Następnie przez długi czas stała w pobliżu świeżego wzgórza w zimnym szarym świetle listopadowego poranka. Samotna kobieta. Żona, której mąż odszedł. Matka, która nigdy nie miała dzieci. Ta sama Anna, którą kiedyś nazwano szaloną, bo przyprowadziła do domu młodego dzikiego wilka.
Ale ten wilk dał jej to, czego żaden człowiek nie mógł jej dać: nieograniczoną wierność. Do samego końca. Aż do ostatniego tchnienia. Aż do ostatniej kropli przelanej krwi.
Następnego dnia przyjechała policja. Pracownicy spędzili dużo czasu na inspekcji domu, fotografowaniu wybitych drzwi i nagrywaniu odczytów. W szpitalu powiatowym znaleziono dwóch przestępców. Sami tam czołgali się, ugryzieni, zakrwawieni i śmiertelnie przestraszeni. Trzeciego zatrzymano tydzień później w sąsiednim regionie.
Policjant okręgowy, który nie był już młodym kapitanem, stanął na ganku domu Anny i ze zdziwieniem pokręcił głową.
—No cóż, miałaś stróża, mamo. Wyszedł jeden na trzech. Zamiatał je jak szczeniak starą szmatę. Może przyniosę ci jeszcze jeden? Myśliwy, którego znam, ma dobre wilczarze.
Anna powoli pokręciła głową.
— Nie ma potrzeby. Nie będzie innego Graya. Był jedyny. Jeden na całe moje życie.
Funkcjonariusz policji rejonowej milczał przez jakiś czas.
— Zgadza się, — w końcu powiedział. — Zdarzają się one tylko raz. Zarówno wśród ludzi, jak i wśród zwierząt.
Potem wsiadł do samochodu i odjechał.
Anna znów została sama. Poszła do grobu, wyprostowała kamień, który się poruszył, po czym usiadła na ławce pod jarzębiną i przez długi czas patrzyła na drogę.
W domu panowała teraz niezwykła cisza. Pustkę czuć było w każdym kącie. Nikt inny nie spotkał jej przy drzwiach. Nikt nie dotknął dłoni zimnym, wilgotnym nosem. Nikt nie leżał przy piecu, zwinięty w dużą szarą kulę.
Ale Anna wiedziała: Gray nigdzie nie zniknął. Zatrzymał się tutaj, pod starym jarzębiną. A teraz nigdy nie opuści tego miejsca.
Mieszkał obok niej przez piętnaście lat. Piętnaście długich zim i piętnaście krótkich wioseł. Przez te wszystkie lata nigdy jej nie zdradził. Nigdy się nie odwróciłem. Nigdy cię nie uraziłem. Był dzikim zwierzęciem, ale było w nim więcej człowieczeństwa niż w wielu ludziach.
Choć być może nie była to cecha ludzka. Być może nazywano to po prostu lojalnością. Najrzadsza lojalność, której ludziom tak często brakuje. Ale to wystarczyło, aby jeden stary wilk poświęcił własne życie dla dobra starszej kobiety. Kobieta, która wiele lat temu współczuła małemu niewidomemu szczeniakowi drżącemu pod korzeniami powalonego świerka w wiosennym lesie.
Wieczorami Anna nadal wychodzi na werandę. Siada na starej ławce i obserwuje, jak słońce powoli znika za drzewami. Czasami zaczyna mieć wrażenie, że brama zaraz skrzypi. Te miękkie, silne łapy znów będą cicho przechodzić przez trawę. Że duża, szara głowa zazwyczaj spada jej na kolana. A bursztynowe oczy powiedzą bez słów:
«Jestem tutaj. Jestem obok ciebie. Nigdy cię nie opuszczę».
Wtedy Anna się uśmiecha. Wyciąga rękę i powoli głaszcze puste powietrze. I nadal wierzy.
Bo niektórzy odchodzą na zawsze. A inni, nawet po wyjeździe, nadal pozostają w pobliżu. Na zawsze.