Do mężczyzn, z którymi zasiadał w zamkniętych klubach, pił dwudziestoletnią whisky i słuchał zapewnień o dozgonneј lojalności.
Wieczorem większość z nich przestała odbierać.
O dziewiętnastej dwanaście zadzwonił jego adwokat.
— Tomasz — zaczął ostrożnie — mamy poważny problem.
Tomasz stał przy panoramicznym oknie i spoglądał na Warszawę, którą zawsze uważał za swoje królestwo.
— Jaki problem?
— Pełnomocnicy Alicji złożyli dziś pilne wnioski zabezpieczające. Kilka rachunków związanych z jej spadkiem zostało tymczasowo zamrożonych. Rada fundacji otrzymała również oficjalne zawiadomienie dotyczące możliwego sprzeniewierzenia środków.
Tomasz znieruchomiał.
— Nie mogą tego zrobić bez dowodów.
— Mają dowody.
Poczuł ucisk w gardle.
— Jakie?
— Wyciągi bankowe, faktury, potwierdzenia przelewów i zaprzysiężone zeznanie Daniela Nowaka.
Z twarzy Tomasza odpłynęła cała krew.
Daniel był kiedyś cichym, niemal niewidocznym księgowym fundacji.
Zbyt cichym.
Zbyt skrupulatnym.
Zbyt spostrzegawczym.
Osiem miesięcy wcześniej Tomasz zwolnił go, gdy pracownik zaczął zadawać niewygodne pytania o rachunki wystawiane przez firmę doradczą, która w rzeczywistości nie prowadziła żadnej działalności.
Tomasz był pewien, że Daniel ze strachu zachowa milczenie.
Mylił się.
— Gdzie jest Alicja? — zapytał przez zaciśnięte zęby.
— Nie wiem.
— Jesteś moim prawnikiem.
— Próbuję uchronić cię przed więzieniem — odpowiedział spokojnie adwokat. — Poszukiwanie twojej żony nie jest teraz moim najważniejszym zadaniem.
— To ona wywołała ten chaos.
— Nie — odparł prawnik. — Nie doprowadziła do tego Alicja. Doprowadziły do tego twoje decyzje.
Tomasz miał ochotę rzucić telefonem o ścianę.
Zamiast tego zakończył rozmowę i nalał sobie kolejną porcję whisky.
Tymczasem w prywatnej części Lotniska Chopina Alicja stała obok samolotu, a lodowaty wiatr szarpał połami jej płaszcza.
Jeszcze nie weszła na pokład.
Biało-srebrny kadłub połyskiwał w światłach lotniska, lecz silniki nadal milczały. Niebo nabierało łagodnego, fioletowego odcienia. Walizka znajdowała się już w luku bagażowym, a stewardesa cierpliwie czekała kilka kroków dalej.
Aleksander Wroński stał w pewnej odległości, świadomie pozostawiając Alicji przestrzeń.
Miał na sobie ciemny płaszcz i skórzane rękawiczki. Jego twarz pozostawała spokojna. Tylko raz zapytał, czy jest całkowicie pewna swojej decyzji.
Odpowiedziała bez wahania.
Tak.
A jednak nie potrafiła ruszyć się z miejsca.
Wyjazd nie oznaczał jedynie wejścia do samolotu.
Oznaczał zgodę na to, że marzenie umarło.
Dom, który urządzała z miłością, pomieszczenie po pomieszczeniu.
Małżeństwo, którego broniła przed ludźmi nawet wtedy, gdy sama zaczynała tracić w nie wiarę.
Mężczyznę, o którym przez lata myślała, że pewnego dnia stanie się dobrym ojcem, jeżeli tylko otrzyma od niej jeszcze odrobinę czasu, jeszcze trochę cierpliwości, kolejną szansę i następne przebaczenie.
Dopiero teraz zrozumiała.
Całe to życie było iluzją.
Telefon w jej kieszeni zawibrował.
Tomasz.
Patrzyła na wyświetlone imię.
Po chwili pojawiło się następne połączenie.
Natalia.
A potem znów Tomasz.
Nie odebrała ani razu.
Aleksander podszedł bliżej.
— Nie musisz z nimi rozmawiać.
— Wiem.
— Ale jakaś część ciebie nadal chce odebrać.
Uśmiechnęła się smutno.
— Gdzieś głęboko wciąż mam nadzieję, że wypowie zdanie, dzięki któremu wszystko stanie się choć trochę łatwiejsze.
— Jakie zdanie?
— Że naprawdę żałuje.
Aleksander spojrzał w stronę pasa startowego.
— Ludzie tacy jak Tomasz rzadko żałują swoich czynów. Zwykle zaczynają żałować dopiero wtedy, gdy pojawiają się konsekwencje.
Alicja przełknęła ślinę.
Telefon ponownie zawibrował.
Tym razem wiadomość przyszła od Marty.
„Tomasz został poinformowany. Posiedzenie rady fundacji odbędzie się jutro rano. Ochrona prawna została uruchomiona. Proszę nie odpowiadać na żadne wiadomości, chyba że sama pani tego chce”.
Nie odpowiadać.
Alicji niemal wyrwał się gorzki śmiech.
Przez całe lata jej małżeństwo było niekończącym się pasmem ustępstw.
Dostosowywała się do jego nastrojów.
Do jego zniknięć.
Do kłamstw.
Do wymówek.
Podczas oficjalnych kolacji maskowała uśmiechem jego upokarzające uwagi.
Udawała szczęście, gdy od środka zjadała ją samotność.
Wybaczała drobne okrucieństwa, aż stały się czymś zwyczajnym, jak elementy umeblowania, których człowiek po pewnym czasie przestaje dostrzegać.
Teraz cisza należała wreszcie do niej.
— Pani Alicjo? — odezwała się dyskretnie stewardesa. — Możemy wystartować, gdy będzie pani gotowa.
Alicja skinęła głową.
Zanim jednak ruszyła ku schodom, ciemność przecięły mocne światła samochodu.
Czarny SUV wjechał z dużą prędkością przez bramę prowadzącą do prywatnego terminalu i gwałtownie zatrzymał się obok hangaru.
Szczęka Aleksandra napięła się.
Alicja wiedziała, kto przyjechał, zanim otworzyły się drzwi.
Pierwszy wysiadł Tomasz.
Płaszcz miał rozpięty, włosy rozwiewał mu wiatr, a twarz była blada ze złości.
Za nim pojawiła się Natalia.