— A co mam zrobić? Oddać im dziecko?!
W tej chwili coś z hukiem uderzyło w ścianę domu za oknem. Katarzyna pisnęła.
Niemowlę rozpłakało się na dobre.
I wtedy na podwórzu rozległ się odgłos silnika.
Reflektory przecięły ciemność.
Mężczyźni stojący przy oknie gwałtownie się odwrócili.
Pod dom podjechał stary szary polonez.
Drzwi auta otworzyły się i wysiadła z niego kobieta w długim ciemnym płaszczu. Na głowie miała chustkę mokrą od deszczu.
Katarzyna zamarła.
Serce zaczęło jej bić jak oszalałe.
Kobieta podniosła głowę.
Piotr upuścił strzelbę.
— Boże święty… — wydusił.
To była Anna.
Żywa.
Ale wyglądała przerażająco.
Zapadnięta twarz, ostre kości policzkowe, zgaszone oczy. Jakby przez te lata postarzała się o dziesięć lat. Pod lewym okiem ciemniała stara blizna.
Mężczyźni na podwórzu od razu się cofnęli.
Anna wolno podeszła do okna.
— Kasiu… — powiedziała ochryple. — Nie oddawaj im mojego syna…
Katarzynie ugięły się kolana.
— Aniu?.. To naprawdę ty?..
Lecz siostra nagle odwróciła się z przerażeniem.
Z ciemności drogi prowadzącej od cmentarza wyłoniły się jeszcze dwa samochody.
Wtedy Anna krzyknęła tak rozpaczliwie, że krew zastygła w żyłach:
— Znaleźli mnie! Uciekajcie natychmiast!
Rozdział 3. Sekret ukrywany przez trzy lata
Piotr otworzył drzwi, zanim Katarzyna zdążyła cokolwiek powiedzieć. Do domu wdarł się zimny nocny wiatr, niosąc ze sobą zapach mokrej ziemi i cmentarnej wilgoci.
Anna niemal wpadła do środka. Trzęsła się cała i bez przerwy oglądała za siebie, jakby spodziewała się, że ktoś zaraz wejdzie tuż za nią.
— Zamknij! Szybko! — wyszeptała, dławiąc się oddechem.
Piotr natychmiast przekręcił klucz.
Na zewnątrz słychać już było męskie głosy i trzaskanie drzwiami samochodów.
Katarzyna nie mogła oderwać wzroku od siostry. Przed nią stał tylko cień tamtej roześmianej dziewczyny, którą pamiętała. Anna wyglądała na wycieńczoną, złamaną i śmiertelnie zmęczoną.
Najstraszniejsze były jednak jej oczy.
Mieszkał w nich prawdziwy lęk.
Dziecko nagle przestało płakać. Kiedy Anna zobaczyła je na rękach Katarzyny, jej twarz zadrżała. Ostrożnie podeszła bliżej i dotknęła palcami małego policzka.
— Mój synek… — szepnęła ze łzami. — Boże… żyje…
Katarzyna nie wytrzymała.
— Aniu, powiedz wreszcie, co się dzieje! Gdzie byłaś przez te wszystkie lata?!
Anna powoli podniosła oczy.
I po raz pierwszy w pokoju zrobiło się tak cicho, że słychać było, jak gałąź jabłoni drapie o ścianę.
— Trzymali mnie siłą — powiedziała cicho.
Katarzyna pobladła jeszcze bardziej.
— Kto?!
Anna nerwowo spojrzała w stronę okien.
— Ludzie, którzy pracowali z Tomaszem.
Piotr zacisnął pięści.
— Ale po co?!
Anna gorzko się uśmiechnęła.
— Bo dowiedziałam się zbyt wiele.
Za oknem przemknęło światło reflektorów. Ktoś znów chodził po podwórzu.
Kobieta mówiła dalej, już ciszej:
— Pamiętacie stary oddział położniczy za rzeką? Zamknęli go niby przez zły stan budynku… Ale przez cały ten czas działy się tam potworne rzeczy.
Katarzyna zmarszczyła czoło.
— Jakie rzeczy?
Anna nabrała powietrza, jakby każde słowo sprawiało jej ból.
— Sprzedawali dzieci.
W pokoju jakby zabrakło tlenu.
Piotr powoli usiadł na taborecie.
— Co?..
— Noworodki trafiały do bogatych ludzi na fałszywych dokumentach. Niektóre matki nawet nie wiedziały, że ich dzieci przeżyły. Mówiono im, że maluchy zmarły przy porodzie.
Katarzyna poczuła, że miękną jej nogi.
— To niemożliwe…
— Możliwe — odpowiedziała Anna cicho. — Przypadkiem wszystko usłyszałam. Pracowałam wtedy jako salowa na tym oddziale.
W tej chwili ktoś znów uderzył w drzwi.
Wszyscy drgnęli.
— Otwierać! — krzyknął mężczyzna z zewnątrz.
Anna zasłoniła twarz dłońmi.
— Oni nie zostawią nas przy życiu…
Piotr gwałtownie wstał.
— Teraz opowiecie wszystko policji.
Anna uśmiechnęła się smutno.
— Policji? Piotr… połowa z nich kryła ten interes.
Katarzyna spojrzała na niemowlę.
— A on?..
Anna rozpłakała się.
— Kiedy dowiedzieli się, że jestem w ciąży, postanowili zabrać także moje dziecko. Przez te lata trzymali mnie w starej zagrodzie pod lasem.
— Boże… — wyszeptała Katarzyna.
— Tej nocy udało mi się uciec. Zostawiłam synka na cmentarzu przy grobie mamy… bo wiedziałam, że po zmianie będziesz wracać tamtędy…
Piotr spojrzał na nią oszołomiony.
— Obserwowałaś nas?
Anna bez słowa skinęła głową.
W tym samym momencie kuchenne okno rozprysło się z ogłuszającym trzaskiem.
Katarzyna krzyknęła.
Na podłogę spadł kamień.
Przywiązano do niego kartkę.
Piotr podniósł ją drżącymi rękami.
Na kawałku papieru zapisano tylko kilka słów:
„Oddajcie dziecko — a przeżyjecie”.
Rozdział 4. Ostatnia noc strachu
Katarzyna siedziała pod ścianą i mocno tuliła dziecko do piersi. Po wybiciu szyby ręce trzęsły jej się tak bardzo, że ledwie była w stanie utrzymać chłopca. Mały oddychał spokojnie, jakby nie rozumiał, jaki koszmar rozgrywa się dookoła.
Piotr jeszcze raz przeczytał kartkę, po czym powoli przeniósł wzrok na Annę.
— Jeśli tu zostaniemy, zabiją nas.
Za drzwiami znów rozległy się kroki.
Ciężkie.
Powolne.
Jakby ludzie na zewnątrz byli już pewni, że ich ofiary nie mają dokąd uciec.