Kilka razy miałem zamiar coś powiedzieć, ale za każdym razem zmieniałem zdanie.
Kiedy samochód był w pełni załadowany, Władysław zatrzymał się w pobliżu tarasu.
— Ten taras zbudowałem ja.
—Brałeś udział w budowie.
—Kiedyś byliśmy tu szczęśliwi.
— Tak, były.
—Czy to już nic dla ciebie nie znaczy?
— Więc. Ale przeszłość nie anuluje tego, co wydarzyło się teraz.
—Możesz dać mi jeszcze jedną szansę.
—Miałeś okazję każdego wieczoru, kiedy tu wracałeś i mogłeś wszystko szczerze opowiedzieć.
— Bałem się.
—Co stracisz swój dom?
Milczał.
Kiedy Władysław odszedł, przybył mistrz i zastąpił larwę zamkową.
Cała praca nie trwała dłużej niż dwadzieścia minut.
Milena otrzymała zestaw nowych kluczy, kilkakrotnie sprawdziła drzwi i po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuła prawdziwy spokój.
Teraz jej mąż nie mógł wejść do środka bez ostrzeżenia.
Milena oficjalnie złożyła pozew o rozwód w poniedziałek.
Potem Władysław dzwonił do niej niemal każdego wieczoru.
Na początku powiedział, że majątek musi zostać podzielony sprawiedliwie.
Potem znów przypomniał mi o zainwestowanych pieniądzach.
Po pewnym czasie zaczął przepraszać.
—Alicja mnie zostawiła, — powiedział podczas jednej z rozmów.
— Przepraszam.
— Stwierdziła, że nie mogłaby zaufać mężczyźnie, który kłamał na tak poważne tematy.
— Całkiem logiczne.
—Czy jesteś z tego powodu zadowolony?
— Nie.
— Nie uwierzę.
—Jej decyzja w żaden sposób nie zależy ode mnie.
—Całe moje życie rozpadło się w ciągu jednego dnia.
— Nie, Vlad. Był zniszczony przez wiele miesięcy. Po prostu tego dnia konsekwencje stały się oczywiste.
Wielokrotnie proponował spotkanie osobiste.
Milena zgodziła się tylko raz.
Poznali się w kawiarni położonej w centrum miasta.
Władysław wyglądał na wyczerpanego.
W ciągu kilku tygodni zauważalnie schudł i nie nosił już drogiego zegarka, którym wcześniej uwielbiał się popisywać.
— Wynająłem mieszkanie, — powiedział.
— Okej.
— Jest bardzo mało miejsca.
— Z czasem znajdziesz większy dom.
— Ciągle pamiętam nasz dom.
— W końcu minie.
—Dla mnie zawsze było to powszechne.
—Kiedy byliśmy małżeństwem, była to nasza wspólna przestrzeń życiowa. Ale prawnie pozostało moją własnością.
—Nigdy nie czułem się tam outsiderem.
—Nie byłeś obcy.
—Dlaczego więc tak łatwo było ci mnie wyrzucić?
—Ponieważ ty sam przestałeś być moim mężem.
Władysław opuścił głowę.
—Powiedziałem Alicji, że dom jest mój.
— Wiem o tym.
— Chciałem wyglądać na osobę odnoszącą większe sukcesy w jej obecności.
—Przed kobietą, z którą zamierzałeś zbudować poważny związek?
— Ma dość wysokie wymagania.
—Postanowiłeś więc spełnić te prośby kosztem nieruchomości, która do mnie należy.
Skrzywił się boleśnie.
—W twojej prezentacji wszystko wygląda obrzydliwie.
—Bo tak to naprawdę wyglądało.
—Nie spodziewałem się, że sytuacja zajdzie tak daleko.
—Przyprowadziłeś ją, żeby obejrzała pokoje i wybrała meble.
—To był jej pomysł.
—Ale to ty otworzyłeś drzwi.
Władysław poprosił, aby dać mu jeszcze jedną szansę.
Zapewnił, że jego związek z Alicją w końcu się skończył.
Powiedział, że zdał sobie sprawę ze swoich błędów.
Obiecał umówić się na wizytę u psychologa rodzinnego.
Przysiągł, że nigdy więcej nie będzie oszukiwał.
Milena słuchała go bez irytacji.
Sześć miesięcy temu takie wyznania mogłyby skłonić ją do myślenia.
Teraz zabrzmiało to za późno.
—Dlaczego naprawdę chcesz wrócić? — Zapytała Milena.
—Bo cię kocham.
— A może dlatego, że Alicja wyszła, a wynajęte mieszkanie było zbyt ciasne?
Władysław zmarszczył brwi.
—Ciągle próbujesz mnie upokorzyć.
—Właśnie zadałem bezpośrednie pytanie.
— Straciłem wszystko.
—Straciłeś dostęp do rzeczy, które nigdy do ciebie nie należały.
—Ten dom był ogromną częścią mojego życia.
— Tak. Ale potem postanowiłeś uczynić z tego część życia innej kobiety.
Po tym spotkaniu byli małżonkowie komunikowali się wyłącznie za pośrednictwem przedstawicieli.
Postępowanie rozwodowe przebiegło stosunkowo spokojnie.
Władysław próbował uzyskać rekompensatę pieniężną za prace tarasowe i melioracyjne.
Milena nie zaprzeczyła, że część wydatków rzeczywiście pokrył jej mąż.
Nadal ma wyciągi bankowe, wpływy gotówkowe i umowy.
Po szczegółowych obliczeniach okazało się, że rzeczywiste inwestycje Władysława były wielokrotnie skromniejsze niż kwoty, o których wspomniał.
Milena zapłaciła za znaczną część pracy.
Małżonek wykonywał jakąś pracę dobrowolnie w trakcie swojego wspólnego życia.
Ostatecznie zgodzili się na rozsądne odszkodowanie za kilka potwierdzonych dużych zakupów, po czym spory majątkowe ustały.
Ziemia i dom pozostały własnością Mileny.
Nie mogło być innego rezultatu.
Kupiła działkę i całkowicie zbudowała dom, zanim poznała Władysława.
Po zakończeniu rozwodu dom przez pewien czas wydawał się niezwykle cichy i pusty.