— Jestem matką — odparła spokojnie. — Matką, która wreszcie dostała to, o czym marzyła przez całe życie. Dwoje dzieci. I nie pozwolę ani tobie, ani Kasi, ani nikomu innemu zniszczyć tej rodziny. Rozumiesz mnie, Michał?
Patrzył na tę wyczerpaną, poszarzałą kobietę, w której oczach płonęło szalone, wszechogarniające uczucie do dwóch małych zawiniątek leżących za ścianą. I nagle zrozumiał: ona się nie cofnie. Nigdy.
— A badania? DNA? — zapytał, łapiąc się ostatniej nadziei.
— Lekarze to moi dawni znajomi. Dokumenty są już wypełnione, wpisano w nich Władysława. Wszystko jest załatwione. Zostało tylko jedno zagrożenie — ty. Twoje sumienie. Ale jesteś mężczyzną, Michał. Wytrzymasz. Poradzisz sobie.
Michał powoli osunął się po ścianie i przykucnął, zakrywając twarz dłońmi. Przypomniał sobie poranek po tamtej nocy: jak Katarzyna wróciła z seminarium, pocałowała go w policzek i powiedziała: „Jak dobrze, że ty i mama wreszcie normalnie porozmawialiście. Tak spokojnie siedzieliście na werandzie”. Przypomniał sobie Teresę nalewającą mu kawę z twarzą całkowicie nieprzeniknioną. Przypomniał sobie, jak dwa miesiące później ogłosiła ciążę, tłumacząc wszystko cudem, terapią hormonalną i lekarzami.
— A jeśli odejdę od Kasi? — zapytał tak cicho, że ledwie sam siebie usłyszał.
— Wtedy powiem jej, że zdradziłeś ją z jej matką. I w jej oczach na zawsze zostaniesz nie tylko zdrajcą, ale podłym człowiekiem, który wykorzystał starszą kobietę. Nikt nie uwierzy, że oboje tego chcieliśmy. Rozumiesz? Nikt.

Michał podniósł głowę. W oczach miał wściekłe, bezradne łzy.
— Zniszczyła pani moje życie.
— Nie, Michał. Dałam ci dzieci. Po prostu nigdy nie będziesz mógł nazwać ich swoimi. A teraz wstań i uśmiechnij się. Kasia już jedzie, za dziesięć minut tu będzie. Spotkasz ją na dole. Z kwiatami. I na miłość boską, uśmiechaj się.
Wyszedł z pokoju socjalnego, prawie nie czując nóg. Pusty korytarz pachniał chlorem i beznadzieją. Przy drzwiach sali zatrzymał się i zajrzał do środka. Pielęgniarka poprawiała dzieci w łóżeczkach — także chłopca ze znamieniem pod lewym uchem. Jego syna. Jego krew. Michał dotknął szyby opuszkami palców.
— Przepraszam cię — wyszeptał tak cicho, że nikt nie mógł go usłyszeć.
Na dole, przed wejściem do szpitala, krótko zatrąbił samochód. Michał otarł oczy, poprawił kołnierzyk koszuli, wziął drugi bukiet — czerwone róże dla Katarzyny — i ruszył na spotkanie żony, która nigdy nie miała się dowiedzieć, że jej mąż przed chwilą został ojcem jej brata i siostry.
Życie toczyło się dalej. Straszne, niedorzeczne, okaleczone, ale wciąż życie. A jemu pozostawało nauczyć się jakoś istnieć z tą tajemnicą, z tym kłamstwem i z tym znamieniem, które od tej pory każdej nocy miało wracać do niego we śnie.