Czarny SUV płynnie wjechał na podwórko. Kochany, błyszczący, w ciemnych okularach. Z samochodu wysiadł wysoki, około pięćdziesięcioletni mężczyzna w dobrym płaszczu, pewny siebie i opanowany. Chodził bez zamieszania, jak człowiek przyzwyczajony do ryzyka i władzy. Twarz wydawała się Aleksandrowi nieco znajoma. Gdzieś bardzo głęboko, wśród starych spraw, wyblakłych wspomnień i oficjalnych archiwów, widział już ten profil.
Winda poszła w górę.
Rodin czekał kilka minut. Najcięższe myśli roiły się w mojej głowie. Przypomniałem sobie ich pierwsze lata ze Swietłaną, narodziny syna, jej łzy w sali szpitalnej, kiedy ledwo go wyciągnięto po tym, jak został ranny. Czy to wszystko było prawdziwe, ale teraz się rozpada? A może po prostu nie chciał zobaczyć prawdy wcześniej?
Cicho otworzył drzwi mieszkania kluczem. Na korytarzu czuć było znajomy męski zapach — ten sam, który prześladował go przez sześć miesięcy. Ale obok niego był jeszcze jeden — zapach ciepłych wypieków. Swietłana upiekła swoje ulubione ciasta wiśniowe. I z jakiegoś powodu ta domowa, rodzima słodycz uderzyła mocniej niż jakikolwiek dowód.
Aleksander po cichu zdjął buty i wszedł do pokoju.
Swietłana siedziała przy stole. Wręcz przeciwnie — ten sam człowiek. Na stole leżały talerze, butelka wina, dwa kieliszki i papiery. Swietłana mu coś powiedziała, ale kiedy zobaczyła męża, zerwała.
— Sasha… — to wszystko, co powiedziała.
Mężczyzna powoli wstał.
A potem Aleksander w końcu go rozpoznał.
Grigorij Kuleszow.
Dawno, dawno temu, pod koniec lat osiemdziesiątych, pracowali w tym samym dziale. Następnie Kuleszow został wrobiony, wysłany do więzienia w sfabrykowanej sprawie, a następnie zniknął z życia Rodina. To było jak wpadnięcie w ciemność lat dziewięćdziesiątych. Od tego czasu minęło prawie trzydzieści lat.
A teraz stał w mieszkaniu Rodina, blady, wyczerpany i trzymał się zbyt prosto — tak zwykle zachowują się ludzie, którzy czują ból podczas poruszania się.
—Bezskutecznie zdecydowałeś się wejść bez hałasu, Sasza, — Kuleszow powiedział z ironicznym uśmiechem. — Słyszałem cię na schodach.
Swietłana powoli położyła widelec na stole.
— Usiądź, —powiedziała do męża. — Najpierw posłuchaj. Następnie zdecyduj, co myśleć.
—Chcę teraz wyjaśnienia, — Rodin odpowiedział ostro. — Kto to jest i co się dzieje?
Kuleszow usiadł mocno. Wtedy Aleksander zauważył, że nienaturalnie trzyma lewą rękę, a pod jego płaszczem można było dostrzec ciasny bandaż.
— Szukałeś kochanka? — Gregory zapytał zmęczony. — I mnie znalazł. Twoja żona cię nie zdradza, Sasha. Ona dosłownie wyciąga mnie z innego świata już od kilku miesięcy. Zmieniam prześcieradła, bo plamię je krwią dwa razy w tygodniu. Nie możesz dzwonić do lekarzy. Podążają za mną ludzie, którzy naprawdę potrzebują, żebym nie dożył przesłuchania.
Rodin w milczeniu zwrócił wzrok na żonę.
Na stole nie leżały listy miłosne, ale przepisy, opakowania leków, sterylne bandaże i kilka dokumentów medycznych.
—Powiedziałeś, że zostajesz w szkole, — powiedział głupio.
—Co powinienem był powiedzieć? — Swietłana odpowiedziała cicho, ale stanowczo. — Dlaczego zabieram rannego do podziemnych chirurgów? Dlaczego ukrywam to w naszym domu? Że wydaję wszystko co mam na lekarstwa? Nie mogłeś trzymać się z daleka. Postępowałbyś zgodnie z prawem. A wtedy Grisza zostałby zabity.
Zatrzymała się i dopiero wtedy dodała:
— I więcej. Nie wiesz nic. Kiedy w wieku dziewięćdziesięciu jeden lat zostałeś schwytany i przetrzymywany w piwnicy, to Grisha dowiedziała się, gdzie jesteś. To on zaprowadził mnie do tych ludzi. Dzięki niemu udało mi się cię stamtąd wydostać. Zakazał ci o tym mówić. Powiedział, że powinieneś pozostać człowiekiem bez obowiązku wobec ciemności.
Aleksander powoli zapadł się na krzesło. To było tak, jakby ziemia została znokautowana spod jego stóp. Wszystko, co podejrzewał, wszystko, o czym prawie udało mu się zdecydować w sobie, rozsypało się w proch.
Przypomniał sobie, jak podążał za żoną, jak szukał kłamstw w jej głosie, jak mentalnie przygotowywał się do zabawy w domu kamery. A teraz siedziała przed nim kobieta, która przez cały ten czas w milczeniu ratowała mężczyznę, który kiedyś go uratował.
—Kto cię zranił? — zapytał Kuleszowa.
Skrzywił się.
— Stary biznes. Bardzo stary. Postanowiłem zacząć mówić o zabójstwie na zlecenie, które kiedyś pomogli uciszyć. Ci, którzy za nim stali, nadal mają pieniądze i powiązania. Kiedy zdali sobie sprawę, że jestem gotowy zeznawać, rozpoczęli polowanie. Udało nam się strzelać. Cudownie wyszedłem. Zadzwoniłem do Swietłany — Nie wiem dokładnie dlaczego. Pewnie dlatego, że zawsze ufał tylko wam dwóm. Przyszła i mnie wyprowadziła.
Swietłana otworzyła stare pudełko i położyła zdjęcia na stole. Na jednym z nich byli dwaj — młody Rodin i młody Kuleszow w mundurze, uśmiechnięci, nie wiedząc jeszcze, jak życie ich złamie.
—On nie jest obcy, Sasha, — powiedziała. — On jest twoim mężczyzną. Zbyt dawno temu pochowałeś go w swojej pamięci.