Michał również wypił więcej, niż powinien. Jego małżeństwo z Katarzyną od miesięcy szło przez ciężki, brzydki kryzys: kłótnie o drobiazgi, pretensje o dom, chłód w sypialni, zmęczenie sobą nawzajem. Żyli obok siebie jak ludzie, których przy jednym stole trzymają już nie uczucia, lecz kredyt i przyzwyczajenie. W pewnej chwili na werandzie zostali tylko on i teściowa. Wąski sierp księżyca oświetlał stół, na którym stały jeszcze resztki urodzinowej kolacji.
— Wiesz, Michał — Teresa powoli obracała kieliszek w palcach — czasem mam wrażenie, że ja właściwie nigdy nie żyłam dla siebie. Zawsze dla kogoś. Dla męża, dla córki, dla tego, co wypada. A przecież ja jeszcze żyję. Jeszcze coś czuję.
Mówiła o samotności, o Władysławie, który od dawna nie był dla niej mężem, raczej współlokatorem, człowiekiem mijanym rano przy czajniku i wieczorem przed telewizorem. Michał słuchał, kiwał głową i z narastającym niepokojem czuł między nimi jakąś obcą, nieproszoną bliskość. Tamtego wieczoru przestała być dla niego tylko matką żony. Stała się człowiekiem — tak samo zmęczonym, samotnym i zagubionym jak on.
Nigdy potem nie umiał sobie przypomnieć, kto pierwszy przekroczył tę niewidzialną granicę. W pamięci zostały mu tylko perfumy Teresy — konwalie wymieszane z gorzkawą nutą ziół, ciepło jej skóry i szept tak cichy, że niemal zlewał się z nocą: „To niczego nie zmieni… Tylko ten jeden raz. Jakbyśmy znów mieli po dwadzieścia lat…” Rano, gdy obudził się w pokoju gościnnym, czuł się jak ostatni nikczemnik. Teresa krzątała się już w kuchni, smażyła naleśniki i zachowywała się tak, jakby między nimi wydarzyła się co najwyżej długa, szczera rozmowa. Postanowili milczeć. Zapomnieć. Wymazać. I prawie im się udało. Aż do tego dnia. Aż do tego znamienia.
Michał przesunął dłonią po spoconym czole. Pielęgniarki przechodziły obok, rzucając mu podejrzliwe spojrzenia, ale nie obchodziło go to. Myśli uderzały jedna o drugą. „Chłopiec i dziewczynka… Bliźnięta… Czyli dziewczynka też jest moja?” Chłopiec miał jego znak. Bliźnięta mogły być dwujajowe, ale zostały poczęte tej samej nocy. Prawie nie było już miejsca na wątpliwości: został ojcem własnego szwagra i własnej szwagierki. Absurd i groza tej sytuacji były tak wielkie, że przez moment chciało mu się śmiać, ale z piersi wydobył się tylko zdławiony, upokarzający szloch.
Drzwi sali cicho zaskrzypiały i na korytarz wyszła Teresa. Miała na sobie szpitalny flanelowy szlafrok. Jedną ręką podpierała się o ścianę, drugą ostrożnie przytrzymywała brzuch. Twarz miała szarą, zmęczoną, zniszczoną wysiłkiem, lecz oczy świeciły gorączkowo, z przerażającą jasnością.
— Michał, musimy porozmawiać. Chodź tam — wskazała głową mały pokój socjalny na końcu korytarza.
Weszli do ciasnego pomieszczenia z dwoma zapadniętymi fotelami i starym telewizorem. W kącie jednostajnie buczała lodówka.
— Zrozumiałeś wszystko, prawda? — spytała wprost, nie odrywając od niego wzroku.
— On ma takie samo znamię, pani Tereso. Kropka w kropkę. Pani wie, co to oznacza.
— Ciszej — przerwała ostro, unosząc rękę. — A teraz słuchaj uważnie. Władysław nie może mieć dzieci. I nigdy nie mógł. W młodości przeszedł świnkę z ciężkimi powikłaniami. Wiedziałam o tym jeszcze przed ślubem, lekarze wszystko wtedy potwierdzili.
Michał znieruchomiał. Podłoga pod stopami znów jakby się zakołysała.
— A Kasia? — wykrztusił ochryple.
— Kasia jest córką.
Michał poczuł, jak kamienieje, a grunt wymyka mu się spod nóg już ostatecznie. Patrzył na teściową, czekając na wyjaśnienie, które mogło albo uratować resztki jego zdrowego rozsądku, albo dobić go całkowicie.
— Katarzyna jest pani córką? — głos mu się załamał. — Z innym mężczyzną? Władysław o tym wiedział?
Teresa ciężko opadła na wytarty fotel i skrzywiła się z bólu świeżych szwów.
— Wiedział. I przyjął to. Bo mnie kochał. Bo sam nie mógł dać mi dziecka, ale nie chciał, żebym całe życie cierpiała z tego powodu. Znaleźliśmy… dawcę. Anonimowo. Wtedy nie mówiło się o tym tak jak dzisiaj, ale sens był ten sam. Biologicznie Kasia nie jest jego córką, ale wychował ją jak własną. I ona nigdy nie pozna prawdy — Teresa podniosła na Michała zaczerwienione, zmęczone oczy. — Tak samo jak ta dwójka nigdy nie pozna prawdy o tobie.
— Czyli chce pani, żebym po prostu udawał, że nic się nie stało? — Michał zaśmiał się nerwowo, bez cienia wesołości. — Mam dalej żyć z Kasią, wiedząc, że sypiam z siostrą własnej żony? Że zostałem, do diabła, dziadkiem swoich własnych dzieci? Nie, to jest obłęd. Ja chyba naprawdę zwariowałem…
— Opanuj się i posłuchaj kobiety starszej od ciebie, która zdążyła już wszystko przemyśleć — głos Teresy stwardniał, zrobił się prawie metaliczny. — Nikt nikomu nic nie powie. Kasia nie dowie się ani o tamtej nocy, ani o tym, że przyszła na świat dzięki dawcy. Władysław przeżyje resztę życia, nie wiedząc o naszym grzechu. A te dzieci będą rosły w przekonaniu, że ich rodzicami jesteśmy ja i Władysław, a ty jesteś jednocześnie zięciem i wujkiem.

— Jest pani potworem — powiedział Michał niemal bezgłośnie, cofając się ku drzwiom.