Przyjaciel mojego męża wrzasnął przy wszystkich: „Gruba idiotka!” — przez siedem lat znosiłam jego żarty, aż w końcu odpowiedziałam tak, że zbladł przy całym stole

— Tak.

Podszedł Paweł. Najpierw popatrzył na tort, potem na mnie.

— Kasiu — powiedział — tort, wiadomo, wygląda luksusowo. Tylko może lepiej byłoby nie przerabiać tyle kremu na siebie, co? — zaśmiał się, a potem odwrócił do gości. — Nasza Kasia, jak widzicie, bardzo kocha słodkie. Widać, prawda?

I poklepał mnie po ramieniu.

Stałam obok czterokilogramowego tortu, nad którym pracowałam sześć godzin, a patrzyło na mnie dwadzieścia osób. Ktoś odwrócił wzrok. Ktoś wycisnął z siebie krzywy uśmiech. Ewa z wielkim zainteresowaniem studiowała zawartość swojego kieliszka.

W środku coś mi kliknęło. Nie wybuchło. Właśnie kliknęło. Jakby przekręcił się zamek.

— Pawle — powiedziałam bardzo spokojnie — ten tort kosztuje sześćset złotych. Włożyłam w niego sześć godzin pracy. Przed chwilą obraziłeś człowieka, który przyniósł ci ręcznie zrobiony prezent. Dlatego zabieram tort z powrotem.

I zamknęłam pudełko.

Cisza zrobiła się tak gęsta, że było słychać, jak gdzieś na zapleczu kapie woda.

— Ty mówisz poważnie? — Paweł zamrugał.

— Bardziej niż kiedykolwiek.

Podniosłam pudełko. Cztery kilogramy. A moje ręce nawet nie drgnęły. Odwróciłam się i poszłam do wyjścia.

Michał dogonił mnie dopiero na parkingu.

— Kasia, zaczekaj.

— Zaczekam w samochodzie.

— Przecież on nie chciał. On po prostu…

— Michał — postawiłam pudełko na masce auta — on „po prostu” robi to od siedmiu lat. Na każdym spotkaniu. Przy wszystkich. Nie będę dłużej udawać, że to normalne. Jedziemy.

Odjechaliśmy. Następnego ranka zawiozłam tort do cukierni. Sprzedał się w mniej niż godzinę.

Przez całą drogę Michał milczał. Dopiero w domu powiedział:

— Obraził się.

— Ja też — odpowiedziałam.

Tamtego wieczoru siedziałam sama w kuchni. Za oknem było cicho. Piłam herbatę i myślałam, że sześćset złotych to wcale nie jest jakaś ogromna suma. I sześć godzin to też nie całe życie. Ale dwadzieścia osób, które zobaczyły, jak zabieram swój prezent z powrotem — to było coś nowego. Nie wiedziałam, czy zrobiłam dobrze. Ale miałam proste plecy. A to już coś znaczyło.

Dwa tygodnie później Paweł zadzwonił tak, jakby nic się nie stało. Zaprosił nas na imprezę przy basenie. I zażartował: „Tylko tym razem bez tortów”.

Nie chciałam jechać. Wcale. Powiedziałam Michałowi, że nie pojadę. Kiwnął głową. A po kilku dniach i tak wrócił do tematu.

— Kasiu, będą Tomek z Agnieszką. Bartek też ma przyjechać. Nie widziałem ich sto lat. Nie proszę cię, żebyś godziła się z Pawłem. Po prostu pojedźmy razem. Dla mnie.

Dla niego. Osiem lat — dla niego. Każde święto, każdy wspólny weekend, każda idiotyczna impreza. Kiedyś policzyłam: przez siedem lat widzieliśmy się z Pawłem mniej więcej sześćdziesiąt razy. Osiem, czasem dziesięć spotkań rocznie. I ani jednego bez kolejnej uwagi o mojej wadze, jedzeniu, figurze albo ubraniu.

Sześćdziesiąt spotkań. Sześćdziesiąt upokorzeń. Za każdym razem albo się uśmiechałam, albo milczałam, albo wychodziłam do innego pokoju. A Michał później niezmiennie mówił: „Przecież on nie robi tego ze złości”.

Pojechałam.

Paweł miał dom pod miastem. Dużą działkę, basen, strefę z grillem. Wszystko ładne, drogie i wystawione na pokaz. Uwielbiał demonstrować: patrzcie, do czego doszedłem. Białe leżaki, podświetlona woda, muzyka z głośników. Gości było osiemnaścioro. Połowę znałam, reszty nie.

Założyłam zabudowany kostium kąpielowy, a na wierzch tunikę. Rozmiar pięćdziesiąt dwa — tak, jestem dużą kobietą. I wiem o tym. Wiem każdego dnia, kiedy się budzę, ubieram, jadę do pracy, prowadzę pięć cukierni i wypłacam pensje trzydziestu dwóm osobom. Moja waga jest moją wagą. Nie jego sprawą.

Pierwsza godzina minęła spokojnie. Paweł kręcił się przy grillu i zabawiał nowych gości. Ja siedziałam na leżaku, piłam lemoniadę i rozmawiałam z Agnieszką. Lubiłam ją. Ona też była większą kobietą i też dostawała od Pawła swoje „żarty”, tylko rzadziej, bo widywali się zaledwie kilka razy w roku.

Potem podszedł Paweł. Z kieliszkiem. Ze swoim firmowym uśmiechem. Opalony, szczupły, pewny siebie. Stanął obok.

— Kasiu, a ty czemu nie wchodzisz do basenu? Woda świetna.

— Nie mam ochoty — odpowiedziałam.

— Daj spokój! Wszyscy się kąpią. Czy boisz się, że basen wyleje?

Ktoś prychnął śmiechem. Dwie, może trzy osoby. Reszta udała, że niczego nie słyszy.

Nie odpowiedziałam. Odwróciłam się do Agnieszki i kontynuowałam rozmowę. Myślałam, że zaraz odpuści. Jak zwykle. Powie coś obrzydliwego, ja przemilczę, wieczór minie, wrócimy do domu.

Ale Paweł nie odszedł. Stał tuż za moimi plecami. Czułam jego cień.

I nagle krzyknął tak, żeby usłyszeli wszyscy:

— Gruba idiotka! No dalej, do wody!

I popchnął mnie. Mocno. Dwiema rękami w plecy. Akurat wstałam z leżaka, żeby od niego odejść, i stałam przy samej krawędzi.

Woda. Uderzenie w ciało. Chlor w nosie. Tunika natychmiast nasiąkła i zaczęła ciągnąć mnie w dół. Wynurzyłam się, złapałam za brzeg. W uszach mi dudniło. Widziałam go nad sobą — stał, śmiał się, rozkładał ręce: „No co, przecież żartowałem!”.

Patrzyło na mnie osiemnaście osób. Ktoś się śmiał. Ktoś milczał. Michał biegł do mnie od grilla. Ewa stała biała jak ściana.