Przez dziesięć lat spokojnie mieszkał sam i uważał, że już dawno przyzwyczaił się do ciszy i porządku. Wszystko jednak zmieniło się tego dnia, kiedy postanowił wpuścić do swojego domu kobietę…

Już chciałem odpowiedzieć, kiedy Marina weszła mu w słowo.

— Lepiej niech pan jego nie słucha — oznajmiła głośno na cały dział. — On kompletnie nie zna się na hydraulice. Siergiej, odłóż to natychmiast! To zacznie przeciekać po miesiącu. Potrzebujemy modelu z ceramiczną głowicą. Gdyby nie ja, kupiłbyś złom i zalał sąsiadów.

Sprzedawca spojrzał na mnie ze współczuciem. Ludzie obok odwrócili głowy. A ja stałem z tym kranem w rękach i czułem się jak kompletny idiota.

Moje doświadczenie, moje zdanie i cała moja pewność siebie zostały publicznie zdeptane przez kawałek metalu.

Odłożyłem baterię na półkę, odwróciłem się i wyszedłem na parking. Marina sama dokonała zakupu. Całą drogę do domu tłumaczyła mi, że przesadzam i nie potrafię docenić jej rad.

Po tamtym dniu wydarzyło się coś absurdalnego.

W środę po pracy wszedłem do sklepu po chleb i mleko. I przez dobre dziesięć minut stałem przy lodówce z nabiałem, nie mogąc się zdecydować.

W głowie krążyła jedna myśl:
„A jeśli Marina powie, że wybrałem złe mleko? Że ma złą zawartość tłuszczu albo zbyt krótki termin ważności? Może powinienem do niej zadzwonić i zapytać?”

Wyciągnąłem telefon, spojrzałem na czarny ekran — i nagle jakby mnie otrzeźwiło.

Co się ze mną dzieje?

Przecież sam naprawiałem samochód w zimnym garażu. Pomagałem bratu budować saunę od fundamentów po dach. A teraz stoję w sklepie i boję się kupić mleko, bo kobieta wmówiła mi, że jestem życiowym nieudacznikiem.

Wtedy zrozumiałem jedno: nie chcę wracać do własnego mieszkania. Nie chcę znowu słuchać wykładów o tym, że źle oddycham, źle kupuję i źle chodzę po podłodze.

Ostatnia kropla

Miałem wolny dzień. Marina była w pracy. Postanowiłem przygotować porządną kolację, żeby trochę rozładować atmosferę. Kupiłem karkówkę, ziemniaki i świeże pieczarki. Wszystko pokroiłem, podsmażyłem i zrobiłem świetne duszone mięso.

Zapach był taki, że pewnie całe piętro zgłodniało. Pozmywałem naczynia, wytarłem blat i nakryłem do stołu.

Wieczorem wróciła Marina. Zdjęła płaszcz, weszła do kuchni. Nawet nie spojrzała na gotową kolację. Jej wzrok od razu zaczął szukać błędów.

Podeszła do kuchenki, przesunęła palcem po płytce obok palnika i skrzywiła się z obrzydzeniem. Została tam maleńka kropla tłuszczu.

— Siergiej, co to ma być? — pokazała mi palec. — Ty w ogóle umiesz gotować? Chyba tłuszcz pryskał aż pod sufit. Wczoraj wszystko tu szorowałam. Jesteś jak małe dziecko — po tobie trzeba pół dnia sprzątać kuchnię chlorem. Bez mnie mieszkałbyś w chlewie i jadł surowe parówki. Ty niczego nie potrafisz zrobić porządnie!

Spojrzałem na nią i zamiast złości poczułem ogromne zmęczenie.

— Wiesz co, Marina? Masz rację. Przed tobą żyłem w prawdziwym piekle.

— No właśnie! — uniosła triumfalnie podbródek.

— Tak — kiwnąłem głową. — Spałem na brudnym materacu bez pościeli. Jadłem suche skórki chleba. Do pracy chodziłem w workach po ziemniakach. Wodę piłem z kałuży pod blokiem. A potem pojawiłaś się ty — cała na biało — i mnie uratowałaś.

Zamilkła natychmiast. Zrozumiała, że z niej drwię.

— Co ty wygadujesz? — zmarszczyła brwi.

— Raczej ty się zastanów, co mówisz. Mieszkałem tu sam przez dziesięć lat. I zawsze miałem czysto, spokojnie i normalnie. Nie potrzebuję całodobowej opiekunki. A ty próbujesz zrobić ze mnie bezradnego głupca.

— Ja się o ciebie troszczę! — krzyknęła. — Wkładam serce w ten dom, a ty jesteś niewdzięczny! Beze mnie zginiesz po jednym dniu!

— Bez ciebie w końcu odetchnę. Spakuj swoje rzeczy, Marina. Mój „domowy kretynizm” jest chyba nieuleczalny. Idź ratować kogoś innego.

Krzyczała, płakała, oskarżała mnie o chłód i egoizm. Powtarzała, że nigdy nie znajdę tak dobrej i gospodarczej kobiety jak ona.

Godzinę później odjechała taksówką.

Nałożyłem sobie gorące duszone mięso do głębokiego talerza i jadłem w ciszy. Nikt nie stał nade mną i nie tłumaczył mi, jak poprawnie trzymać widelec.

A wy? Spotkaliście kiedyś w związku taką duszącą „troskę”? Waszym zdaniem to jeszcze opieka — czy już zwykła kontrola?