Na schodach rozległy się kroki. Przyszedł ślusarz. Natasza wpuściła go przez drzwi, których goście już nie mogli otworzyć. Piętnaście minut później zamki były wymienione.
Natasza sprzątała mieszkanie przez dwie godziny. Trzy wielkie worki śmieci. Tłuste plamy na blatach. Okruchy w szczelinach kanapy. Czyjeś włosy na poduszkach. Zdjęła pościel, wrzuciła ją do pralki i ustawiła najgorętszy program.
Około jedenastej wieczorem zadzwonił telefon. Na ekranie pojawił się numer Ludmiły Pietrowny.
— Natasza — głos teściowej był niezwykle cichy. — Dima do mnie dzwonił. Wszystko opowiedział.
— I co chce mi pani powiedzieć, Ludmiło Pietrowno?
Cisza.
— Chcę powiedzieć… że postąpiłaś słusznie. — Kolejna pauza. — Powinnam była zrobić to samo piętnaście lat temu, kiedy Galina mieszkała u nas dwa miesiące. Ale nie potrafiłam. Bałam się. A potem przez rok doprowadzałam mieszkanie do porządku.
— Wiedziała pani, jaka ona jest. Dlaczego dała jej pani nasz adres?
— Bo jestem głupia, Nataszo. Stara, tchórzliwa głupia kobieta, która do dziś boi się odmówić własnej siostrze. Wybacz mi.
— Ludmiło Pietrowno… — Natasza usiadła na stołku. — Dziękuję. To pierwsze szczere słowa, jakie od pani słyszę od dwóch lat.
— Wiem. I jest mi wstyd.
— Dmitrij może wrócić za tydzień. Jeśli będzie chciał. Ale jeśli znowu wybierze piwo i milczenie zamiast mnie, niech już nie wraca wcale.
— Przekażę mu. I, Nataszo… Przyjdę do ciebie w przyszłym tygodniu. Sama. Bez Galiny. Jeśli nie masz nic przeciwko.
— Proszę przyjść.
Natasza odłożyła telefon. Spojrzała na czyste, wysprzątane, puste mieszkanie. Po raz pierwszy od pięciu dni poczuła, że znów może swobodnie oddychać.
Następnego ranka zadzwonił Dmitrij.
— Natasza, wybacz mi. Zrozumiałem, że się myliłem. Proszę…
— Tydzień, Dmitrij. Ani dnia wcześniej. Wykorzystaj ten czas, żeby zdecydować, jakim jesteś mężem — takim, który chowa się za butelką, czy takim, który stoi przy swojej żonie.
Rozłączyła się. A pół godziny później przyszła wiadomość od Swietłany: „Krystyna napisała dla ciebie piosenkę. Nosi tytuł «Ta, która się nie przestraszyła». Chcesz, żebyśmy przyszły w weekend i żeby ci ją zaśpiewała?”
Natasza uśmiechnęła się. Po raz pierwszy od wielu dni — naprawdę szczerze.
A na dworcu, w poczekalni, Galina siedziała sama, z plastikową torbą zamiast walizki, bo obie walizki zabrał Borys. Telefon milczał. Żaden ze znajomych nie odbierał. Dwie „koleżanki” wysłały jej wspólną wiadomość: „Galina, jesteś nam winna pieniądze za czyszczenie dwóch płaszczy. Cztery tysiące siedemset rubli. Numer konta w załączniku”. Następny pociąg miał odjechać dopiero za siedem godzin, a ona nie miała pieniędzy na bilet — portfel został w walizce zabranej przez Borysa.
Galina wybrała numer siostry. Jeden sygnał, drugi, trzeci.
— Ludmiła, to ja…
— Galina, jestem zajęta.
— Ludmiła, poczekaj! Potrzebuję pomocy! Boria mnie zostawił, siedzę sama na dworcu, nie mam pieniędzy, nie mam…
— Przez dwadzieścia lat nikomu nie pomogłaś. Ani jednej osobie. Tylko brałaś. Posiedź teraz sama i zastanów się, jak to jest, kiedy obok nie ma nikogo. Żegnaj, Galino.
W słuchawce rozległ się przerywany sygnał.
Galina powoli opuściła telefon. Na tablicy informacyjnej migał napis: „Opóźnienie. Przybliżony czas odjazdu — w trakcie ustalania”.
Nikt po nią nie przyszedł. Ani po godzinie. Ani po trzech. Ani po siedmiu.