Po prostu został.
Czekał razem z nią, dopóki lekarz nie odnalazł bicia serca dziecka.
Mocnego.
Równego.
Żywego.
Dopiero później powiedział coś, czego Alicja się nie spodziewała.
Dobrze znał jej ojca.
— Twój tata pomógł mi kiedyś, gdy nie miałem nic — wyznał. — Pozwól, żebym teraz pomógł jego córce.
Początkowo nie chciała przyjąć tej propozycji. Nie potrzebowała następnego mężczyzny, który miałby ją ratować. Życie nauczyło ją już, że pomoc bywa związana niewidzialnymi łańcuchami, a niektóre klatki są tak luksusowe, że trudno je rozpoznać.
Ale Aleksander nigdy nie podejmował decyzji za nią.
Nie wydawał poleceń.
Nie oczekiwał wdzięczności.
Dawał jej możliwości.
Przekazał kontakty do zaufanych ludzi. Zadbał, żeby mogła uniknąć ciekawskich dziennikarzy. Kiedy potrzebowała odległości, udostępnił prywatny samolot. Gdy szukała bezpiecznego miejsca, otworzył przed nią drzwi domu, do którego Tomasz nie miał dostępu.
— Wyjedź, gdy sama będziesz gotowa — powiedział. — Nie dlatego, że przed kimś uciekasz. Wyjedź, ponieważ po raz pierwszy wybierasz siebie.
Alicja zatrzymała się na progu sypialni i po raz ostatni spojrzała na życie, które Tomasz zbudował wokół niej jak kosztowne więzienie.
Jedwabne zasłony.
Marmurowe posadzki.
Pokój dziecięcy, w którym wciąż nie było łóżeczka.
Na komodzie stało ich ślubne zdjęcie. Tomasz obejmował ją w pasie i uśmiechał się promiennie. Dziś ten uśmiech przypominał starannie dopasowaną maskę.
Alicja odwróciła ramkę fotografią do dołu.
Potem chwyciła walizkę i wyszła, nie oglądając się za siebie.
Część 2
Tomasz odkrył, że Alicja zniknęła, dopiero przed południem.
Do tej pory zdążył odespać szampana, świadomie zignorować trzy połączenia od Natalii i wmówić sobie, że emocjonalny bunt żony szybko minie.
Kobiety takie jak Alicja zawsze wracają do milczenia, powtarzał sobie.
Najpierw płaczą.
Później grożą.
Na końcu ustępują.
Wchodząc do kuchni, spodziewał się ją tam zastać. Wyobrażał sobie, że siedzi przy wyspie z kubkiem gorącej herbaty, blada i skruszona, gotowa przeprosić za swoje zachowanie, unikając przy tym jego wzroku.
Jednak mieszkanie było nienaturalnie ciche.
Nie szumiał czajnik.
Nie rozlegały się ostrożne kroki.
Nie było Alicji.
Na kuchennym blacie leżała kopia zdjęcia z USG.
Pod nią znajdowała się kartka.
„Nie wychowam naszego dziecka w domu, w którym miłości używa się jak broni”.
Tomasz długo wpatrywał się w te słowa. Mgła w jego głowie znikała, a jej miejsce zajmowała narastająca wściekłość.
Natychmiast zadzwonił.
Nie odebrała.
Spróbował ponownie.
Połączenie zostało przekierowane do poczty głosowej.
Wybrał numer ochrony budynku.
— Pani Domańska opuściła apartament wcześnie rano — poinformował portier.
— Z kim?
— Niestety nie wiem. Przed wejściem czekał samochód.
— Jaki?
— Czarna limuzyna.
Tomasz zacisnął telefon tak mocno, że pobielały mu knykcie.
— Dokąd ją zawieziono?
— Nie mam takiej informacji.
— Nie masz? — wrzasnął.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
Rozłączył się bez pożegnania i natychmiast zadzwonił do Natalii.
Odebrała po drugim sygnale.
— Tobie również dzień dobry — zamruczała zalotnie.
— Alicja do ciebie dzwoniła?
Natalia się roześmiała.
— Dlaczego twoja żona miałaby do mnie telefonować?
— Wyjechała.
Przez chwilę milczała.
Kiedy odezwała się ponownie, z jej głosu zniknęła beztroska.
— Dokąd?
— Nie wiem.
— Mówisz poważnie? Nie wiesz, gdzie jest twoja ciężarna żona?
Tomasz zacisnął szczękę.
— Nie zaczynaj.
— Jeżeli zgłosiła się już do prawników…
— Zgłosiła.
Po drugiej stronie znowu zapadła cisza.
— Ile wie? — zapytała wreszcie Natalia.
To pytanie wywołało w nim lodowaty niepokój.
— Co masz na myśli?
— Nie udawaj głupiego. Apartament. Samochód. Przelewy z fundacji. Zapewniałeś mnie, że wszystko zostało zabezpieczone.
— Zostało.
— Naprawdę? — Jej głos stał się ostrzejszy. — Tomasz, moje nazwisko widnieje na części dokumentów.
— I czyja to wina?
— Moja? — oburzyła się. — To ty wydawałeś pieniądze, jakby należało do ciebie całe miasto.
— Połowa tego miasta rzeczywiście należy do mnie.
— Już niedługo, jeżeli twoja żona udowodni, że finansowałeś prywatne zachcianki z pieniędzy przeznaczonych na działalność dobroczynną.
Tomasz przymknął oczy.
Po raz pierwszy od chwili, gdy Alicja rozłożyła przed nim dokumenty, poczuł, że grunt zaczyna usuwać mu się spod nóg.
Natalia odezwała się ciszej:
— Napraw to.
— Naprawię.
— Jak?
— Sprowadzę ją do domu.
Natalia zaśmiała się gorzko.
— Naprawdę sądzisz, że ona jeszcze kiedykolwiek do ciebie wróci?
— Nadal jest moją żoną.
— Była twoją żoną — odpowiedziała chłodno. — Kobieta, którą widziałam na ostatniej gali fundacji, była złamana. Ale ta, która wczoraj wręczyła ci dokumenty… Tomasz, tamta kobieta była niebezpieczna.
Rozłączył się.
Przez następne sześć godzin robił to, co zwykle robią wpływowi ludzie, kiedy po raz pierwszy naprawdę ogarnia ich strach.
Dzwonił.
Do prawników.
Do członków rad nadzorczych.
Do bankierów.
Do prywatnych detektywów.
Do znajomych, którzy byli mu winni przysługi.