— Mamo, przestań robić dramat, — Eduard skrzywił się, ciągnąc za wczoraj zmiętą koszulę. — Dmucha i uspokoi się. Ona mnie kocha. A tak w ogóle, dokąd ona powinna pójść? Trzydzieści pięć lat, bez dzieci. Kto tego potrzebuje?
Po drodze wymyślił nawet żart na temat «powrotu męża marnotrawnego». Edward był niemal pewien, że zastanie Irinę płaczącą, być może już przygotowaną śniadanie i czekającą, aż raczy jej wybaczyć.
Galina Pietrowna otworzyła drzwi kluczem. Weszli na korytarz i natychmiast się zatrzymali.
Cały korytarz był wypełniony czarnymi workami na śmieci. Leżały jeden na drugim, tworząc prawdziwą barykadę niemal do lustra. Rękaw drogiego płaszcza Edwarda wystawał z jednej torby, a jego wirujący pręt wystawał z drugiej.
—Co to jest? — Eduard głupio wpatrywał się w górę rzeczy. — Czy sąsiedzi rozpoczęli remont? Dlaczego zablokowali nasz korytarz?
Irina pojawiła się na otwarciu salonu. Miała na sobie domowy garnitur. Wyglądała świeżo, spokojnie, z filiżanką kawy w dłoni. Żadnych czerwonych oczu, żadnej poplamionej łzami twarzy, żadnego śladu nieprzespanej nocy.
—Sąsiedzi nie mają z tym nic wspólnego, — powiedziała gładko. — To ty się wyprowadzasz.
Edward uśmiechnął się, próbując odzyskać swój zwykły protekcjonalny sposób bycia.
— No cóż, przestań grać tę sztukę. Wczoraj wypiłem za dużo, zdarza się. Cóż, głupio żartowałem. Skończmy z tymi torbami. Jutro muszę iść do pracy, muszę wyprasować koszulę.
Wtedy Irina wypowiedziała właśnie to zdanie:
—Wczoraj ogłosiłeś całej publiczności, że się rozwodzisz, ludzie klaskali, a ty się śmiałeś. A dziś okazuje się, że już zmieniłeś zdanie?
—Tak, to był żart! — Edward eksplodował, czując irytację przebijającą się przez kaca. — W ogóle nie rozumiesz? Czy nie potrafisz odróżnić toastu od rzeczywistości?
—Doskonale odróżniam mojego męża od pijanego klauna, — Irina odpowiedziała chłodno. — Połóż klucze na szafce nocnej. Już tu nie mieszkasz.
Edward wypełnił się szkarłatnym kolorem. Jego duma, rozgrzana wczoraj oklaskami, otrzymała ostry i bolesny cios. Wszystko wymykało się spod kontroli, więc zamiast przeprosin wybrał zwykły atak. Stary sposób, który pomagał mu już nie raz: wywierać presję, straszyć, sprawiać, że czuł się winny.
— O, tak właśnie jest? Więc się wyprowadzam? — podszedł do niej i kopnął najbliższą torbę. — Tak, powinieneś mi podziękować! Jesteś pustym miejscem! Osiem lat razem, ale nie mogłam urodzić! Mieszkałem z tobą z litości! Gdyby nie ja, zgniłbyś wśród kwestionariuszy i kartek papieru w swojej służbie migracyjnej! Kim jesteś beze mnie? Nikt!
Galina Pietrowna krzyknęła i chwyciła go za rękę:
— Edik, zamknij się! Słyszysz, co mówisz?!
Ale Edward nie mógł już przestać. Cały nagromadzony brud wylał się z niego. Przypomniał sobie każdy prezent, jaki jej kiedykolwiek kupił, każdą chorobę, jaką miała, gdy on «bohater» poszedł po lekarstwo, każdą porażkę, jaką poniósł w służbie, za którą z jakiegoś powodu była winna. Oskarżył ją o to, że nie uśmiechała się wystarczająco, była zbyt cicha, za bardzo denerwowała matkę i ogólnie rujnowała mu życie.
Irina stała nieruchomo. Jej spokój tylko go jeszcze bardziej rozwścieczył. Nie patrzyła już na niego jak na męża, ale jak na czyjś nieprzyjemny przedmiot — zimny, uważny, niemal studiujący. Ta cicha pogarda w jej spojrzeniu całkowicie odebrała mu resztki kontroli.
—Dlaczego milczysz?! — krzyknął i ostro uderzył ją w twarz.
Ze ścian korytarza odbił się donośny policzek w twarz. Galina Pietrowna zakryła usta dłonią i opadła na pufę. Edward zamarł, czekając na zwykłą reakcję — łzy, strach, poddanie się.
Ale Irina powoli odwróciła głowę do tyłu. W jej oczach nie było strachu. Były tylko zimne obliczenia. Ostrożnie położyła kubek na półce.
— Błąd, — powiedziała cicho.
W następnej sekundzie zakończyło się całe ich poprzednie życie rodzinne. Irina, córka emerytowanego pułkownika, w młodości nie zajmowała się tańcem towarzyskim, lecz kickboxingiem. Edward albo o tym zapomniał, albo zawsze uważał to za frywolne kobiece hobby.
Kopnięcie nastąpiło szybko i celnie. Edward wydał krótki, skompresowany dźwięk, podobny do gwizdka spuszczonej piłki, i pochylił się na pół, gorączkowo chwytając powietrze ustami.
Część 3. Schody
Ból oślepił Edwarda na kilka sekund. On, kryminolog, który w materiałach sprawy widział dziesiątki bójek i ataków innych osób, okazał się zupełnie nieprzygotowany na to, że sam stanie się ofiarą. Cofnął się, potknął się o własne torby i upadł na podest, ponieważ drzwi wejściowe pozostały otwarte przez cały czas.
Następna wyszła Irina. Teraz się nie wycofała.
—Myślałeś, że wybuchnę płaczem? — zapytała, chwytając go za ucho i gwałtownie szarpiąc. Edward wył z bólu. — Czy postanowiłeś, że możesz mnie upokorzyć przed całym tłumem ludzi, a rano po prostu wrócić po czyste koszule?
—Jesteś szalony! — świszczył, próbując uderzyć ją w bekhend, ale ból pozbawił go normalnej koordynacji.