Igor zrobił krok naprzód, jakby nie mógł uwierzyć w to, co zobaczył. Deszcz nadal skropił drobno, krople spływały po kamiennych schodach zmieszane z brudną wodą, a ludzie opuszczający dziedziniec mimowolnie zwalniali, czując napięcie wiszące w powietrzu.
Christina się nie spieszyła. Spokojnie wyjęła kopertę i przeczesała palcami grubą papier, jakby była przekonana, że wszystko jest na swoim miejscu, i dopiero potem spojrzała na swojego byłego męża. W jej oczach nie było wściekłości ani goryczy — tylko spokój, który z jakiegoś powodu przerażał bardziej niż jakikolwiek krzyk
—O co chodzi? — zapytał, starając się zachować swój zwykły, pewny siebie ton, ale lekkie drżenie w jego głosie i tak go zdradziło.
Nie odpowiedziała od razu. Najpierw przez chwilę spojrzałem na Alinę, która stała trochę z boku. Nadal trzymała się prosto, ale nie było już do niej tej samej niezachwianej pewności siebie. Wtedy Christina odwróciła wzrok z powrotem w stronę Igora.
—Byłeś pewien, że już wszystko postanowiłeś, — powiedziała cicho. — Że możesz po prostu zamknąć jedne drzwi i zacząć nowe życie.
Zachichotał, choć uśmiech był raczej próbą ukrycia narastającego niepokoju.
— Christine, nie organizuj tego. Wszystko zostało już podpisane.
— Tak, — skinęła głową spokojnie. — Podpisano.
Powoli otworzyła kopertę. Prześcieradło w środku było starannie złożone na pół. Igor podszedł mimowolnie, jakby chciał poznać treść, zanim ona zdąży cokolwiek powiedzieć.
—To jest wniosek, — powiedziała płynnie. — Oficjalnie.
Zmarszczył brwi.
— Jaki jest wniosek?
Christina zamknęła oczy na sekundę, jakby zbierała siły, choć tak naprawdę długo przemyślała każde słowo do końca.
— Medyczny.
Igor ostro się wyprostował.
— I co z tego?
Podała mu prześcieradło, ale nie puściła go od razu, trzymając krawędź palcami.
— Przeczytaj to.
Wyrwał to papier trochę ostrzejszy niż chciał. Jego oczy szybko spływały po liniach. Po pierwsze — powierzchownie, bez zrozumienia. Następnie — wolniej. A potem znowu od początku. I znowu.
Słowa te najwyraźniej nie miały żadnego znaczenia.
Twarz wyraźnie zbladła.
Alina podeszła bliżej.
— Igor, co tam jest napisane?
Nie odpowiedział. Po prostu opuściłem rękę z prześcieradłem, jakby nagle stało się za ciężkie.
— To jest… — zaczął, ale od razu zgubił drogę. — To jakiś błąd.
Christina lekko pochyliła głowę.
—Naprawdę kochasz to słowo, prawda? Błąd.
Spojrzał na nią ostro.
—Chcesz powiedzieć, że…
Nie pozwoliła mu dokończyć.
—Chcę powiedzieć, że dziecko nie jest tam tylko. Jest zdrowy. I co najważniejsze, — zrobiła sobie krótką przerwę, — nie możesz odmówić w sposób, który ci odpowiada.
Alina zamarła.
—Nie rozumiem… — powiedziała cicho.
Po raz pierwszy Christina spojrzała na nią trochę dłużej.
—Oczywiście, że nie rozumiesz. Powiedzieli ci, że wszystko już zostało postanowione. Że przeszłość jest już za nami.
Igor tak mocno ścisnął prześcieradło, że papier Zmięłam mu palce.
—Zrobiłeś to celowo? — jego głos stał się nudny. — Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej?
—Ponieważ nie pytałeś, — odpowiedziała spokojnie. — Wersja, którą sam wymyśliłeś, była dla ciebie wystarczająca.
Cofnął się, jakby próbował utrzymać równowagę.
— Czy wiesz… i milczysz?
— Czekałem, — Christina go poprawiła.
Deszcz stał się cięższy. Ludzie wokół zaczęli się szybciej rozpraszać, ale wydawało się, że ta trójka znalazła się w odrębnej przestrzeni, w której czas poruszał się zgodnie z własnymi prawami.
—Na co czekałeś? — zapytał niemal szeptem.
Powoli włożyła kopertę z powrotem do folderu.
— Moment, w którym w końcu wierzysz, że jesteś wolny. Więc potem rozumiem, że nie wszystko jest takie proste.
Alina spojrzała na Igora i po raz pierwszy w jej oczach pojawiły się wątpliwości.
—Powiedziałeś, że wszystko jest ustalone…
Milczał.
Christina wzięła głęboki oddech. Przez chwilę leżała dłonią na brzuchu — ruch był prawie niezauważalny, ale miał większy sens, niż wszystkie frazy.
—Nie zamierzam tu wystawiać sztuki teatralnej, — kontynuowała. — Nie będę krzyczeć, upokarzać się ani żądać niczego na schodach kortu. Ale jedną rzecz musisz zrozumieć.
Igor podniósł oczy i ta sama pewność siebie już w nich nie pozostała.
— Który?
—Nie możesz po prostu wycofać się z tej historii.
Między nimi panowała cisza.
Gdzieś w pobliżu zatrzasnęły się drzwi samochodu, ktoś głośno się roześmiał — zwykłe miejskie dźwięki, które w tym momencie wydawały się zupełnie obce.
—To moje dziecko, — powiedział w końcu, jakby próbował odzyskać władzę nad sytuacją.
Christina skinęła głową.
— Tak.
— Więc wezmę udział.
Spojrzała na niego uważnie, jakby rozważała każde słowo.
—Uczestnicz — nie oznacza pojawiania się, kiedy czujesz się komfortowo.
Zmarszczył brwi.
—Myślisz, że odmówię?
Uśmiechnęła się lekko — nie szyderczo, ale zmęczona.
—Myślę, że nawet nie zdałeś sobie sprawy z tego, z czego już zrezygnowałeś.