— No tak, Swietka taka jest. Wścibska. Wiecznie się pcha z pomocą — prychnęła Galina.
Natasza milczała. Dmitrij tylko dolał sobie piwa.
Następnego ranka Natasza szykowała się do pracy. Na kuchennym stole leżała kartka zapisana dużym, okrągłym pismem.
— Co to jest? — Natasza podniosła kartkę.
— Napisałam, co trzeba kupić — oznajmiła Galina, wychodząc z łazienki w jedwabnym szlafroku Nataszy. — Wczoraj wszystko zjedliśmy. Weź porządny twaróg, nie taki wodnisty. I lepszą kiełbasę, nie ten serwolat.
— Galino, to mój szlafrok — powiedziała Natasza, patrząc na materiał na jej ramionach.
— No i co? Twój ręcznik był mokry, więc wzięłam pierwsze, co wpadło pod rękę.
— Nata, tylko nie zaczynaj rano awantury — odezwał się Dmitrij, stojąc w drzwiach kuchni z butelką piwa.
— Dim, jest ósma rano. Ty tak serio?
— Mam urlop.
Natasza wyszła. Cały dzień próbowała się skupić, ale myślami ciągle wracała do domu. Wieczorem otworzyła drzwi — i zamarła.
W przedpokoju walały się torby i buty. Zlew w kuchni był zapchany brudnymi naczyniami. W lodówce prawie nic nie zostało — zniknęły nawet produkty kupione na cały tydzień. W łazience na podłodze leżały mokre ręczniki, lustro było całe zachlapane, a kran niedokręcony.
— Dim! — Natasza weszła do salonu. Dmitrij leżał na kanapie przed telewizorem. Obok stały trzy puste butelki. — Co tu się wydarzyło?
— Nic takiego. Po prostu normalnie zjedliśmy obiad.
Natasza zajrzała do sypialni — i znieruchomiała. Łóżko było rozwalone, poduszki poprzesuwane, kołdra zmięta i zrzucona na podłogę.
— Dima — wróciła do salonu, a jej głos stał się cichy i lodowaty — ktoś był w naszej sypialni.
— A, no… Borys z ciotką położyli się tam po południu. Mówili, że sofa jest za twarda.
— Leżeli w naszym łóżku? — wymówiła powoli, niemal sylabami.
— No i co z tego? Zachowujesz się jak dziecko.
W tym momencie z łazienki wyszedł Borys, ubrany jedynie w bokserki i podkoszulek.
— O, gospodyni wróciła. Słuchaj, może mogłabyś rzadziej się kąpać? Raz w tygodniu wystarczy. Jeszcze wam ciepłej wody zabraknie.
Natasza długo patrzyła na niego bez słowa.
— Borysie Walentinowiczu, to moje mieszkanie. Będę się myć tyle razy, ile zechcę.
— Oho, „moje mieszkanie” — zaśmiał się Borys. — Słyszałeś, Dimka? Twoja żona ma charakterek!
— Nata, przestań — mruknął Dmitrij, nie podnosząc głowy z poduszki.
Natasza w milczeniu poszła do kuchni, pozmywała naczynia i wytarła blaty. Potem zadzwoniła do Swietłany — jej numer został jeszcze z poprzedniej wizyty.
— Ciociu Swieto, dobry wieczór. Tu Natasza, żona Dimy.
— Nataszeńko! Jak miło cię słyszeć! Co u ciebie?
— Powiedz mi… Galina zawsze tak zachowuje się u ludzi?
Zapadła cisza.
— Natasza, kochanie… — głos Swietłany od razu stał się ostrożny. — Ile już u was siedzi?
— Drugi dzień.
— Posłuchaj mnie uważnie. Kiedyś Galina mieszkała u nas tydzień. Potem musiałam wymienić zamki i oddać wszystkie meble tapicerowane do pralni chemicznej. Chciałam ostrzec Dimę, ale Ludmiła powiedziała, że przesadzam.
— Ludmiła Pietrowna wiedziała, że Galina jedzie do nas?
— Oczywiście. To ona dała jej wasz adres.
Natasza powoli opuściła telefon.
Trzeciego dnia ciotka Galina nadal nie zapisała się do żadnego lekarza, do którego rzekomo przyjechała. Rano Natasza zapytała wprost:
— Galino, kiedy zamierzasz iść do kliniki? Mogę pomóc ci się zapisać.
— Nie panikuj tak. Muszę jeszcze odebrać wyniki badań. Zapiszę się później. Może w przyszłym tygodniu.
— W przyszłym tygodniu? Mówiłaś, że przyjeżdżacie na kilka dni.
— No i co z tego? Dobrze nam tutaj. Prawda, Boria?
— Mhm — odparł Borys, smarując grubą warstwą masła kromkę chleba. — Tylko chleb czerstwy. Kup świeży.
Natasza odwróciła się do męża.
— Dima, muszę z tobą porozmawiać.
— No to mów.
— Na osobności.
Wyszli na korytarz.
— Dim, tak dalej być nie może. Oni nawet nie planują wyjeżdżać. Galina nie ma zamiaru chodzić do żadnych lekarzy. Mieszkają tutaj jak w hotelu. Tylko że w hotelu się płaci.
— Nata, to moja rodzina. Nie mogę ich po prostu wyrzucić.
— A mnie możesz? Bo jeśli nie zauważyłeś, dla mnie w tym mieszkaniu nie ma już miejsca. Twoja ciotka chodzi w moim szlafroku. Twój wujek leży w moim łóżku. Twoja kuzynka zjada moje jedzenie. A mój mąż pije piwo i udaje, że wszystko jest normalne.
— Przesadzasz.
— Dmitrij. Spójrz mi w oczy. Proszę cię tylko raz — porozmawiaj z nimi. Wyznacz termin wyjazdu. Albo zrobię to sama, i gwarantuję ci, że nie spodoba ci się sposób, w jaki to zrobię.
— Dobra, dobra. Pogadam z nimi.
Natasza poszła do pracy. Wróciła o szóstej wieczorem. Otworzyła drzwi — i zobaczyła w kuchni dwie obce kobiety. Jedna, około pięćdziesiątki, siedziała na stołku i jadła winogrona rękami. Druga stała przy oknie, trzymając kubek Nataszy z kawą.
— Dobry wieczór — powiedziała spokojnie Natasza. — A panie to kto?
— Och, to moje koleżanki! — Galina wypadła z salonu. — Zinaida i Tamara. Zaprosiłam je.