— Do mojego mieszkania? Bez mojego pozwolenia?
— Oj, daj spokój. Ludzi tu i tak pełno, a ty ciągle próbujesz wszystkim rządzić.
— Nataszeńko, nie bądź skąpa — uśmiechnęła się jedna z kobiet. — Gala tyle nam o tobie opowiadała.
— Doprawdy? I co dokładnie?
— No, że niby jesteś nawet niezłą dziewczyną, tylko trochę głupiutką — powiedziała Galina zwyczajnym tonem, jakby nie było w tym nic niestosownego. — I skąpą. W domu nie ma porządnego jedzenia, telewizor mały, ręczniki cienkie.
Natasza stała nieruchomo. Potem powoli odwróciła się do Dmitrija, który właśnie wyszedł z łazienki.
— Rozmawiałeś z nimi?
— Nata, no…
— Rozumiem — skinęła głową. — Dziękuję, Dmitrij. Wszystko jasne.
— Oj, nie obrażaj się — махнула рукой Galina. — Lepiej nastaw herbatę dla gości.
Natasza nic nie odpowiedziała. Poszła do przedpokoju, otworzyła górną szafkę i wyjęła niewielką torbę, którą kupiła poprzedniego wieczoru po rozmowie ze Swietłaną. Wiedziała, że ten moment nadejdzie. I była na niego gotowa.
Weszła do łazienki i zamknęła drzwi. Z torby wyjęła szczelne okulary do pływania. Potem budowlany respirator kupiony w sklepie technicznym. A na końcu — silny spray odstraszający dzikie zwierzęta. Na etykiecie widniał napis: „Zasięg do czterech metrów. Powoduje silne łzawienie, kaszel i chwilową dezorientację. Przy krótkotrwałym kontakcie bezpieczny dla zdrowia”.
Założyła okulary. Naciągnęła respirator. Spojrzała w lustro. Jej oczy za szkłami były zupełnie spokojne.
Natasza otworzyła drzwi i wyszła do salonu.
Pierwsza zauważyła ją Wiktoria.
— Mamo, patrz na tego klauna! Natasza, po co ty się tak ubrałaś?
Galina odwróciła się i wybuchnęła śmiechem.
— Borys, zobacz! Synowa kompletnie zwariowała!
— Co ona ma na sobie? — Borys podniósł się z kanapy.
Dmitrij stał przy ścianie z butelką piwa w ręce.
— Nata, co ty robisz?
— Zaraz wyjaśnię — powiedziała stłumionym głosem przez respirator. — Macie trzydzieści sekund, żeby opuścić moje mieszkanie. Wszyscy. Łącznie z tobą, Dmitrij.
— Ona jest nienormalna! — Galina klepnęła się po kolanach. — Dimka, aleś sobie żonę znalazł!
— Dwadzieścia sekund.
— Natasza, odłóż to — powiedział Dmitrij, stawiając butelkę na stole. — Przestań robić teatr.
— Dziesięć sekund.
— I co nam zrobisz?.. — zaczęła Galina.
Natasza nacisnęła zawór. Z pojemnika wystrzelił mocny strumień, a gryząca chmura błyskawicznie rozeszła się po pokoju. Pierwsza wrzasnęła Wiktoria — ostro, przeraźliwie. Borys zerwał się, chwytając za oczy. Galina zaczęła łapać powietrze, odpychając koleżanki, które piszczały i przepychały się do wyjścia. Dmitrij wypuścił butelkę z ręki i potykając się, rzucił się ku drzwiom.
Natasza metodycznie rozpylała środek po kątach. Chmura szybko rozeszła się po całym mieszkaniu. Goście, krzycząc i wpadając na siebie, wybiegli na klatkę schodową. Borys przeklinał tak głośno, że słyszał go cały blok. Wiktoria ryczała. Dwie nieznajome już pędziły po schodach w dół, проклиная dzień знакомства z Galiną.
Natasza zamknęła drzwi wejściowe. Przekręciła oba zamki. Wyjęła telefon i zadzwoniła do ślusarza z sąsiedniego budynku.
— Panie Andrzeju Mikołajewiczu, dobry wieczór. Pamięta pan, dzwoniłam wczoraj? Tak, chodzi o zamki. Da radę pan przyjechać teraz? Za dwadzieścia minut? Świetnie.
Otworzyła wszystkie okna i włączyła wentylator. Gdy mieszkanie się wietrzyło, spakowała rzeczy gości — szybko, garściami wrzucając je do walizek. Rzeczy męża zapakowała osobno do sportowej torby. Potem wyszła na balkon i spuściła wszystko na dół na linie — mieszkanie było tylko na trzecim piętrze.
— Natasza! — Dmitrij walił w drzwi. — Otwórz! To też mój dom!
— Mieszkanie jest zapisane na mnie, Dmitrij. Dokumenty są w teczce na półce — możesz sprawdzić. Twoje rzeczy stoją na dole przy wejściu. Nie przychodź tu przez tydzień.
— Nie masz prawa!
— Mam prawo nie mieszkać z ludźmi, którzy mnie poniżają. I z mężczyzną, który im na to pozwala.
— Dim, zobacz jaka ona jest! — szlochała Galina na klatce schodowej. — Mówiłam ci, że ona do ciebie nie pasuje!
— Zamknij się, ciociu! — nagle ryknął Borys.
Na klatce momentalnie zrobiło się cicho.
— Co powiedziałeś? — zapytała drżącym głosem Galina.
— Powiedziałem: zamknij się! Dwadzieścia dwa lata milczałem! Dwadzieścia dwa lata robisz dokładnie to samo! Poszłaś do Swietłany — upokorzyłaś nas. Poszłaś do Ludmiły — upokorzyłaś ją. Teraz tutaj. Dziewczyna przygotowała nam stół, pościeliła łóżka — a ty dałaś jej listę zakupów? Jeszcze jakieś koleżanki przywlokłaś? Właziłaś do чужej sypialni?
— Boria, co ty…
— Wystarczy, Galina. Mam dość. Wiktoria, bierz walizkę. Wracamy do domu. Bez twojej matki.
— Tato, jadę z tobą — powiedziała cicho, ale stanowczo Wiktoria.
— Czy wy wszyscy oszaleliście?! — Galina rzucała spojrzeniem od męża do córki. — Boria! Wika! Zostawiacie mnie?!
— Sama siebie zostawiłaś w chwili, kiedy uznałaś, że wszyscy są ci coś winni — odpowiedział Borys, podnosząc walizkę.