Z basenu wyszłam sama. Bez niczyjej pomocy. Mokra tunika przykleiła się do ciała. Włosy przylgnęły mi do czoła. Telefon w kieszeni zgasł od razu. Cztery tysiące złotych zamieniły się w mokry kawałek plastiku.
Wzięłam ręcznik z sąsiedniego leżaka, owinęłam się nim i wytarłam twarz. Ręce mi się nie trzęsły. Sama się temu dziwiłam.
— Pawle — powiedziałam równym głosem. — Przed chwilą wrzuciłeś mnie do basenu bez mojej zgody. Zniszczyłeś mój telefon. Kosztował cztery tysiące złotych. Czekam na przelew do jutra.
Przestał się śmiać. Na ułamek sekundy. Potem znowu przykleił uśmiech do twarzy.
— Kasia, no co ty. To był żart. Kupisz sobie nowy.
— Czekam na pieniądze do jutra — powtórzyłam. — W przeciwnym razie składam zawiadomienie na policji. To nie jest żart, Pawle. To jest przemoc fizyczna.
Zapadła cisza. Nawet muzyka jakby przycichła.
Michał stał obok. Też mokry — wskoczył za mną, ale ja zdążyłam już wyjść.
— Jedziemy — powiedział. I po raz pierwszy od siedmiu lat nie dodał zwyczajowego: „On nie chciał”.
W samochodzie siedziałam na ręczniku. Woda ściekała z siedzenia. Byłam mokra, wściekła i jednocześnie spokojna. Dziwne uczucie. Ta złość nie była gorąca. Była zimna. Przejrzysta. Jak poranek po mroźnej nocy.
Paweł pieniędzy nie przelał. Ani następnego dnia. Ani po trzech dniach. Ani po tygodniu. Za to napisał do Michała: „Powiedz swojej, żeby nie urządzała histerii. Żart to żart. I w ogóle niech się cieszy, że jeszcze ją znoszę na naszych spotkaniach”.
Michał bez słowa pokazał mi wiadomość. Przeczytałam. I coś we mnie ostatecznie zmieniło położenie. Nie pękło. Właśnie przesunęło się. Jak dźwignia, która przez lata nie mogła wskoczyć na miejsce, aż nagle zatrzasnęła się dokładnie tam, gdzie powinna.
Tydzień później organizowaliśmy u nas kolację. Częściowo prywatną, częściowo biznesową. Zaprosiłam dwoje potencjalnych partnerów franczyzowych. Michał — swoich kolegów z pracy. A Paweł wprosił się sam. Zadzwonił do Michała: „Słyszałem, że macie jakieś spotkanie. Przyjdę z Ewką”. Michał zapytał mnie. Odpowiedziałam: niech przychodzi.
Dwanaście osób przy długim stole. Nasz salon, ten sam dom. Gotowałam dwa dni. Nie dla Pawła. Wśród gości byli Majewski i Wysocka — właściciele sieci kawiarni z Poznania, którzy rozważali moją franczyzę. Ta kolacja była ważna. Naprawdę ważna.
Paweł zjawił się w swojej popisowej koszuli, przyniósł butelkę wina za sto złotych i Ewę. Objął Michała, skinął mi głową, usiadł przy stole. Przez pierwszą godzinę zachowywał się przyzwoicie: żartował, opowiadał o Turcji, chwalił jedzenie. Nawet pomyślałam, że może historia z basenem jednak czegoś go nauczyła.
Nie.
Kiedy przyszedł czas na deser — podałam tartaletki z kremem jagodowym, też ręcznie robione — Paweł rozparł się na krześle. W dłoni trzymał kieliszek czerwonego wina, spojrzenie miał już tłuste.
— A Kasia, swoją drogą, nie tylko świetnie gotuje, ale też świetnie je — powiedział, zwracając się do Majewskiego. — Michał, powiedz, ile ona potrafi wciągnąć na jedno posiedzenie?
Majewski uniósł brwi. Wysocka odłożyła widelec.
Siedziałam na drugim końcu stołu. Przede mną leżała tartaletka. Krem jagodowy. Ugotowany przeze mnie rano. Cztery godziny w kuchni. Dwa dni przygotowań. Partnerzy franczyzowi. Mój dom. Mój stół. Moje jedzenie.
I ten człowiek — znowu.
W środku nagle zrobiło się bardzo cicho. To nie była furia. To była cisza. Taka, która przychodzi sekundę przed ostateczną decyzją.
Wstałam. Spokojnie. Wzięłam telefon — nowy, kupiony po tym utopionym. Cztery tysiące z mojej kieszeni, bo Paweł oczywiście niczego nie przelał.
— Aneta — powiedziałam do słuchawki. W salonie natychmiast zapadła cisza. — Tu Katarzyna. Tak, wiem, że jest wieczór. Posłuchaj, jutro rano przygotuj wypowiedzenie wszystkich obowiązujących umów z „Bryza Media”. Wszystkich kontraktów. Projekt graficzny, social media, akcje sezonowe — wszystko. Powód: niezadowalająca jakość komunikacji. Tak, dla wszystkich pięciu lokali. Tak, jestem pewna. Nowego wykonawcę znajdziemy w ciągu tygodnia. Dziękuję.
Położyłam telefon na stole. I spojrzałam na Pawła.
On jeszcze nie rozumiał. Jeszcze nie. Patrzył na mnie takim wzrokiem, jakim patrzy się na człowieka, który nagle zaczął mówić w obcym języku.
— Kasia — odezwał się — co ty wyprawiasz?
— Pawle — odpowiedziałam — „Cukiernia Plus” to moja firma. „Słodka Sprawa” to moja sieć. Pięć cukierni. Trzydziestu dwóch pracowników. Przez sześć lat twoja agencja żyła z moich zleceń. Dwieście czterdzieści tysięcy złotych rocznie. Prawie połowa twoich obrotów. Sprawdzałam.
Widziałam, jak zmienia mu się twarz. Etap po etapie. Najpierw niezrozumienie. Potem gorączkowe liczenie. Potem świadomość. I wreszcie strach.
— Zaczekaj — odstawił kieliszek, a wino chlusnęło na obrus. — „Cukiernia Plus” to ty? Aneta jest od ciebie?
Majewski siedział bez ruchu. Wysocka patrzyła na Pawła spojrzeniem, które znałam zbyt dobrze. Tak patrzy się na owada znalezionego na talerzu.