Wieczorami, tak jak poprzednio, siedzieli razem na ganku. Anna pogłaskała szarą twarz wilka i pomyślała:
«Oto cała moja rodzina. Stary wilk. Ale stał się mi droższy niż wielu ludzi».
A potem wydarzyło się coś, czego nikt w okolicy nie mógł przewidzieć.
Czasy stały się alarmujące. W okolicy zaczęli pojawiać się niebezpieczni ludzie. Nieznajomi zaczęli jeździć po wioskach czarnymi samochodami bez tablic rejestracyjnych. Przyjrzeli się uważnie domom, zapytali, gdzie mieszkają samotni starcy, gdzie gospodarstwo znajduje się daleko od sąsiadów i gdzie nie można szybko wezwać pomocy. Później powiedziano, że istniał cały gang — trzech mężczyzn, którzy wcześniej odsiedzieli wyrok. Okradali ludzi, a czasem zabijali bez strachu i żalu. Wszystko wydarzyło się niemal tak samo jak w strasznych latach dziewięćdziesiątych.
Dotarli nocą do domu Anny. Miało to miejsce w listopadzie, na krótko przed wstawiennictwem.
Kobieta spała. Szary, jak zwykle, leżał na starej pościeli przy piecu. Nagle podniósł głowę. Jego nozdrza drżały, a futro z tyłu szyi powoli stawało na końcu.
Stary wilk usłyszał nieproszonych gości na długo przed ich przybyciem do drzwi.
Anna obudziła się z jego warczenia. Nigdy wcześniej nie słyszała takiego dźwięku od Graya — niskiego, tępego, wznoszącego się jakby z samej głębi klatki piersiowej. Wilk stał przy wejściu, spięty i opanowany. Wydawało się, że starość, słabość i ból zniknęły. W tym zniszczonym przez czas ciele nagle obudził się ten, w którym Gray pozostał przez całe życie: prawdziwy dziki wilk. Bezwzględny wobec wroga. Oddany obrońca.
Ktoś uderzył w drzwi z całych sił. Potem nadszedł drugi cios. Śruba żałośnie trzasnęła.
— Otwórz, stary! — na zewnątrz słychać było ochrypły głos. — Zdobądź pieniądze! Daj z siebie wszystko! W przeciwnym razie będziesz tego żałować!
Anna wycofała się do rogu. Dłoń wyczuła stary żelazny uchwyt wiszący na ścianie. Ale co starsza kobieta z chwytem mogłaby zrobić przeciwko trzem silnym mężczyznom?
Po kolejnym uderzeniu drzwi wewnątrz domu zawaliły się.
Na otwarciu pojawiły się trzy osoby. Pierwszy był ogromny i łysy, trzymał w dłoni jasną latarnię. Drugi stał trochę z tyłu i chwycił siekierę. Trzeci pozostał przy wejściu i obserwował podwórko.
—Cóż, babciu… — zaczęła łysieć, ale nagle zamilkła.
Zauważył oczy.
W ciemności płonęły dwa bursztynowe światła. Szary nie szczekał ani nawet nie warczał. Zamarł tylko na chwilę, a potem skoczył.
Anna pamiętała wszystko, co wydarzyło się później, fragmentami. Czyjś krzyk. Ryk siekiery spadającej na podłogę. Świszczący oddech i przeklinanie. Gray złapał pierwszego mężczyznę — tego samego, który trzymał latarnię. Drugi podniósł topór, ale wilk natychmiast rzucił się na bok i chwycił go zębami za rękę. Trzeci, widząc, co się dzieje, jako pierwszy wyskoczył z domu. Słychać było, jak łamał gałęzie i przedzierał się przez krzaki. Reszta pobiegła za nimi. Krzyczeli i piszczali z przerażenia — dorośli przestępcy, którzy przeszli przez więzienie, i piszczali jak przestraszone prosięta.
Niecałą minutę później w domu zapadła cisza.
Anna zapaliła lampę naftową drżącymi rękami.
Gray leżał przy wybitych drzwiach. Jego bok był głęboko przecięty. Krew spływała na podłogę i mieszała się z brudem, który napastnicy nosili na butach. Wilk oddychał ciężko i często. Jego oczy pozostały otwarte. Spojrzał na Annę.
Kobieta uklękła obok niego.
— Szary… mój drogi… Mój szary…
Przycisnęła ręczniki i szmaty do rany, próbując zatamować krwawienie. Ale cios był zbyt silny. Ostrze siekiery weszło głęboko. Gray powoli położył głowę na jej kolanach. Potem westchnął mocno. Jeszcze raz. Przerywane i ledwo słyszalne. Po raz ostatni.
Nadal patrzył na Annę tymi samymi bursztynowymi oczami, którymi patrzył na nią przez wszystkie piętnaście lat. To ostatnie spojrzenie łączyło w sobie wszystko: miłość, lojalność, wdzięczność i ciche pytanie:
«Mógłbym? Czy cię chroniłem?»
— Smog, — Anna szepnęła przez łzy. — Zrobiłeś wszystko. Uratowałeś mnie, kochanie. Naprawdę mnie uratowałeś.
Po tych słowach Gray zamknął oczy.
Na zawsze.
Anna pozostała u jego boku aż do rana. Trzymała jego szarą głowę na kolanach. Powoli przesunęła ręką po twardej wełnie. I płakała w sposób, w jaki nigdy wcześniej w życiu nie płakała. Nie płakałam tak, kiedy Victor odszedł. Nie płakałam, gdy zdałam sobie sprawę, że nigdy nie zostanę matką. Nie płakała nawet wtedy, gdy została zupełnie sama w dużym domu pośrodku lasu.
O świcie kobieta wzięła łopatę i wyszła na podwórko. Listopadowy ląd zamarzł i trudno było kopać. Ale Anna pracowała przez długi czas, aż wykopała głęboką dziurę pod starym jarzębiną. To właśnie tam Gray uwielbiał leżeć latem, uciekając w cieniu przed upałem.
Owinęła go starym owczym płaszczem. Ten sam, który kiedyś opuścił Victor. Ostrożnie spuściła wilka do grobu, przykryła go ziemią i położyła na nim duży kamień.