Milena nie zamierzała oglądać ich kłótni, a tym bardziej brać w niej udziału.
Udała się w stronę drzwi wejściowych i je otworzyła.
—Przypuszczam, że powinieneś kontynuować starcie gdzie indziej.
Alicja jako pierwsza wyszła na korytarz.
Już przy drzwiach zatrzymała się obok Mileny.
— Wybacz mi.
—Nie masz o co prosić o przebaczenie.
—Naprawdę nic nie wiedziałem.
— Teraz już wiesz.
Alicja wyszła na zewnątrz.
Władysław pospieszył za nią, ale odwrócił się, zanim przekroczył próg.
—Mamy jeszcze poważną rozmowę do przeprowadzenia.
— Oczywiście.
Drzwi za nim się zamknęły.
Milenę pozostawiono samą w domu.
Na stoliku kawowym nadal znajdowały się katalogi mebli.
Zebrała je, zabrała na korytarz i umieściła w pobliżu butów Władysława.
Potem otworzyła okna.
Zapach cudzych perfum był nadal wyczuwalny w salonie.
Władysław wrócił do domu prawie o północy.
Milena była w swoim biurze i przeglądała listy służbowe.
Wszedł nawet nie pukając.
—Czy jesteś teraz zadowolony?
— Czym dokładnie?
—Zniszczyłeś wszystko.
Milena spokojnie zamknęła laptopa.
— Czy zniszczyłem?
— Nie było potrzeby mówić Alicji o dokumentach.
—Była w moim domu i zastanawiała się, jaki kolor pomalować moje ściany.
—Miałem jej wszystko sam wyjaśnić.
— Kiedy?
— Później.
— Po rozwodzie?
— Tak.
—Po jakim rozwodzie? Ten, o którym zapomniałeś powiedzieć własnej żonie?
Władysław mocno opadł na krzesło.
— Od dawna istniejemy jako zwykli sąsiedzi.
— To w żaden sposób nie usprawiedliwia twojego oszustwa.
—Ty też wszystko doskonale zrozumiałeś.
— Zrozumieć, co się dzieje i zgodzić się z tym — to dalekie od tego samego.
— Więc mnie śledziłeś?
— Nie. Po prostu jakoś przestałeś się ukrywać.
Przez chwilę milczał.
— Zakochałam się w innej osobie.
— Okej.
Odpowiedź ta była dla niego wyraźnie nieoczekiwana.
—I to wszystko, co powiesz?
—Czego oczekujesz?
— Nie wiem. Zachowujesz się, jakby cię to w ogóle nie obchodziło.
— Zależy mi. Ale jest już za późno, żeby wpaść w złość.
— Moglibyśmy rozwieść się w pokoju.
—To właśnie zamierzam zrobić.
Władysław wyraźnie się zrelaksował.
Prawdopodobnie uznał, że główny problem został już rozwiązany.
— Wtedy nie ma potrzeby zamieniać rozwodu w prawdziwą wojnę.
— Całkowicie się zgadzam.
— Znalezienie innego mieszkania zajmie mi trochę czasu.
— Ile?
— Miesiące dwa.
—Masz siedem dni.
Spojrzał ostro na żonę.
—Mówisz poważnie?
— Absolutnie.
—Ale nadal jestem twoim mężem.
— Do tej pory.
—Mieszkałem w tym domu przez wiele lat.
—To nie daje ci prawa przyprowadzić tu swojej kochanki i obiecać jej moją własność.
—Oto moje rzeczy, sprzęt i kilka mebli.
— Cokolwiek do ciebie należy, możesz to zabrać.
—A co z moimi inwestycjami?
— Sporządź listę wydatków i dołącz dokumenty. Następnie omówimy tę kwestię z prawnikiem.
Władysław wstał.
—Wszystko przygotowałeś wcześniej.
—Czekałem tylko na moment, w którym sam pokażesz, jak daleko jesteś gotowy się posunąć.
—Więc wiesz o Alicji od dawna?
— Wystarczająco długo.
—Dlaczego milczała?
— Chciałem sprawdzić, czy sam zdecydujesz się powiedzieć prawdę.
—I przez cały ten czas mi pozwalała…
Nie dokończył zdania.
— Pozwoliłeś mi cię oszukać? Zrobiłeś to doskonale bez mojego wsparcia.
Władysław nerwowo chodził po biurze.
— Alicja teraz ignoruje moje telefony.
—To twoja osobista relacja.
—Zrobiłeś ze mnie pośmiewisko.
—Sam przyprowadziłeś swoją kochankę do domu swojej żony i przedstawiłeś go swojemu. Właśnie wyjaśniłem, do kogo należy to prawo.
—Dla Ciebie majątek i dokumenty są ważniejsze niż nasza rodzina.
— Rodziny nie było już tam na długo przed rozmową o własności.
Tej nocy Władysław pozostał w pokoju gościnnym.
Rano wyszedł nawet nie pijąc kawy.
Milena skontaktowała się z brygadzistą i pod koniec tygodnia zamówiła wymienny cylinder do zamka wejściowego.
Nie miała zamiaru całkowicie zmieniać drogich drzwi i działającego systemu zamykania. Wystarczyło zainstalować nową larwę, po czym stare klucze już nie pasowały.
Potem Milena zaczęła pakować rzeczy męża.
Nie zrobiła tego ze złości.
Działała spokojnie, metodycznie i ostrożnie.
Wszystkie ubrania włożyła do trwałych pudełek.
Sprzęt i dokumenty osobiste zamieszczałem osobno.
Na liście znalazły się narzędzia Władysława, przechowywane w garażu.
Nie dotykała rzeczy, których własność mogłaby spowodować spór.
Następnego dnia mąż napisał, że przez jakiś czas będzie mieszkał z przyjacielem.
Milena powiedział, że jego pudełka zostaną w pełni zmontowane do soboty.
—Naprawdę wyrzuciłeś mnie z domu za tydzień?
—Proszę cię o przeprowadzkę po oszustwie i próbie pozbycia się mojego majątku.
— Mógł dać mi więcej czasu.
—Nie dałeś mi też czasu na przygotowanie się do pojawienia się Alicji.
W piątek Władysław przyszedł kupić rzeczy ze swoim przyjacielem.
Niósł pudełka niemal bez słowa.