Wśród jego rzeczy w walizce znajdowała się broszura promocyjna nadmorskiego hotelu.
Wtedy Milena w końcu przekonała się, że związek na boku trwa już od dłuższego czasu, a jej mąż już snuł wspólne plany ze swoją kochanką.
Umówiła się na spotkanie z prawnikiem.
Dowiedziałem się, jak prawidłowo złożyć pozew o rozwód.
Ponownie sprawdziłem certyfikaty i wyciągi dotyczące gruntu i domu.
Zrobiłem kopie dokumentów bankowych i przeniosłem ważne dokumenty do bezpiecznego sejfu.
Małżonkowie nie mieli prawie żadnych znaczących wspólnych oszczędności.
Samochód Władysława był na niego zarejestrowany.
Milena miała własny samochód.
Dom i działka należały wyłącznie do niej.
Nie opracowała planu zemsty.
Milena chciała po prostu spokojnie stawić czoła nieuniknionemu końcowi małżeństwa i nie stracić tego, co stworzyła na długo przed spotkaniem z mężem.
Władysław najwyraźniej uznał milczenie żony za dowód, że nic nie zauważyła.
Z każdym dniem zachowywał się coraz pewniej.
Kilka razy zacząłem mówić o tym, że dwie osoby nie potrzebują tak dużego domu.
Następnie zaczął oferować ponowną rejestrację części majątku, tak aby – według niego – «wszystko w rodzinie było sprawiedliwe».
—Którą dokładnie część proponujesz ponownie zarejestrować? — Milena kiedyś zapytała.
— Połowa domu.
—Z jakiego powodu?
—Ponieważ jesteśmy mężem i żoną.
— Dom został zbudowany przed naszym ślubem.
—Dużo zainwestowałem także w niego i w tę stronę.
Milena poprosiła o podanie konkretnych inwestycji.
Władysław wymienił taras, miejsce do grillowania, kilka drzew owocowych i system nawadniający.
—Wszystko to nie stanowi połowy kosztów domu, — zauważyła.
Mąż poczuł się urażony.
—Absolutnie wszystko cenisz tylko pieniędzmi.
—To ty jako pierwszy mówiłeś o podziale majątku.
Po tej rozmowie Władysław przez kilka dni zachowywał się wyzywająco chłodno.
Prawdopodobnie zastanawiał się, jak wytłumaczyć Alicji, dlaczego w dokumentach domowych brakuje jego nazwiska.
Sądząc jednak po tym, co działo się teraz w salonie, zdecydował się w ogóle jej nic nie mówić.
Przyprowadził ze sobą kochankę i powiedział, że po rozwodzie zamieszkają tu razem.
Stojąc naprzeciwko nich, Milena nie poczuła ostrego bólu, lecz nieoczekiwane, niemal fizyczne wyzwolenie.
Nie musiała już zgadywać i wątpić.
Wszystko skończyło się dokładnie tak, jak sobie wyobrażała.
Alicja jako pierwsza przerwała ciszę.
— Vlad, powiedz mi, że ona tylko żartuje.
— Dom rzeczywiście jest zarejestrowany na Milenę, — mężczyzna niechętnie się przyznał.
— Ale powiedziałeś mi, że sam to zbudowałeś.
—Włożyłem w to wiele wysiłku.
Milena uważnie przyjrzała się mężowi.
— Może możemy to wymienić?
— Teraz nie jest na to czas.
— Dlaczego? Przecież twierdziłeś Alicji, że dom należy do ciebie.
Kobieta nagle zdystansowała się od Władysława.
—Powiedziałeś, że twoja żona w ogóle nie brała udziału w budowie i nadal tu mieszka, chociaż już się rozstaliście.
— Jeszcze się nie rozwiedliśmy, — Milena spokojnie wyjaśniła.
Alicja zwróciła się do niej.
— Nic o tym nie wiedziałem.
— Wierzyć.
—Zapewnił, że od dłuższego czasu mieszkasz osobno.
Milena rozejrzała się po salonie.
Na oparciu krzesła leżał jej domowy kardigan.
Na stole leżał służbowy laptop.
Na otwartej półce znajdowało się wspólne zdjęcie z ich zeszłorocznej podróży.
Trudno było wymyślić bardziej absurdalny dowód separacji.
—Jak widać, to nieprawda.
Władysław mówił głośniej:
— Zatrzymaj to przesłuchanie.
—Przesłuchanie nie jest już wymagane. Ty sam wszystko pokazałeś doskonale.
—Dotyczy to tylko mnie i Alicji.
— Ale to się zdarza w moim domu.
Alicja chwyciła torebkę.
— Vlad, obiecałeś, że po rozwodzie będziesz miał gwarancję utrzymania domu.
—Bylibyśmy w stanie dojść do porozumienia.
—Z kim dokładnie? — Zapytała Milena. — Ze mną?
Nie znalazł odpowiedzi.
—Powiedziałeś, że mogę się tu przeprowadzić z synem, — Alicja kontynuowała. — Pokazał mi nawet pokój na drugim piętrze.
Milena po raz pierwszy usłyszała, że kobieta ma dziecko.
Najwyraźniej Alicja była rozwiedziona i wychowywała chłopca.
Okazało się, że Władysławowi udało się już rozdzielić pokoje w czyimś domu.
—A jaki pokój zamierzałeś dać dziecku? — Zapytała Milena.
Alicja wskazała na schody.
—Ten po lewej. Z dużym oknem.
Milena krótko skinęła głową.
To było jej biuro.
Znajdowały się tam dokumenty biurowe, biblioteka osobista i kompletne archiwum budowy domu.
— Wyraźnie.
—Naprawdę nie znałam prawdy, — Alicja powtórzyła. — Od czasów, gdy nie byłaś mężatką, upierał się, że dom należy do jego rodziny.
— Władysław zawsze miał dość wyobraźni.
Mąż zirytowany zrobił kilka kroków w stronę kobiet.
— Alice, omówimy wszystko później.
— Nie.
Cofnęła się.
—Wyjaśnisz mi teraz, o co jeszcze mnie oszukałeś.
— Nie tutaj.
— Dlaczego? Boisz się, że twoja żona potwierdzi jeszcze jakieś kłamstwa?