Niemowlę zostawione przy świeżym grobie miało na rączce opaskę z imieniem kobiety, którą cała wieś od trzech lat uważała za martwą

Anna nagle podeszła do Piotra i chwyciła go za rękę.

— Jest jeden człowiek… On może pomóc.

— Kto?

— Były śledczy z powiatu. Andrzej Malinowski. Kiedyś próbował rozgryźć sprawę znikających dzieci, ale bardzo szybko zamknęli mu dochodzenie. Potem wyrzucono go z pracy.

Piotr zmrużył oczy.

— Gdzie teraz mieszka?

— Przy stacji. W starym domu po leśniczym.

Katarzyna wstała.

— Więc musimy jechać od razu.

W tej chwili znów uderzono w drzwi.

Deski zatrzeszczały.

— Nie mamy czasu — wyszeptała Anna.

Piotr zgasił resztę światła. Dom pogrążył się w ciemności.

— Przez stodołę — powiedział cicho.

Ostrożnie wyszli tylnymi drzwiami. Zimny deszcz natychmiast uderzył ich w twarze. Wiatr wył tak mocno, że prawie zagłuszał kroki.

Na podwórzu panował mrok. Tylko przy furtce migotały sylwetki mężczyzn.

Piotr prowadził kobiety przez ogród, starając się nie narobić hałasu. Błoto oblepiało buty, mokre gałęzie smagały po twarzach. Katarzyna ledwie utrzymywała się na nogach.

I wtedy dziecko zapłakało.

Głośno.

Przeszywająco.

Na podwórzu natychmiast rozległ się krzyk:

— Są z tyłu! Brać ich!

Zaczęła się ucieczka.

Piotr chwycił Katarzynę za rękę i pobiegli przez pole w stronę lasu. Za nimi niosły się krzyki, szczekanie psów i warkot silników.

Nagle Anna się zatrzymała.

— Nie… ja ich zatrzymam.

Katarzyna odwróciła się z przerażeniem.

— Co ty mówisz?!

— Inaczej dogonią nas wszystkich.

Piotr złapał ją za ramię.

— Nawet o tym nie myśl!

Ale Anna nagle się uśmiechnęła. Po raz pierwszy tej strasznej nocy.

— Przez trzy lata żyłam jak martwa. A on musi mieć normalne życie.

Delikatnie dotknęła twarzy synka.

Potem gwałtownie pobiegła w drugą stronę — ku staremu mostowi nad rzeką.

Rozległy się krzyki mężczyzn.

Kilku z nich rzuciło się za nią.

Po minucie ciemność przeciął straszny odgłos uderzającego metalu, a potem pisk hamulców.

Później wszystko ucichło.

Katarzyna krzyknęła z rozpaczy.

Piotr jednak pociągnął ją dalej.

Do domu byłego śledczego dotarli dopiero o świcie. Andrzej Malinowski wysłuchał ich w milczeniu, a potem natychmiast skontaktował się ze swoimi dawnymi znajomymi w komendzie wojewódzkiej.

Dwa dni później zaczęły się zatrzymania.

Wyszło na jaw coś przerażającego: siatka handlu dziećmi naprawdę działała przez długie lata. W sprawę zamieszani byli lekarze, urzędnicy i byli funkcjonariusze policji.

Tomasza zatrzymano podczas próby ucieczki.

Ciało Anny znaleziono przy moście.

Ocaliła syna za cenę własnego życia.

Minęło pięć lat.

Mały Jakub mówił do Katarzyny „mamo”, a do Piotra „tato”. Nigdy nie powiedzieli mu całej prawdy.

Tylko czasem wieczorami Katarzyna wyjmowała stare zdjęcie siostry i szeptała cicho:

— Nie wróciłaś wtedy na próżno, Aniu…

A za oknem szumiał wiatr, jakby ktoś niewidzialny wciąż pilnował ich domu.