I jak to często bywa, najwygodniejszą winną osobą okazała się jego żona.
—Naciskasz na mnie.
—Nie wspierasz mnie.
—Z powodu twojej kontroli nie mogę rozwijać się normalnie.
Na początku Żenia próbowała wyjaśnić.
Potem się zmęczyłem.
Potem po prostu przestałem się kłócić.
Ponieważ osoba, która nie jest gotowa wziąć na siebie odpowiedzialności, zawsze znajdzie kogoś, do kogo można ją przenieść.
Lidia Pawłowna oczywiście aktywnie wspierała swojego syna.
Nie pieniądze.
Rada.
Bardzo trujący.
— Żona ma obowiązek wierzyć w męża.
—Mężczyzna potrzebuje wsparcia.
—Gdybyś był bardziej miękki, Igorowi byłoby łatwiej.
Ani słowa o długach.
Ani słowa o nieodpowiedzialności.
Ani słowa o rzeczywistym stanie rzeczy.
Tylko zwykłe poszukiwania winnej kobiety.
Stopniowo Igor zaczął zachowywać się coraz gorzej.
Nie mogłem przyjść z dnia na dzień.
Potrafił mówić niegrzecznie.
Może żądać pieniędzy.
I pewnego dnia powiedział:
—Ponieważ mieszkanie jest twoje, sprzedaj je i zainwestuj pieniądze w mój biznes, jeśli jesteś normalną żoną.
Wtedy Żenia po raz pierwszy poczuła w środku prawdziwe lodowate zimno.
Ponieważ mężczyzna, który stał przed nią, nie wyglądał już na kochającego męża.
Wyglądał jak człowiek, który potrzebował zasobu.
— Nie, — powiedziała spokojnie.
Igor dosłownie eksplodował.
—Oto jest! Nigdy nie uważaliście nas za prawdziwą rodzinę!
Śmieszny.
Nazwał swoją rodzinę sytuacją, w której musiała narazić na niebezpieczeństwo swój jedyny dom w imię jego wątpliwej przygody.
Potem związek zaczął się szybko rozpadać.
Skandale stały się niemal codzienne.
Igor coraz częściej chodził do matki.
A potem Żenia przypadkowo zobaczyła korespondencję.
Nie z inną kobietą.
Gorszy.
Z agentem nieruchomości.
«Jeśli zgodzi się zarejestrować mieszkanie jako wspólną własność, będzie mogła je bezpiecznie sprzedać».
Żenia przeczytała tę wiadomość jeszcze kilka razy.
Z drugiej strony.
A w środku było tak, jakby coś się całkowicie zepsuło.
Bo teraz wszystko stało się niezwykle jasne.
Już dawno nie była to kwestia miłości.
I w mieszkaniu.
W tym samym mieszkaniu, na które sama sobie zasłużyła.
Tej nocy prawie nie spała.
Leżała tam, patrzyła w sufit i myślała o tym, jak łatwo człowiek może zamienić małżeństwo w rozliczenie.
A rano po raz pierwszy od dłuższego czasu zadzwoniłem do prawnika.
Przez następne tygodnie Żenia zachowywała się cicho.
Sprawdziłem wszystkie dokumenty.
Zmieniono hasła do aplikacji bankowych.
Wyniosłem ważne dokumenty z mieszkania.
I po prostu patrzyłem.
Tymczasem Igor stawał się coraz bardziej drażliwy.
Bo czuł, że kontrola opuszcza jego ręce.
Punkt zwrotny nastąpił w piątek wieczorem.
Wrócił do domu zły.
Pachniał alkoholem.
Gdy tylko przekroczył próg, zaczął krzyczeć:
—Nie zamierzam już tak żyć!
Żenia spokojnie zamknęła laptopa.
—A co sugerujesz?
— Rozwód!
Powiedział to z taką pewnością siebie, że ludzie grożą, pewni, że teraz zostaną poproszeni o zaprzestanie.
Ale zamiast strachu usłyszałem:
— Rozwód? Świetnie. Najpierw spakuj swoje rzeczy i opuść moje mieszkanie.
Igor wydawał się być przerażony.
—Mówisz teraz poważnie?
— Absolutnie.
—Wyrzucasz mnie?!
Żenia powoli na niego spojrzała.
— Nie. Proszę osobę, która zdecydowała się zrujnować małżeństwo, aby przestała żyć moim kosztem.
Cisza stała się ciężka.
Bo po raz pierwszy od wielu lat nie szukała już wymówek.
—A tak przy okazji, ja też tu mieszkałem!
— Tak. Podobnie jak mój mąż. Ale nie jako właściciel.
To właśnie to zdanie uderzyło go najbardziej.
Ponieważ cała jego pewność siebie opierała się na złudzeniu, że mieszkanie stało się niemal powszechne.
Skandal był głośny.
Krzyczał.
Oskarżył ją o chciwość.
W chłodzie.
W zdradzie.
Lidia Pawłowna wbiegła około godziny później.
— Jak możesz zdemaskować własnego męża?!
Żenia spokojnie spojrzała na teściową.
— Bardzo proste. Zwłaszcza jeśli ten mąż planował zostawić mnie bez dachu nad głową.
Zapadła martwa cisza.
Bo Igor najwyraźniej nie oczekiwał, że będzie wiedziała wszystko.
—Przekopywałeś się przez mój telefon?! — wybuchł.
— Nie. Przypadkowo zobaczyłam, jak mój mąż rozmawia o tym, jak mógłby zabrać mi mieszkanie.
Teściowa ostro zbladła.
A potem nagle powiedziała:
—Ale jesteście rodziną…
Żenia uśmiechnęła się po raz pierwszy przez cały wieczór.
Zmęczony.
Prawie bez siły.
— Nie, Lidia Pawłowna. Rodzina — to czas, kiedy jesteś kochany. A nie wtedy, gdy próbują ponownie zarejestrować twój dom.
Tydzień później Igor się wyprowadził.
Głośno.
Ze skandalami.
Z groźbami.
Był pewien, że Żenia zmieni zdanie.
Zacznę dzwonić.
Poproszę go, żeby wrócił.
Ale tak się nie stało.
Ponieważ najważniejszy strach — strach przed samotnością w końcu zniknął w niej.
Rozwód okazał się nieprzyjemny, ale dość szybki.