W tym momencie na progu pojawiła się sąsiadka Tatiana Wasiliewna.
— Andryusha, widziałem, że przyjechałeś… Denis jest w departamencie od wczorajszego wieczoru. Został zatrzymany, gdy próbował sprzedać stary złoty łańcuch Mariny. Powiedział, że na leczenie Julii potrzebne są pieniądze.
—Jakie szaleństwo? — Andriej zacisnął zęby. — Dlaczego się do mnie nie zwrócił? Mam pieniądze!
Sąsiad westchnął ciężko.
—Nie chciał ci przeszkadzać. Powiedział, że już jesteś zdenerwowany. Miałem nadzieję, że sam znajdę wyjście.
Andriej ostrożnie oddał Julię niani.
— Zostań z nią. Wrócę wkrótce.
Na komisariacie Denis siedział na krześle, pochylony i z głową spuszczoną. Widząc Andrieja, wstał ostro.
— Tato, przepraszam… Nie miałem takiego zamiaru…
—Po prostu wyjaśnij, — Andriej powiedział stanowczo. — Dlaczego milczałeś? Dlaczego wniosłeś do tego wszystko?
Denis połknął.
— Szukałem informacji, czytałem o chorobach, dzwoniłem do klinik. Nikt nie potrafił powiedzieć, co się dzieje. Julia słabła, stawała się bledsza, a jej żołądek rósł. Zrozumiałem, że potrzebni są dobrzy lekarze i badania. Chciałem znaleźć pieniądze i sam o wszystkim decydować…
Andriej podszedł i mocno go przytulił.
—Ty głupi chłopcze. Jesteśmy rodziną. Takich rzeczy nie da się zrobić samemu. Chodźmy do domu.
Wracając, Andriej natychmiast wezwał karetkę. Przybywający lekarze zbadali Julię i natychmiast podjęli decyzję o zabraniu jej do szpitala. Rozpoczęto tam pilne badania, testy, konsultacje, USG i tomografię.
Trzy dni później lekarz naczelny —siwowłosy, zmęczony mężczyzna o poważnej twarzy— zaprosił Andrieja do swojego domu.
— Otrzymaliśmy wyniki. Przypadek ten jest rzadki, ale zrozumiały. Twoja córka ma ogromną torbiel jajnika. Choroba rozwijała się stopniowo, a ze względu na swoje umiejscowienie objawy przez długi czas pozostawały niewyraźne. Teraz konieczna jest operacja, i to tak szybko, jak to możliwe.
Wszystko unosiło się przed oczami Andrieja.
— Operacja?.. Czy to bardzo niebezpieczne?
Lekarz odpowiedział bezpośrednio:
—Zawsze istnieje ryzyko, ale nie możesz się wahać. Im szybciej zainterweniujemy, tym większe szanse na pełny powrót do zdrowia. Potrzebujemy Twojej zgody.
— Tak, — Andrey od razu powiedział. — Rób, co musisz. Po prostu ją uratuj.
Operacja trwała prawie cztery godziny. Przez cały ten czas Andriej i Denis siedzieli na korytarzu niemal bez ruchu. Nie rozmawiali — słowa nie były potrzebne. Kiedy w końcu pojawił się chirurg, obaj podskoczyli w tym samym czasie.
— Wszystko poszło dobrze, — powiedział lekarz ze zmęczonym uśmiechem. — Cystę usunięto całkowicie. Teraz dziewczyna jest na intensywnej terapii, jej stan jest stabilny. Za kilka dni przeniesiemy ją na zwykły oddział.
Denis nie mógł tego znieść i wybuchnął płaczem, zakopując się w ramieniu Andrieja. Andriej mocno go do niego przycisnął.
— Wszystko będzie dobrze. Teraz na pewno tak się stanie.
Tydzień później Julia leżała już na oddziale. Nadal była słaba, mówiła cicho, ale życie znów pojawiło się w jej oczach. Kiedy zobaczyła ojca i Denisa, na jej twarzy pojawił się uśmiech.
— Tak bardzo za tobą tęskniłam…
Andriej usiadł obok łóżka i pogłaskał ją po dłoni.
— My też, kochanie. Zgódźmy się: koniec z ciszą. Jeśli coś boli lub przeraża — mówimy od razu. Razem możemy sobie ze wszystkim poradzić.
Denis, stojąc w pobliżu, zacisnął dłoń siostry.
—I nie będę już wcielać się w bohatera. Wybacz mi.
Julia uśmiechnęła się lekko:
—I ja też nie będę już tolerować ciszy.
Andrey spojrzał na nich oboje i zrozumiał: bez względu na to, jak trudne było życie, oni mają to, co najważniejsze — mają siebie nawzajem. Oznacza to, że wytrzymają wszystko.
Epilog
Minęło półtora roku.
Wiosenne słońce zalało kuchnię w domu Andrieja delikatnym światłem. Na stole leżały gorące naleśniki, czuć było zapach kawy i domowe ciepło. Julia, silniejsza, wesoła i aktywna, umieściła talerze. Z tej strasznej historii nie pozostało prawie nic — tylko cienka blizna, która z czasem powinna była stać się całkowicie niewidoczna.
Denis bardzo się zmienił w tym czasie. Dojrzał, stał się pewniejszy siebie, spokojniejszy. Teraz nie czuł się już w tym domu obcy ani zbędny. Wręcz przeciwnie, — rozumiał, że jest tu potrzebny. Po opowiedzeniu historii o sieci traktował naukę poważnie, a później zaczął zarabiać trochę dodatkowych pieniędzy, ale szczerze i otwarcie, rozmawiając o wszystkim z Andreyem.
Sam Andriej również zmienił swoje życie. Nie odbywał już długich podróży i dostał pracę jako instruktor w ośrodku szkolenia morskiego. Tego ranka wszedł do kuchni z dwoma bukietami żonkili: jednym dla Julii — to były jej urodziny, drugim dla Zinaidy Igorewny, która w tym czasie stała się niemal jak rodzina.
—No cóż, solenizantko, jesteś gotowa przyjąć gratulacje? — zapytał z uśmiechem, wyciągając kwiaty.
Julia się roześmiała:
— Tato, pamiętasz, że mam dziś dziesięć lat, prawda?
