—Oczywiście, że pamiętam. A ciasto jest prawie gotowe. Ale to nie wszystko. Mamy niespodziankę.
Wkrótce w drzwiach pojawiła się Tatiana Wasiliewna, a za nią weszła młoda kobieta z miłymi oczami i torbami w rękach.
—To jest Olga, — powiedział Andrey. — Jest pediatrą, obecnie pracuje w ośrodku rehabilitacyjnym. Poznaliśmy się, gdy Julia wracała do zdrowia. I… zgodziła się zostać częścią naszej rodziny.
Julia zamarła, po czym powoli podeszła do kobiety i cicho zapytała:
—Czy zostaniesz naszą matką?
Olga przykucnęła przed nią i delikatnie wzięła ją za ręce.
— Postaram się naprawdę bardzo, jeśli mi pozwolisz.
Julia przytuliła ją bez wahania. Denis, uśmiechając się zawstydzony, również podszedł bliżej. Andriej spojrzał na nich i poczuł, jak po raz pierwszy od dłuższego czasu jego dusza stała się naprawdę spokojna. Zrozumiał: to nie finał, ale początek nowego rozdziału.
Później, gdy wszyscy siedzieli przy stole, śmiali się, przypominali sobie, czego doświadczyli i planowali, Andriej rozejrzał się dookoła — na Julię, Denisa, Olgę, Zinaidę Igorewnę, ukradkiem ocierając szczęśliwe łzy.
I wtedy w końcu zdał sobie sprawę: nie ma klątwy. Była tylko seria strasznych procesów. A prawdziwym cudem — są ludzie, którzy pozostali w pobliżu. Ci, którzy się nie złamali. Ci, którzy nauczyli się wierzyć, ufać i kochać na nowo, pomimo bólu.
Przy dźwięku kubków, zapachu wypieków i śmiechu dzieci po raz pierwszy od wielu lat Andriej poczuł nie tylko ulgę, ale prawdziwą pewność siebie:
teraz naprawdę będzie dobrze.
