Przyjechałem na pierwszą randkę z kobietą po pięćdziesiątce i już po kilku minutach zrozumiałem jedno: kobieta ze zdjęcia profilowego nigdy się tu nie pojawi. Jednak wcale nie to sprawiło, że miałem ochotę natychmiast wrócić do domu. Powód okazał się znacznie bardziej niepokojący.
W niewielkiej kawiarni było zaledwie sześć stolików. Każdy zajęty tylko częściowo, jakby ludzie specjalnie zostawiali wokół siebie pustą przestrzeń. Przy jednym siedział mężczyzna z laptopem, stukając nerwowo w klawiaturę. Przy drugim para powoli dzieliła między sobą jeden imbryk herbaty. Pod oknem starsza kobieta w dzianinowym berecie jadła kawałek ciasta i wpatrywała się w ciemną szybę tak, jakby spodziewała się, że ktoś zza niej zaraz wyjdzie.
Światło w środku było ciężkie, żółtawe, przez co twarze wyglądały obco i zmęczone. Przez chwilę nawet pomyślałem, że mogłem pomylić lokal. Wyciągnąłem telefon, jeszcze raz sprawdziłem adres, otworzyłem naszą rozmowę i ponownie przeczytałem wiadomości — jakby od tego stoliki mogły zmienić swoje miejsca.
Wtedy podeszła do mnie kobieta w beżowym płaszczu. Postawiła dużą torbę na sąsiednim krześle. Pachniała drogimi perfumami i miętowymi pastylkami. Zdjęła rękawiczkę, poprawiła mankiet i powiedziała spokojnie:

— Sergiusz? Miło poznać.
— Dzień dobry… A Laura?
Spojrzała na mnie bez najmniejszego skrępowania. Wręcz z lekkim zmęczonym rozbawieniem.
— To ja.
I właśnie wtedy dotarło do mnie ostatecznie, że kobieta ze zdjęcia nie jest spóźniona. Jej po prostu nie było. Być może nigdy nie istniała. Na fotografii widniała zupełnie inna osoba — jasnowłosa, delikatna, z dołeczkiem w policzku. Taka, o której mimowolnie myśli się: „prawie anioł”. Tymczasem przede mną stała kobieta o ostrych rysach, szczupła, twarda, z twarzą człowieka przyzwyczajonego bardziej wydawać polecenia niż prosić.
Pewnie już wtedy mogłem wstać i wyjść. Nawet dotknąłem kluczyków od auta w kieszeni. Ale ona chyba zauważyła coś po mojej minie, bo od razu rzuciła:
— Niech pan siada, bez tego zamieszania. Zaraz wszystko wyjaśnię.
Usiadłem. Nie dlatego, że jej uwierzyłem, tylko dlatego, że kompletnie mnie zaskoczyła. Gdy ktoś mówi z taką pewnością, jakbyście nie byli na randce, ale stali razem w kolejce do urzędu, człowiek najpierw głupieje, a dopiero potem zaczyna się oburzać.
Zdjęła płaszcz, zawiesiła go na oparciu i powiedziała spokojnie:
— Zdjęcie nie było moje. Nie chciałam pokazywać swojej twarzy w internecie.
— Jak to nie chciała pani?
— Normalnie. W tym mieście jestem dość rozpoznawalna. Nie celebrytka, ale ludzie mnie znają. Mam aptekę w centrum i działam w lokalnej radzie kobiet. Co druga osoba kojarzy mnie z widzenia. Jeszcze by brakowało, żeby jakaś znajoma zobaczyła profil i rozgadała po całym mieście. To mała miejscowość — jak ktoś rano kichnie, wieczorem wszyscy wiedzą, co brał na przeziębienie.
Powiedziała to tak naturalnie, jakby wszystko było całkowicie logiczne. I co najgorsze — przez sekundę prawie ją rozumiałem.

— I dlatego wrzuciła pani cudze zdjęcie? — zapytałem.
— A co w tym złego? Zdjęcie było ładne. Miła kobieta. Podobała się panu, prawda?
— No… tak.
— Sergiusz, tylko proszę nie robić dramatu. Przecież przyjechałam. To chyba znaczy, że traktuję sprawę poważnie.
W tym momencie podeszła kelnerka. Bardzo młoda dziewczyna z krzywo związanym kucykiem i plamą po kawie na fartuchu. Wyglądała na wykończoną wielogodzinną zmianą — uśmiech jeszcze się trzymał, ale energii już w nim prawie nie było.
— Dobry wieczór, czy mogę coś podać…
— Cappuccino i sałatkę z krewetkami — przerwała jej kobieta. Potem spojrzała na mnie. — A pan?
— Americano — odpowiedziałem. Po chwili dodałem jeszcze: — I wodę.
Miałem ochotę powiedzieć coś ostrzejszego. Nie powiedziałem. W takich sytuacjach zawsze przypominam człowieka, który najlepsze riposty wymyśla dopiero w domu, kiedy już zdejmie buty.
— I eklerkę — dodała do kelnerki. — Ale świeżą. Nie taką wczorajszą, jak często tu podajecie.
Dziewczyna skinęła głową, jakby wysłuchiwanie podobnych uwag należało do jej obowiązków. Patrzyłem za nią i już wtedy poczułem nieprzyjemny chłód. Moja matka całe życie pracowała za ladą i zawsze powtarzała: jeśli ktoś jest niemiły wobec ludzi, którzy w pracy muszą to znosić, to nie świadczy o silnym charakterze. To świadczy o zepsuciu.
A jednak nadal siedziałem przy tym stoliku.

Może dlatego, że chciałem dać jej szansę. Albo sobie. Po rozwodzie przez półtora roku żyłem w takiej cichej, lepkiej pustce, że sam przestałem rozróżniać zwykłą ostrożność od samotnego oszukiwania siebie.
Rano praca. Wieczorem sklep. W domu telewizor gadający sam do siebie, stygnący czajnik i kubek z wyszczerbionym uchem, którego ciągle szkoda wyrzucić. Na kolację raz jajecznica, raz kasza, raz te same kotlety trzeci dzień z rzędu. W soboty dzwoni córka.
— Tato, jak się trzymasz?
