Alina odwróciła się. Jej palce nerwowo ściskały pasek torby.
— Igor… — zadzwoniła cicho.
Nawet się nie odwrócił.
Christina zeszła ze schodów. A potem drugi.
—Dam ci znać, kiedy nadejdzie czas, — powiedziała, nie odwracając się. — A potem sam zdecydujesz, kim naprawdę chcesz być.
Pozostał nieruchomy.
— Christine!
Zatrzymała się, ale nie odwróciła się.
— Tak?
—Dlaczego jesteś… — zachwiał się, dobierając słowa. — Dlaczego jesteś taki spokojny?
Przez kilka sekund nic nie powiedziała.
—Bo najgorsze już się wydarzyło” – odpowiedziała cicho. — Wszystko inne — tylko konsekwencje.
I znów poszła do przodu.
Jej matka czekała na nią przed samochodem z niepokojem w oczach. Widząc córkę, natychmiast otworzyła drzwi.
— Czy to już koniec? — zapytała, starając się, aby jej głos brzmiał równomiernie.
Christina skinęła głową i usiadła w salonie.
— Tak.
— A on?
Christina zamknęła oczy na sekundę.
—Właśnie zaczął rozumieć.
Samochód zaczął się poruszać.
Igor pozostał za szybą, wciąż stojąc na schodach z wgniecioną taflą w dłoni. Alina była w pobliżu, ale między nimi pojawiła się już odległość — nie cielesna, ale ta sama, której nie można skrócić zwykłymi słowami.
Deszcz stawał się coraz cięższy.
Krople zatarły zarys miasta, zamieniając je w niejasne szare tło, na którym wszyscy zostali sami ze swoimi myślami.
Christina patrzyła w przyszłość.
Jej dłoń spoczywała na brzuchu.
W środku było cicho.
Ale teraz nie była to już pustka.
Samochód powoli wtapiał się w nurt, pozostawiając szare stopnie sądy sprawiedliwości, gdzie do niedawna decydował los całego życia. W kabinie było ciepło, okna zaczęły parować, a matka od czasu do czasu przesuwała dłonią po szybie, jakby próbowała zobaczyć coś ważnego w niejasnym krajobrazie.
Christina milczała. Nie patrzyła na drogę ani na przechodniów — jej wzrok był skierowany gdzieś do środka. Tam, gdzie lęk żył do niedawna, a teraz pojawiła się dziwna, niemal niezwykła jasność.
—Jesteś pewien, że dasz radę? — Matka zapytała cicho, nie zdejmując rąk z kierownicy.
— Tak, — Christina odpowiedziała spokojnie.
A ta odpowiedź nie brzmiała jak próba przekonania siebie lub innej osoby.
Brzmiało to jak fakt.
Wieczorem apartament powitał ich zwykłą ciszą. Wszystko pozostało na swoim miejscu: filiżanka na wpół pijanej herbaty, starannie złożony koc na sofie, miękka lampa w kącie pokoju. Ale nadal coś się zmieniło. Nie w rzeczach — w samym poczuciu domu.
Christina zdjęła płaszcz, powiesiła go na haczyku i powoli weszła do pokoju. Zatrzymała się na chwilę przy oknie. Deszcz nadal padał, ale zrobiło się już ciszej.
Znów położyła rękę na brzuchu.
—Damy sobie z tym radę, — szepnęła niemal cicho.
I po raz pierwszy od dłuższego czasu nie brzmiało to jak obietnica.
I jak pewny siebie.
Igor pozostał na schodach długo po tym, jak samochód zniknął z pola widzenia. Prześcieradło w jego dłoni zamokło od deszczu, atrament trochę się rozmył, ale znaczenie tego, co zostało napisane, pozostało takie samo — mocne i niezaprzeczalne.
—Pójdziesz? — Alina zapytała ostrożnie.
To było tak, jakby nie słyszał.
— Igor…
Odwrócił się ostro w jej stronę.
—Wiedziałeś? — głos był cichy, ale było w nim napięcie.
Była zdezorientowana.
— O czym?
Ścisnął go jeszcze mocniej papier.
— O tym, że dziecko… że wszystko było zupełnie inne, niż myślałam?
Alina pokręciła głową.
—Sam powiedziałeś, że tam wszystko jest skomplikowane… że ona… że ona nie chce…
Odwrócił ostro wzrok.
Słowa, które wcześniej wypowiadał tak łatwo i pewnie, teraz brzmiały w jego głowie inaczej.
Fałszywy.
— Chodźmy, — powiedział krótko.
Jechali samochodem w milczeniu. Miasto błysnęło za oknami, ale Igor tego nie zauważył. W mojej głowie kręciły się strzępki rozmów, gestów, spojrzeń. A zwłaszcza — jej uśmiech.
Nie obrażony.
Nie zepsuty.
Pewny siebie.
I to mnie najbardziej przestraszyło.
Minęło kilka tygodni.
Christina stopniowo powracała do swojego zwykłego rytmu. Praca w klinice znów stała się dla niej czymś więcej niż tylko obowiązkiem — dała jej poczucie wsparcia. Ludzie przychodzili ze swoimi skargami, zadawali pytania, dziękowali im, co pomagało im nie tkwić w przeszłości.
Brzuch stawał się coraz bardziej widoczny. Koledzy uśmiechali się, pytali o swoje samopoczucie, przynosili owoce i herbatę, a czasem po prostu zostawali w pobliżu, aby zamienić kilka miłych słów. W tych prostych gestach było więcej prawdziwego ciepła niż we wszystkim, przez co przeszła w ostatnich miesiącach.
Igor się nie pojawił.
Dzwonił kilka razy. Christina nie odpowiedziała.
Potem nadeszła wiadomość:
«Musimy porozmawiać».
Długo patrzyła na ekran telefonu. Potem po prostu to odłożyłem na bok.
Nie teraz.
Pewnego wieczoru, gdy za oknem było zupełnie ciemno, zadzwonił dzwonek do drzwi.
Matka spojrzała pytająco na Christinę.
Skinęła głową w milczeniu.
Kiedy drzwi się otworzyły, Igor stał na progu.