— Tak.
Podszedł Paweł. Najpierw popatrzył na tort, potem na mnie.
— Kasiu — powiedział — tort, wiadomo, wygląda luksusowo. Tylko może lepiej byłoby nie przerabiać tyle kremu na siebie, co? — zaśmiał się, a potem odwrócił do gości. — Nasza Kasia, jak widzicie, bardzo kocha słodkie. Widać, prawda?
I poklepał mnie po ramieniu.
Stałam obok czterokilogramowego tortu, nad którym pracowałam sześć godzin, a patrzyło na mnie dwadzieścia osób. Ktoś odwrócił wzrok. Ktoś wycisnął z siebie krzywy uśmiech. Ewa z wielkim zainteresowaniem studiowała zawartość swojego kieliszka.
W środku coś mi kliknęło. Nie wybuchło. Właśnie kliknęło. Jakby przekręcił się zamek.
— Pawle — powiedziałam bardzo spokojnie — ten tort kosztuje sześćset złotych. Włożyłam w niego sześć godzin pracy. Przed chwilą obraziłeś człowieka, który przyniósł ci ręcznie zrobiony prezent. Dlatego zabieram tort z powrotem.
I zamknęłam pudełko.
Cisza zrobiła się tak gęsta, że było słychać, jak gdzieś na zapleczu kapie woda.
— Ty mówisz poważnie? — Paweł zamrugał.
— Bardziej niż kiedykolwiek.
Podniosłam pudełko. Cztery kilogramy. A moje ręce nawet nie drgnęły. Odwróciłam się i poszłam do wyjścia.
Michał dogonił mnie dopiero na parkingu.
— Kasia, zaczekaj.
— Zaczekam w samochodzie.
— Przecież on nie chciał. On po prostu…
— Michał — postawiłam pudełko na masce auta — on „po prostu” robi to od siedmiu lat. Na każdym spotkaniu. Przy wszystkich. Nie będę dłużej udawać, że to normalne. Jedziemy.
Odjechaliśmy. Następnego ranka zawiozłam tort do cukierni. Sprzedał się w mniej niż godzinę.
Przez całą drogę Michał milczał. Dopiero w domu powiedział:
— Obraził się.
— Ja też — odpowiedziałam.
Tamtego wieczoru siedziałam sama w kuchni. Za oknem było cicho. Piłam herbatę i myślałam, że sześćset złotych to wcale nie jest jakaś ogromna suma. I sześć godzin to też nie całe życie. Ale dwadzieścia osób, które zobaczyły, jak zabieram swój prezent z powrotem — to było coś nowego. Nie wiedziałam, czy zrobiłam dobrze. Ale miałam proste plecy. A to już coś znaczyło.
Dwa tygodnie później Paweł zadzwonił tak, jakby nic się nie stało. Zaprosił nas na imprezę przy basenie. I zażartował: „Tylko tym razem bez tortów”.
Nie chciałam jechać. Wcale. Powiedziałam Michałowi, że nie pojadę. Kiwnął głową. A po kilku dniach i tak wrócił do tematu.
— Kasiu, będą Tomek z Agnieszką. Bartek też ma przyjechać. Nie widziałem ich sto lat. Nie proszę cię, żebyś godziła się z Pawłem. Po prostu pojedźmy razem. Dla mnie.
Dla niego. Osiem lat — dla niego. Każde święto, każdy wspólny weekend, każda idiotyczna impreza. Kiedyś policzyłam: przez siedem lat widzieliśmy się z Pawłem mniej więcej sześćdziesiąt razy. Osiem, czasem dziesięć spotkań rocznie. I ani jednego bez kolejnej uwagi o mojej wadze, jedzeniu, figurze albo ubraniu.
Sześćdziesiąt spotkań. Sześćdziesiąt upokorzeń. Za każdym razem albo się uśmiechałam, albo milczałam, albo wychodziłam do innego pokoju. A Michał później niezmiennie mówił: „Przecież on nie robi tego ze złości”.
Pojechałam.
Paweł miał dom pod miastem. Dużą działkę, basen, strefę z grillem. Wszystko ładne, drogie i wystawione na pokaz. Uwielbiał demonstrować: patrzcie, do czego doszedłem. Białe leżaki, podświetlona woda, muzyka z głośników. Gości było osiemnaścioro. Połowę znałam, reszty nie.
Założyłam zabudowany kostium kąpielowy, a na wierzch tunikę. Rozmiar pięćdziesiąt dwa — tak, jestem dużą kobietą. I wiem o tym. Wiem każdego dnia, kiedy się budzę, ubieram, jadę do pracy, prowadzę pięć cukierni i wypłacam pensje trzydziestu dwóm osobom. Moja waga jest moją wagą. Nie jego sprawą.
Pierwsza godzina minęła spokojnie. Paweł kręcił się przy grillu i zabawiał nowych gości. Ja siedziałam na leżaku, piłam lemoniadę i rozmawiałam z Agnieszką. Lubiłam ją. Ona też była większą kobietą i też dostawała od Pawła swoje „żarty”, tylko rzadziej, bo widywali się zaledwie kilka razy w roku.
Potem podszedł Paweł. Z kieliszkiem. Ze swoim firmowym uśmiechem. Opalony, szczupły, pewny siebie. Stanął obok.
— Kasiu, a ty czemu nie wchodzisz do basenu? Woda świetna.
— Nie mam ochoty — odpowiedziałam.
— Daj spokój! Wszyscy się kąpią. Czy boisz się, że basen wyleje?
Ktoś prychnął śmiechem. Dwie, może trzy osoby. Reszta udała, że niczego nie słyszy.
Nie odpowiedziałam. Odwróciłam się do Agnieszki i kontynuowałam rozmowę. Myślałam, że zaraz odpuści. Jak zwykle. Powie coś obrzydliwego, ja przemilczę, wieczór minie, wrócimy do domu.
Ale Paweł nie odszedł. Stał tuż za moimi plecami. Czułam jego cień.
I nagle krzyknął tak, żeby usłyszeli wszyscy:
— Gruba idiotka! No dalej, do wody!
I popchnął mnie. Mocno. Dwiema rękami w plecy. Akurat wstałam z leżaka, żeby od niego odejść, i stałam przy samej krawędzi.
Woda. Uderzenie w ciało. Chlor w nosie. Tunika natychmiast nasiąkła i zaczęła ciągnąć mnie w dół. Wynurzyłam się, złapałam za brzeg. W uszach mi dudniło. Widziałam go nad sobą — stał, śmiał się, rozkładał ręce: „No co, przecież żartowałem!”.
Patrzyło na mnie osiemnaście osób. Ktoś się śmiał. Ktoś milczał. Michał biegł do mnie od grilla. Ewa stała biała jak ściana.