Trzy miesiące temu w końcu podjąłem decyzję.
Potajemnie wykonałem test na ojcostwo od wszystkich.
Wziąłem kilka włosów Katyi z grzebienia, dodałem próbki i zabrałem wszystko do prywatnego laboratorium. Nic nie powiedziałem żonie.
Odpowiedź miała zostać wysłana dwa tygodnie później.
Te czternaście dni wydawało mi się wiecznością.
Kiedy otrzymałem powiadomienie e-mailem, siedziałem przy kuchennym stole i przez kilka minut wpatrywałem się w ekran, wahając się, czy otworzyć załącznik.
Potem w końcu kliknąłem na plik.
Przed moimi oczami pojawiła się jedna linijka:
Prawdopodobieństwo ojcostwa biologicznego — zero punktów zero procent.
Siedziałem nieruchomo i patrzyłem przed siebie.
Być może minęła godzina. Być może dwa.
Całkowicie straciłem poczucie czasu.
Oksana weszła do kuchni.
—Co się z tobą dzieje? — zapytała.
Zamiast odpowiedzieć, podałem jej wydrukowany wynik.
Przeczytała zakończenie.
I natychmiast zbladła.
—To jakiś… błąd… — wyszeptała żona.
— Jaki inny błąd? Wszystko jest tu powiedziane bardzo jasno.
— Być może laboratorium pomyliło próbki!
— Oksana, odpowiedz szczerze. Od kogo pochodzi to dziecko?
Zakryła twarz dłońmi i zaczęła płakać.
Czekałem w milczeniu.
W ciągu kilku minut w końcu wyznała:
—Zdarzyło się to tylko raz… na imprezie firmowej. Dziewięć lat temu. Tak naprawdę nawet nie pamiętam, kim był ten człowiek.
Wydawało mi się, że wszystko we mnie, co wciąż się trzymało, upadło.
—Czy twierdzisz, że zaszłaś w ciążę dzięki przypadkowemu znajomemu?
— Nic nie wiedziałam! — powtórzyła pospiesznie. — Byłam pewna, że to twoje dziecko!
— Osiem lat, — Powiedziałem cicho. — Ukrywałeś to przede mną przez osiem lat.
Złapała mnie za dłoń.
— Naprawdę nie wiedziałem!
Ale patrząc jej w oczy, poczułem: przez cały ten czas przynajmniej przyznała się do prawdy.
Od tego wieczoru moje życie zdawało się rozpadać na kawałki.
Praktycznie przestałem spać. Przychodził do pracy i wykonywał obowiązki jako bezduszny mechanizm.
Najtrudniejszą rzeczą był jednak powrót do domu każdego wieczoru.
Katya nadal wybiegła mi na spotkanie, przytuliła mnie za pasek i zapytała:
— Tato, pobawisz się ze mną dzisiaj?
Pogłaskałem ją po blond włosach… i w mojej głowie znów zabrzmiało: nie jesteś moją córką.
Tydzień temu zdałem sobie sprawę, że nie będę już w stanie wydostać się z tego stanu sam.
Potem umówiłem się na wizytę u psychologa.
Paweł Siergiejewicz wysłuchał mojej historii bez przerywania, a potem zapytał:
—Co teraz myślisz o tej dziewczynie?
Przez długi czas nie potrafiłem sformułować odpowiedzi.
— Nie wiem… Kiedyś ją kochałem. A teraz, kiedy na nią patrzę, widzę tylko zdradę mojej żony.
Psycholog spokojnie powiedział:
—Nie masz obowiązku dalszego wychowywania cudzego dziecka.
Natychmiast się spięłem.
— Ale Katya nie jest za nic winna…
—Oczywiście, niewinny, — zgodził się. — Brak jej winy nie oznacza jednak, że jesteś zobowiązany ponieść tę odpowiedzialność.
Na chwilę zamilkł.
—Czasami uczciwa opieka wyrządza mniej szkody niż życie zbudowane na ciągłych kłamstwach.
Tego samego wieczoru powiedziałem Oksanie:
— Zostawiam cię.
Płakała, prosiła, żeby o wszystkim pomyśleć i zostać, przynajmniej dla dobra Katyi.
Ale odpowiedziałem:
— Nie mogę dalej mieszkać obok kobiety, która oszukuje mnie od ośmiu lat.
Złożyłem swoje rzeczy i wyszedłem z domu.
Wkrótce złożył pozew o rozwód, a następnie udał się do sądu, aby zakwestionować akta ojcostwa.
Badanie potwierdziło, że nie jestem biologicznym ojcem.
Od tego dnia minęło sześć miesięcy.
Oksana próbuje odnaleźć prawdziwego ojca Katyi, ale jak dotąd jej poszukiwania nie przyniosły żadnych rezultatów.
Czasami Katya do mnie dzwoni.
Płacze do telefonu i pyta:
— Tato… dlaczego już do nas nie przychodzisz?
I nie mogę znaleźć słów, żeby jej odpowiedzieć.
Przyjaciele Oksany nieustannie wysyłają mi wiadomości:
«Porzuciłeś niewinne dziecko».
«Jak możesz po tym nazywać siebie mężczyzną?»
Ale ja sam zrozumiałem jedną rzecz.
Nikogo nie zostawiłem.
Odmówiłem jedynie dalszego wychowywania dziecka, które przez wiele lat oszustw było zmuszane do bycia uważanym za moje.
Im więcej czasu mija, tym częściej wydaje mi się, że psycholog wciąż mówił prawdę.
Czasami uczciwe odejście jest naprawdę lepsze niż dalsze istnienie w kłamstwie.
Ale niektóre pytania wciąż mnie prześladują.
Mężczyźni, odpowiedzcie szczerze: czy moglibyście nadal wychowywać dziecko, gdybyście dowiedzieli się, że biologicznie jest ono dla was zupełnie obce?
Kobiety, jak możecie ukrywać taką tajemnicę przed własnym mężem przez tyle lat?
A gdyby pewnego dnia twój mąż przyprowadził do domu cudze dziecko i przez lata przekonywał cię, że to twoje własne dziecko, czy kiedykolwiek byłabyś w stanie mu wybaczyć?