Irina chwyciła go za rękę i mocno ją przekręciła. Drugą ręką chwyciła go za gęste włosy, z których zawsze był dumny, i mocno pociągnęła. Edward poczuł ostry ból u korzeni, a w jej palcach pozostała rozdarta kępka.
—To dla wczorajszych oklasków» — mruknęła i uderzyła go pięścią w nos krótkim, precyzyjnym ciosem.
Zaczęło krwawić. Spłynęło niczym gorący strumień na jego pomarszczoną koszulę i na płytki wejściowe. Edward instynktownie zakrył twarz dłońmi, otwierając się jeszcze mocniej. Kolejny cios Iriny uderzył ją kolanem w twarz w chwili, gdy próbował się schylić. Brwi zostały przecięte, a krew zalała oko.
Całkowicie stracił orientację. Całe jego znaczenie, pewność siebie i męska wyższość wyparowały. Pozostał tylko ból i strach zwierząt. Próbował doczołgać się do windy, ale zaplątał się we własne nogi i upadł na podłogę.
W tym momencie drzwi sąsiada otworzyły się na miejscu. Wujek Misha, emeryt z trzeciego piętra, wyjrzał. Młoda para z dzieckiem właśnie schodziła z góry.
Wszyscy widzieli scenę godną jakiegoś twardego filmu akcji: szanowany Eduard Viktorovich, zawsze tak arogancki i znaczący, pełza na czworakach, rozprowadzając krew na płytkach, a jego cicha, powściągliwa żona stoi nad nim, jak sama zemsta.
— Ira, zaraz zostanie ranny! — Galina Pietrowna, która wybiegła za nią, krzyknęła, próbując stanąć między nimi, zamiast ratować syna przed całkowitym wstydem i ostateczną kontuzją.
Edward, wyczuwając w pobliżu swoją matkę, próbował wstać i zachować przynajmniej resztki swojej godności. Ale Irinie nie zależało już na tym, kto na nie patrzy. Była prawie blisko. Jej twarz była napięta nie z wściekłości, ale z wysiłku i determinacji.
—Jesteś nikim, Edik, — powiedziała głośno, żeby sąsiedzi mogli usłyszeć. — Chciwa, narcystyczna, tchórzliwa nicość.
Warknął z bezsilności i bólu, po czym próbował coś krzyknąć, ale z jego złamanych ust wydobywał się tylko dziwny, ochrypły, szczekający dźwięk. Naprawdę szczekał jak upolowany pies, dusząc się krwią i śliną.
— Hau-hau! — sąsiad natychmiast go naśladował.
To był najbardziej upokarzający moment. Pobity przez kobietę, publicznie zhańbiony, w podartym ubraniu, ze złamanym nosem, rozciętą brwią i siniaczącym podbitym okiem, Eduard jęknął na brudnej podłodze wejścia.
—Weź go, Galina Pietrowna, — Irina uścisnęła sobie dłonie, jakby dotknęła czegoś podłego. — I weź też jego rzeczy. Winda działa.
Odwróciła się, weszła do mieszkania i zatrzasnęła drzwi z ciężkim metalowym brzękiem.
Część 4. Sala recepcyjna szpitala miejskiego
Zapach leków, wybielacza i szpitalnych korytarzy przywrócił Edwarda trochę do rzeczywistości, ale gniew w nim tylko wzrósł. Siedział na kanapie z gołą klatką piersiową, podczas gdy pielęgniarka zajmowała się przeciętą brwią i zszywała złamaną wargę. Twarz była tak opuchnięta, że lewe oko było prawie całkowicie zamknięte. Przedni ząb chwiał się i boleśnie jęczał, przypominając spotkanie z kolanem własnej żony.
Galina Pietrowna siedziała na korytarzu i płakała do telefonu, skarżąc się siostrze na «szaloną synową», która podniosła rękę na syna.
— Nic, — Edward szepnął, plując krwią do tacy. W jego głowie, pomimo hałasu i bólu, kształtował się już plan zemsty. — Ona nadal będzie tego żałować. Nagram pobicia. Pójdę do sądu. Pozwę mieszkanie tak, jakby zostało nabyte wspólnie. Wezmę samochód. Pieniądze też. Zorganizuję jej życie tak, żeby mogła raczkować sama. Jestem kryminologiem, znam wszystkie te schematy.
Wyobrażał sobie już, jak Irina stała przed nim upokorzona, jak prosiła, żeby jej nie rujnować, jak została zwolniona z pracy za napaść. Gniew mieszał się z chciwością. Wiedział, że mają oszczędności — pieniądze na kontach, które oszczędzali od lat. Wiedziałem, że dokumenty dotyczące samochodu znajdują się w schowku na rękawiczki.
— Doktorze, zapisz wszystko szczegółowo! — zażądał. — Siniaki, podejrzenie złamania nosa, wstrząśnienie mózgu, napisz wszystko!
Po zakończeniu procedur wyszedł na korytarz, który wyglądał jak obskurny rabuś.
— Mamo, daj mi swój telefon. Mój został tam, w tym cholernym mieszkaniu.
Złożył wniosek bankowy ze smartfona swojej matki. Palce drżały. Należało pilnie zablokować karty i przelać wszystkie pieniądze na konto matki. Kwota tam była poważna — zaoszczędzili pięć lat na rozbudowę budownictwa mieszkaniowego.
Wprowadził hasło. Błąd. Spróbowałem jeszcze raz. Wszedł.
Saldo: 0,00 rubli.
Edward zamarł. Następnie otworzył konto oszczędnościowe.
0,00 rubla.
Pospieszył sprawdzić historię operacji. Dziesięć minut temu nastąpił przelew wszystkich środków na konto jego teściowej. Cel płatności: «Spłata długu po jego otrzymaniu w dniu 2018 r.».
— Jaki inny dług?! Jaki paragon?! — piszczał tak głośno, że pielęgniarka przy ladzie zadrżała.
A potem sobie przypomniał. Cztery lata temu, kiedy kupili samochód, brakowało im dużej sumy. Następnie matka Iriny dała pieniądze. Eduard, pogodny, uprzejmy i pewny, że to wszystko są rodzinne drobiazgi, podpisał jakiś papier, który Irina wręczyła mu ze słowami: «To tylko formalność, żeby mama mogła spać spokojnie». On nawet nie czytał.