— Suka… — świszczył. — Okej. Samochód jest na mnie. «Toyota» kosztuje dwa miliony.
Wybiegł z izby przyjęć, prawie zapominając o matce. Teraz musiał iść do garażu.
Część 5. Spółdzielnia Garażowa «Północ»
Deszcz stał się cięższy. Eduard, ubrany w podartą kurtkę, z zabandażowaną głową i twarzą zniekształconą z bólu, dotarł do garażu taksówką, za którą zapłaciła przestraszona Galina Pietrowna. Pociągnął bramę i ją otworzył.
W środku nie było samochodu.
Pośrodku pustego garażu, na betonowej podłodze, znajdował się samotny stołek. Na nim leżała gruba koperta A4 i kilka kluczy do garażu.
Edward, kulejąc — cios nadal dawał tępy ból przy każdym ruchu, — zbliżył się do stołka. Jego ręce trzęsły się tak bardzo, że ledwo mógł rozerwać kopertę.
Wewnątrz znajdowały się kopie dokumentów.
Pierwszy arkusz: umowa kupna i sprzedaży samochodu. Data — wczorajsza noc. Kupujący — brat Iriny. Kwota transakcji — 10 000 rubli.
Edward pamiętał. Ogólne pełnomocnictwo. On sam zarejestrował je na nazwisko Iriny trzy lata temu, gdy obawiał się, że może zostać pozbawiony prawa jazdy z powodu swojej miłości do szybkiej jazdy, i w ten sposób postanowił «ubezpieczyć swój majątek». Pełnomocnictwo dało jej prawo do sprzedaży. Zapomniał to odwołać. Okres ważności — pięć lat.
— Nie… to niemożliwe… — szepnął, powoli schodząc na brudny beton.
Ale koperta nie była pusta. W środku było jeszcze jedno prześcieradło. Raport medyczny.
Data — pięć lat temu. Klinika Medycyny Rozrodu.
Pacjent: Eduard Viktorovich.
Rozpoznanie: azoospermia. Absolutna niepłodność. Forma nieodwracalna.
Do dokumentu dołączono notatkę napisaną gładkim, pięknym pismem Iriny:
«Milczałem, bo nie chciałem złamać twojej kruchej męskiej dumy. Sam chodziłem do lekarzy, piłem hormony, poddawałem się badaniom i udawałem, że problem jest ze mną, żebyś nadal czuł się pełnoprawnym mężczyzną. Przez pięć lat zarzucałeś mi, za co jesteś winien. Dziś wszyscy twoi krewni, którzy wczoraj się ze mnie śmiali, otrzymali ten certyfikat na rodzinną pogawędkę. Wraz ze zdjęciami twojej twarzy po wejściu. Teraz żyj z tym».
Świat Edwarda całkowicie się zawalił. Nie dla pieniędzy. Nie z powodu samochodu. I z powodu tego wszechogarniającego, niszczącego wstydu, w który się wpędził.
Przez te wszystkie lata przedstawiał silnego mężczyznę, kpił z żony, nazywał ją gorszą, ale ona wiedziała wszystko. Było jej go żal. Ona go kryła. A teraz jednym precyzyjnym ciosem zniszczyła jego reputację na oczach całej rodziny.
Telefon Galiny Pietrowny, który miał w kieszeni, zaczął pękać od telefonów. Wujek Borya. Ciocia Lyuba. Kuzyni. Krewni, którzy wczoraj klaskali w jego żarty.
Edward spojrzał na ekran. Wiadomość przyszła od wujka Bori: «Cóż, jesteś obrzydliwością, Edik. Nie dzwoń do mnie więcej».
Edward zsunął się ze ściany na zimną betonową podłogę. Wszystko bolało: wybity ząb, złamana warga, rozcięta brwi, złamana duma i ciało po ciosach. Ale najbardziej bolało jego zniszczone ego. Wyobrażał sobie, że teraz śmieją się nie z jego żartu, ale z niego samego. Z powodu jego niepłodności. Za to, jak żona pobiła go na oczach sąsiadów. O tym, jak został bez pieniędzy, bez samochodu i bez swojego wcześniejszego znaczenia.
Otworzył usta, żeby krzyczeć, ale zamiast krzyczeć, w pustym garażu rozległ się żałosny, przerywany wycie, które przerodziło się w marudzenie bezradnego zwierzęcia. Gdzieś w kącie piszczał szczur, przestraszony tym dziwnym, niemal nieludzkim dźwiękiem.
Został zepchnięty w kąt. Upokorzony. Ukarany. Zmiażdżony. A najgorsze było to, że w końcu zrozumiał: zrobił to wszystko sam — swoim językiem, arogancją i pewnością siebie, niedoceniając kobiety, która od lat chroniła jego najbardziej haniebne sekrety.