiała. Blond włosy, niebieskie oczy — szczerze wydawało mi się, że moja córka jest do mnie bardzo podobna.
Nie miałem najmniejszych wątpliwości.
Jednak w wieku około czterech lat zacząłem zauważać pewne osobliwości.
Na początku były to niemal niezauważalne szczegóły: jej spojrzenie, wyraz twarzy, znajome gesty. Czasami nagle łapałem się na tym, że myślałem, że w tej dziewczynie nie ma nic mojego.
Ani jednej znanej funkcji.
Pewnego wieczoru zapytałem żonę:
— Oksana, do kogo jest podobna Katya?
Odpowiedziała nawet nie myśląc:
—Do mojej babci. Prawie jej nie pamiętasz. Poczekaj chwilę — kiedy Katya dorośnie, stanie się jej dokładną kopią.
Zgodziłem się i starałem się nie wracać już do tych myśli.
Ale kiedy moja córka miała siedem lat, wydarzyła się historia, po której wszystko się zmieniło.
Katya zachorowała. Nie było nic niebezpiecznego, ale lekarz zlecił kilka badań krwi. Zidentyfikowano między innymi jej grupę.
Miałem drugi pozytywny wynik.
Oksana ma trzeci pozytywny wynik.
A u Katyi zdiagnozowano pierwszy wynik negatywny.
Byłem zaskoczony i skonsultowałem się z lekarzem:
—Czy to możliwe?
Ona tylko wzruszyła ramionami:
— Genetyka może być nieprzewidywalna.
Udawałem, że się uspokajam. Ale w środku już pojawił się niepokój.
Kiedy wróciłem do domu, włączyłem laptopa i zacząłem czytać artykuły medyczne.
Około pół godziny później stało się dla mnie jasne: biorąc pod uwagę nasze grupy krwi, taki wynik u dziecka wydawał się niemożliwy.
To nie powinno się było wydarzyć.
Znów poszedłem do żony:
— Oksana, czy jesteś pewna, że prawidłowo pamiętasz swoją grupę krwi?
Spojrzała na mnie zirytowana.
— Oczywiście. Trzecia opcja jest pozytywna. Znam ją od dzieciństwa.
—A co jeśli raz się mylili?
— Nie było pomyłki.
Powiedziała to zbyt szybko.
I właśnie w tym momencie po raz pierwszy wyraźnie poczułem: coś jest przede mną ukrywane.
Minęło około sześciu miesięcy.
Nic nie powiedziałem. Po prostu obserwowałem, porównywałem i próbowałem przekonać samego siebie, że wymyśliłem problem, który nie istnieje.
Ale gdy tylko spojrzałem na Katyę, w mojej głowie znów pojawiło się to samo bolesne pytanie: czyją córką jesteś?
Gardziłem sobą za te myśli. Przecież to ja karmiłem ją łyżeczką, wstawałem do niej w nocy, kładłem ją spać, zabierałem do przedszkola i uczyłem, jak utrzymać równowagę na rowerze.
Wątpliwości jednak tylko się nasiliły.