I co mam jej odpowiedzieć? Że nauczyłem się kupować pół bochenka chleba, bo cały wysycha? Że czasami łapię się na tym, że rozmawiam z czajnikiem? Powiesz prawdę — zacznie się martwić. Skłamiesz — sam czujesz się jeszcze gorzej.
— Zawsze jest pan taki cichy? — zapytała, gdy kelnerka odeszła.
— Myślę.
— I do jakich wniosków pan doszedł?
— Że mogła mnie pani chociaż uprzedzić.
Uśmiechnęła się pod nosem.
— I wtedy by pan nie przyjechał.
— Możliwe.
— No właśnie. Czyli postąpiłam słusznie.
— Jak pani naprawdę ma na imię?
— Larysa.
— To już bliżej prawdy.
— W moim wieku prawdę dawkuje się ostrożnie — odparła spokojnie. — Inaczej człowiek daleko nie zajedzie.

Przez pierwsze dziesięć minut jeszcze jakoś rozmawialiśmy. O kapryśnym kwietniu, który jednego dnia daje słońce, a następnego śnieg. O centrum miasta, gdzie znów nie ma gdzie zaparkować, jakby wszyscy nagle postanowili wyjść na kawę.
Opowiadała o swojej sieci aptek i lokalnych inicjatywach, w których uczestniczy — zbiórkach dla domu dziecka, osiedlowych festynach, akcjach charytatywnych. Bez cienia skromności, raczej z wyraźną satysfakcją. Ja wspomniałem, że pracuję w warsztacie samochodowym. Że lubię auta, które można zrozumieć po samym dźwięku silnika, a nie tylko po podłączeniu komputera.
Potem przyniesiono kawę i sałatkę.
— Przepraszam, ale ta sałatka jest chyba prosto z lodówki? — zapytała natychmiast Larysa.
Kelnerka zmieszała się.
— Ona ma temperaturę pokojową…
— Pokojową? To wy tam na kuchni macie chyba zamrażarkę zamiast pokoju.
Dziewczyna zaczerwieniła się, przeprosiła i odeszła cicho, jakby naprawdę kogoś zawiodła. Larysa tymczasem wyciągnęła telefon.
Nie tylko spojrzała na ekran — zaczęła intensywnie pisać wiadomości z wyraźnie niezadowoloną miną. Potem strzepnęła okruszki z eklerki na spodek i znowu wróciła do telefonu.

— Coś ważnego? — zapytałem.
— Były mąż — odpowiedziała bez podnoszenia wzroku. — Myśli, że skoro się rozwiedliśmy, to przestanę wiedzieć, gdzie jest i z kim.
— A po co pani to wiedzieć?
Spojrzała na mnie chłodno.
— Bo tacy ludzie bez kontroli szybko zaczynają sobie pozwalać na za dużo.
Po chwili schowała telefon, nachyliła się lekko i powiedziała tonem niemal biznesowym:
— Sergiusz, bez zbędnej romantyczności. Widzę, że jest pan poważnym człowiekiem. Ma pan własne mieszkanie?
— Słucham?
— No mieszkanie. Własne? Kredyt? Po rozwodzie zostało byłej żonie? W jakiej dzielnicy?
Patrzyłem na nią tak, jakby nagle zaczęła mówić w obcym języku.
— A dlaczego pyta mnie pani o to już teraz?
— Żeby wiedzieć, czy warto poświęcać czas. W moim wieku nie spotyka się już ludzi dla emocji. Trzeba patrzeć realistycznie: kto gdzie mieszka, ile zarabia, co posiada. Potem może być za późno.
I właśnie wtedy naprawdę zapragnąłem wrócić do domu. Nie przez fałszywe zdjęcie. To jeszcze można było jakoś zrozumieć — małe miasto, plotki, znajomi z długimi językami. Zdarza się. Być może nawet bym to zaakceptował.

Ale naprzeciwko mnie siedziała osoba, która nie rozmawiała ze mną. Rozmawiała z moim mieszkaniem, pensją, dzielnicą i potencjalną użytecznością.
Poprosiłem o rachunek. Larysa uniosła brwi ze zdziwieniem.
— Już? Przecież dopiero zaczęliśmy.
— Dla mnie to wystarczy.
— Naprawdę przez zdjęcie? Ależ mężczyźni stali się delikatni.
— Nie przez zdjęcie.
— To przez co?
Przez chwilę milczałem. Czasami najlepiej po prostu wyjść bez wyjaśnień. Ale tego wieczoru nie potrafiłem.
— Przez sposób, w jaki traktowała pani kelnerkę. Przez kontrolowanie byłego męża. I przez to, że szybciej zapytała mnie pani o mieszkanie niż o to, czy piję herbatę z cukrem.
I wtedy wydarzyło się coś dziwnego. Przy stoliku obok starszej kobiecie w berecie upadła na podłogę łyżeczka. Kelnerka schyliła się speszona, ale tamta podeszła do niej i powiedziała łagodnie:
— Kochanie, nie przejmuj się. Sałatka jest naprawdę dobra. Po prostu wszyscy mamy dziś trudniejszy dzień.
Kelnerka uśmiechnęła się pierwszy raz od początku wieczoru. A ja nagle pomyślałem, że to niesamowite — jeden człowiek potrafi w kilka sekund ocieplić całe pomieszczenie, a drugi przez godzinę zamienia je w lodówkę.
Zapłaciłem za kawę i wyszedłem.

Na dworze mżyło. Nawet nie padał deszcz — raczej unosiła się drobna wodna mgła, która osiadała na szybach, kołnierzu i rękawach. Siedziałem chwilę w samochodzie, obserwując ludzi wychodzących z kawiarni: grupkę nastolatków, mężczyznę z jedzeniem na wynos, a potem tę samą kobietę w berecie.
Szła powoli, trzymając torbę obiema rękami. Na schodku nagle się potknęła.
Wysiadłem niemal odruchowo.
— Proszę uważać.
— Dziękuję, synku — odpowiedziała z uśmiechem. — Nogi już nie te co kiedyś.
Odprowadziłem ją do taksówki. Okazała się niezwykle rozmowna — typ człowieka, który w trzy minuty potrafi powiedzieć więcej ważnych rzeczy niż inni przez cały wieczór.
Kiedy kierowca chował jej torbę do bagażnika, skinęła głową w stronę kawiarni.
— To chyba nie była odpowiednia osoba dla pana?
— Już nie.
— I bardzo dobrze. Od razu było widać, że pan tam nie pasował. Ma pan dobre oczy, tylko na siłę próbował wyglądać surowo.
Roześmiałem się.
— To chyba ze stresu.

— Niech się pan nie boi samotności. Nie warto łapać pierwszej osoby, która pomacha ręką. Lepiej wrócić samemu do pustego domu niż później czuć się sierotą obok żywego człowieka.
Powiedziała to i odjechała. A ja zostałem na mokrym chodniku, patrząc za odjeżdżającą taksówką. I wiedziałem, że miała rację.
Czasami lepiej wrócić do domu samemu, niż wpuścić do swojego życia niewłaściwego człowieka i przy okazji zgubić samego siebie.
Taka właśnie historia.
A wam zdarzyło się kiedyś spotkać ludzi, którzy w internecie lub na portalach randkowych ukrywali się za cudzymi zdjęciami? A może sami kiedyś zrobiliście coś podobnego?
