— Kasia, poczekaj — Paweł zerwał się z miejsca. Drżały mu ręce. Przez wszystkie te lata pierwszy raz zobaczyłam, że naprawdę drżą mu ręce. — To przecież praca. Nie mieszajmy w to prywatnych spraw. Ja z Michałem jestem jak brat. Ja po prostu nie wiedziałem. Naprawdę nie wiedziałem!
— Nie wiedziałeś, że „Cukiernia Plus” należy do mnie — przytaknęłam. — Ale doskonale wiedziałeś, że jestem człowiekiem. I to ci zupełnie nie przeszkadzało.
Ewa siedziała nieruchomo, ze spuszczonym wzrokiem. Jak zawsze.
Michał patrzył na mnie. I mnie nie zatrzymywał. Po raz pierwszy od ośmiu lat — nie zatrzymywał.
— Kasia — Paweł zrobił krok w moją stronę — porozmawiajmy. Nie tutaj. Na osobności. Ja…
— Nie — powiedziałam. — Przez siedem lat upokarzałeś mnie przy ludziach. Teraz odpowiadam ci przy ludziach. Umowy zostają rozwiązane. To moja ostateczna decyzja.
Usiadłam z powrotem. Wzięłam tartaletkę i ugryzłam kawałek. Krem jagodowy był bez zarzutu — wanilia, kwaskowatość malin, idealnie wyważony smak. Byłam z siebie zadowolona.
Paweł stał pośrodku mojego salonu, obok obrusa poplamionego winem, z twarzą, jakiej nigdy wcześniej u niego nie widziałam. Potem odwrócił się i wyszedł. Ewa podniosła się i poszła za nim. Drzwi wejściowe trzasnęły.
Przy stole zrobiło się cicho. Dopiłam wodę.
Majewski odchrząknął.
— Pani Katarzyno — powiedział — a ta pani franczyza naprawdę jest bardzo interesująca.
Uśmiechnęłam się. Szczerze. Pierwszy raz tego wieczoru.
Kiedy goście się rozeszli, razem z Michałem sprzątaliśmy ze stołu. Milczał. W końcu jednak powiedział:
— Rozumiesz, że teraz będzie do mnie dzwonił codziennie?
— Rozumiem.
— I co ja mam mu mówić?
— Prawdę. Że przyszedł do mojego domu i obraził gospodynię.
Michał wstawił talerz do zlewu. Spojrzał na mnie.
— Powinienem był zatrzymać go dawno temu.
Nic nie odpowiedziałam. Bo tak. Powinien był. Ale tego nie zrobił. I to też jest część całej tej historii.
Minęły dwa miesiące. Paweł stracił moje kontrakty. Dwieście czterdzieści tysięcy złotych rocznie to poważna wyrwa. Musiał zwolnić trzech pracowników. Potem przeniósł się do mniejszego biura. Opowiedział mi o tym Michał — wciąż jeździł do niego raz na dwa tygodnie.
Podobno Paweł teraz wszystkim mówi, że jestem „mściwa” i „sprytnie wykorzystałam okazję”. Że „pomieszałam biznes z prywatą”. Że „normalni przedsiębiorcy tak nie postępują”.
Może i tak. A może normalni przedsiębiorcy nie wpychają swojej klientki do basenu.
Michał nadal czasem jeździ do Pawła sam. Nie zabraniam mu. To jego przyjaciel. Ale przy naszym stole Paweł już nigdy więcej nie usiadł. I mam spokój. Po raz pierwszy od siedmiu lat — prawdziwy spokój.
Tylko jedno pytanie wciąż nie daje mi odpocząć.
Czy przesadziłam, zrywając umowy przy jego partnerach i znajomych? Czy może sam szedł do tego przez wszystkie te lata — przez sześćdziesiąt spotkań, przez „grubą idiotkę”, przez basen? A wy jak byście postąpiły?