Wracając z samolotu, zobaczył córkę z nienaturalnie dużym brzuchem. Lekarze byli zszokowani tym, co odkryli…
Kiedy Andriej został poinformowany telefonicznie o śmierci swojej starszej siostry Mariny, nie był w stanie od razu tego zauważyć. Niedawno doświadczył śmierci żony, której przyczyną był śmiertelny błąd medyczny, a teraz wiadomość o nowej stracie wydawała mu się czymś niemożliwym.
Ale tym razem nie było wątpliwości. Marina uległa wypadkowi. Później Andriej dowiedział się szczegółów: w jej krwi znaleziono alkohol. Tej nocy wracała od kochanka, z którym miała ostrą kłótnię. Na zewnątrz padał deszcz, droga była niebezpieczna, ale Marina nie zwolniła. Jedyne, co choć trochę złagodziło ból, to — po drodze nie zniszczyła nikogo poza sobą.
Andriej zabrał ze sobą swoją córeczkę Julię i udał się do innego miasta, aby zorganizować pogrzeb. Zatrzymali się w mieszkaniu Mariny. Zakładając czarny garnitur i patrząc w lustro, Andriej ponuro pomyślał, że nad ich rodziną wisi zły los: najpierw odeszli rodzice, potem żona, teraz siostra. Przez chwilę wydawało mu się, że on sam może być następny. Ale natychmiast odrzucił te myśli. Musiał żyć dla Julii. Dla jej dobra był gotowy walczyć nawet z samą śmiercią.
Przechodząc obok żłobka, Andriej zatrzymał się przy drzwiach. Denis — Syn Mariny stał w pokoju. Niedawno skończył piętnaście lat. Nastolatek niezdarnie próbował zawiązać krawat, a potem, nie mogąc go znieść, desperacko włożył palce we włosy — grube, brązowe, takie jak jego matki. Andriej nigdy nie był mistrzem emocjonalnych rozmów, ale po cichu podszedł i pomógł mu poradzić sobie z węzłem.
—Jak w ogóle to zniosłeś? — Denis zapytał cicho. —Straciłeś też żonę… Dlaczego miałbym teraz żyć?
Andriej trochę milczał, a potem odpowiedział szczerze:
— Żyję dla mojej córki. I teraz też nie jesteś sam. Nie zostawię cię.
Po pogrzebie byli tacy, którzy postanowili go pouczyć. Powiedzieli, że samotnemu ojcu jest już trudno, po co innego brać na siebie czyjąś nastolatkę, a nawet syna kobiety o trudnym charakterze. Andriej nikogo nie słuchał. Surowo przerwał wszystkie rozmowy i zabrał Denisa do swojego domu — w przestronnym domu, który kiedyś zbudował z żoną.
Minęło sześć miesięcy. Denis szybko się zakorzenił. On i Julia zostali przyjaciółmi jak rodzeństwo. Dla dziewczyny stał się prawdziwym wsparciem, a dla Andrieja — został asystentem w domu. Ze względu na dzieci Andriej odmówił nawet lotów długodystansowych i pozostał, aby pracować na brzegu. Ale pewnego dnia wszystko się zmieniło: jeden z kapitanów poważnie zachorował i nie było nikogo, kto mógłby go zastąpić. Kierownictwo przekonało Andrieja do pomocy i ostatecznie zgodził się na lot, który miał trwać pięć miesięcy.
Przed wyjazdem zatrudnił zaufaną kobietę — Zinaidę Igorevnę. Musiała gotować, dbać o dom i opiekować się dziećmi. Denis zapewnił, że poradzi sobie ze wszystkim i pomoże bez żadnych problemów. Andrey wyjechał, ale podróż została opóźniona: z powodu awarii i opóźnień powrót opóźnił się o prawie miesiąc. Połączenie było złe i przez cały ten czas mężczyzna nie mógł pozbyć się uczucia niepokoju.
Kiedy w końcu wrócił, postanowił nikogo nie ostrzegać — chciał zadowolić dzieci nieoczekiwanym przybyciem. Ledwo jednak przekroczył próg domu, gdy usłyszał krzyk. Julia krzyknęła. W tym dźwięku było tyle bólu, że zrobiło mu się zimno w środku. Rzucając swoje rzeczy prosto przy wejściu, pobiegł do salonu.
Dziewczyna leżała na sofie, blada, wyczerpana, z twarzą zniekształconą z powodu cierpienia. Przestraszona niania rzuciła się w pobliże.
— Tato… — Julia wydychała powietrze ledwo słyszalnie, ściskając brzuch rękami.
Andriej upadł na kolana przed nią.
— Yulechka, co się stało? Zinaida Igorevna, co się z nią dzieje?
W tym momencie koc zsunął się na bok i zobaczył brzuch córki. Był ogromny, nienaturalnie wzdęty. Mężczyzna zamarł.
— Co to jest?.. — wycisnął to, blednąc. — Gdzie jest Denis? Co się tu wydarzyło?
Niania chwyciła krzyż za klatkę piersiową, ściskając jej dłonie.
— Ja… Nie rozumiem siebie… Zachorowała około miesiąc temu. A Denis… Denis jest teraz w policji.
Andriej zaparł mu dech w piersiach. Myśli w mojej głowie natychmiast stały się najstraszniejsze.
—Na policję? Po co?! — prawie krzyknął.
Trudno mu było powstrzymać panikę, ale mimo to zmusił się do spokojnego mówienia:
— Zinaida Igorevna, opowiedz nam wszystko od samego początku. Dlaczego miesiąc temu? Dlaczego nikt mi nic nie powiedział?
Kobieta rozpłakała się.
— Nie chciałem ci przeszkadzać. Myślałem, że to coś tymczasowego. Na początku Julia po szkole po prostu narzekała na żołądek. Potem ból zaczął pojawiać się częściej. Zabrałem ją do lekarza, ale wszyscy powtarzali to samo: badania były dobre, nie było nic krytycznego. Tymczasem mój żołądek się powiększał. Ja sam nie rozumiałem, jak to możliwe…
Andriej ostrożnie wziął córkę w ramiona. Dziewczyna szlochała, trzymając się go.
— Tato, boję się…
