W pokoju panowała cisza. W kuchni brzęczała tylko lodówka, a za oknem kapała roztopiona woda.
Aleksander długo patrzył na swoją żonę. Naprawdę zmieniła się w ciągu tych miesięcy: schudła, cienie leżały pod jej oczami, ręce stały się grubsze od ciągłej pracy i mycia. I widział to wszystko — ale nie rozumiał.
Na koniec zapytał:
— Ile mamy czasu?
Kuleszow podniósł głowę.
— Maksymalnie kilka dni. Samochód na podwórku — przynęta. Podczas gdy oni ją obserwują, ja jestem tutaj. Ale wkrótce zrozumieją.
I w tym momencie w Aleksandrze było tak, jakby ta sama osoba, którą szanowano i której się obawiano podczas służby, ponownie się włączyła.
Podszedł do stołu, przejrzał dokumenty, szybko ocenił sytuację i powiedział:
—Jest jeden sposób. Wiem, z kim się skontaktować w prokuraturze. Są ludzie, którzy jeszcze się nie wyprzedali i nie zapomnieli, czym jest honor. Jeśli jesteś zarejestrowany jako kluczowy świadek i materiały zostaną oficjalnie przekazane, nie będą mieli czasu na usunięcie Cię. Wtedy trudniej będzie cię dotknąć.
—A co jeśli cię też wciągną? — Swietłana zapytała cicho.
Rodin spojrzał na nią i po raz pierwszy wziął ją za rękę przez cały wieczór.
—Próbowali mnie już wcześniej złamać. Nie wyszło. Ale dziś prawie cię zdradziłem swoimi podejrzeniami.
Szlochała i spuściła oczy.
— Chciałem kamery odłóż to, — przyznał. — Chciałem cię mieć na oku. Myślałem, że nie będzie gorszej prawdy. Okazało się jednak, że w ogóle nic nie rozumiałem.
Swietłana zakryła twarz dłońmi. Gregory zwrócił się do okno.
Ale prawie nie było już czasu na uczucia.
Aleksander spędził całą noc na nogach. Dzwonił do starych kontaktów, odnawiał łańcuchy i zastanawiał się, jak zrobić wszystko szybko i bez przecieków. Swietłana zbierała dokumenty i leki. Kuleszow, mimo swojej słabości, przygotował świadectwo. Rano mieszkanie znów pachniało nie podejrzliwością, ale domem: mocną herbatą, ciastkami wiśniowymi i świeżą bielizną.
Rano do wejścia podjechał niepozorny samochód. Wyszedł z niego mężczyzna w cywilnym ubraniu — zastępca prokuratora regionalnego, niegdyś młody stażysta, którego Rodin na początku XXI wieku nauczył patrzeć nie tylko na papiery, ale także na oczy ludzi.
Drzwi otworzył sam Aleksander Wiktorowicz — w wyprasowanej koszuli, wypolerowanych butach i z teczką pod pachą.
—Wejdź, Jewgieniju Siergiejewiczu, — powiedział spokojnie. — Osoba, której szukasz jako świadka, jest gotowa zabrać głos.
Gość wszedł do mieszkania i od razu poczuł: tej nocy decydował tu o czyimś losie.
W pokoju Kuleszow siedział już ogolony, w czystej koszuli. Na stole leżały dokumenty, starannie zebrane w stos. W pobliżu znajdowały się kubki gorącej herbaty. Swietłana stała przy oknie. Poranne marcowe słońce spadło na jej włosy, które były już bardziej szare, niż pozwoliła sobie przyznać.
Aleksander podszedł do stołu, położył dłoń na papierach i powiedział stanowczo:
— Zacznij. Teraz mamy najważniejsze — czas i prawdę.
Właśnie w tej chwili, za oknem, czarny samochód nagle wystartował i zniknął za zakrętem, jakby zdał sobie sprawę: gra się skończyła.
A w zwykłym riazańskim mieszkaniu, gdzie do niedawna wszystko było przesiąknięte podejrzliwością, zaczęła się zupełnie inna historia. Historia nie opowiada o zdradzie, ale o wierności. Nie o zdradzie, ale o obowiązku. I że czasami najstraszniejsze podejrzenia rodzą się tam, gdzie tak naprawdę żyje największa miłość.