Dziesięć lat świetnie radził sobie sam. A potem wpuścił do mieszkania kobietę — i nagle zaczął bać się nawet kupić karton mleka
Rozwiodłem się z żoną ponad dziesięć lat temu. Rozeszliśmy się spokojnie, bez awantur, tłuczenia talerzy i ciągnących się miesiącami spraw sądowych. Od tamtej pory przywykłem do życia w pojedynkę.
Mam czterdzieści siedem lat. Mieszkanie jest moje — zwykłe dwupokojowe lokum. Remont robiłem samodzielnie: wymieniłem instalację elektryczną, założyłem nowe rury, położyłem tapety, odnowiłem podłogi. Mam też samochód — wysłużonego Renault Logana. Nie wygląda idealnie, ale jeździ bez zarzutu, bo dbam o niego regularnie. Krótko mówiąc — żyję normalnie, jak tysiące innych ludzi.

Nigdy nie należałem do facetów, którzy nie potrafią ogarnąć codzienności. Umiem ugotować porządną zupę, zrobić pieczeń, a kiedy mam humor — nawet upiec ciasto. Pranie, prasowanie czy sprzątanie nie są dla mnie żadnym problemem. W mieszkaniu zawsze miałem czysto. Nie znoszę kurzu ani sterty naczyń w zlewie.
Przez dziesięć lat sam prowadziłem dom, planowałem wydatki, kupowałem jedzenie, opłacałem rachunki — i, jak widać, nie utonąłem ani w bałaganie, ani w chaosie.
Pół roku temu poznałem Marinę. Ma czterdzieści trzy lata i pracuje jako starsza kasjerka w markecie budowlanym. Zadbana, wygadana, pewna siebie kobieta, która potrafi zrobić dobre wrażenie. Zaczęliśmy się spotykać — spacery wieczorami, wspólne kolacje, a później coraz częściej zostawała u mnie na weekendy.
Na początku wszystko wydawało się idealne. Ale z czasem zacząłem dostrzegać coś dziwnego i niepokojącego. Moja pewność siebie zaczęła znikać, jak śnieg topniejący w marcowym słońcu.
„Troska”, która dusi
Początkowo wyglądało to niewinnie. Marina chciała pomagać mi w domu. Nie miałem nic przeciwko — wracasz po pracy, a na stole ciepły obiad, w kuchni pachnie świeżym ciastem. Któremu facetowi by to przeszkadzało?

Dziękowałem jej, przynosiłem kwiaty, po wypłacie kupowałem drobne prezenty.
Tyle że ta „pomoc” stopniowo zaczęła zamieniać się w coś ciężkiego i przytłaczającego. Marina metodycznie wypierała mnie z mojego własnego życia codziennego. Robiła to w taki sposób, jakby była surową nauczycielką, a ja uczniem, który nie odrobił zadania.
Pewnego dnia wrzuciłem ubrania do pralki. Wsypałem proszek, ustawiłem program. Marina niemal wbiegła do łazienki, anulowała pranie i teatralnie westchnęła.
— Serio tak pierzesz kolorowe rzeczy? — powiedziała z wyrzutem. — Przecież tym proszkiem zniszczysz materiał. Wszystko wyblaknie. Odsuń się, zrobię to sama. Wy faceci jesteście kompletnie bezradni w domu. Gdyby nie ja, dawno zrujnowałbyś wszystkie ubrania.
Zażartowałem wtedy, że używam tego proszku od dziesięciu lat i żadna koszulka jeszcze nie eksplodowała. Ale spojrzała na mnie z taką pobłażliwą litością, że odechciało mi się dyskusji.
Machnąłem ręką i wyszedłem z łazienki. Nie miałem ochoty kłócić się o pranie.
Potem było już tylko gorzej. Wybraliśmy się razem do sklepu po większe zakupy. Wziąłem z półki masło — tę samą markę kupowałem od lat i zawsze mi odpowiadała. Marina momentalnie wyrwała mi opakowanie z ręki, przeczytała skład i skrzywiła się z dezaprobatą.

— Ty w ogóle patrzysz, co kupujesz? — rzuciła. — Tu jest sama chemia i tłuszcze roślinne. Nie umiesz wybierać produktów. Jakby cię samego wysłać do sklepu, to kiedyś wszystkich potrujesz. Odłóż to, ja wybiorę normalne masło.
I odłożyłem.
Stałem pośrodku supermarketu z koszykiem w dłoni i czułem się winny przez zwykłą kostkę masła.
Jej ulubione zdanie: „Beze mnie byś sobie nie poradził” zaczęło rozbrzmiewać w moim mieszkaniu niemal codziennie. Nieważne, o co chodziło — źle pokrojony chleb, nie ten papier toaletowy, źle umyty parapet albo kubek odstawiony nie na swoją półkę.
— Serio tak myjesz patelnię? Widzisz ten tłuszcz przy brzegu? Bez mnie zarósłbyś brudem.
— Znowu kupiłeś tę tanią herbatę w torebkach? Prosiłam cię o liściastą. Ty w ogóle nie masz gustu. Nie mam pojęcia, jak żyłeś przede mną.
Najpierw mnie to drażniło. Potem zaczęło wkurzać. A później — ku własnemu przerażeniu — zacząłem jej wierzyć.

Upokorzenie przy obcych
Miesiąc temu w kuchni zaczął przeciekać stary kran. Nie było sensu go naprawiać, więc pojechałem po nowy. Marina oczywiście pojechała ze mną. Instalacje i drobne naprawy zawsze robiłem sam — dla mnie wymiana baterii to piętnaście minut roboty.
Staliśmy przy dziale z armaturą. Wziąłem solidny, mosiężny model, sprawdzałem zawory i wykonanie. Podszedł sprzedawca.
— Dobry wybór — powiedział. — Pakujemy?
