Victor nienawidził bestii. Być może zazdrościł żonie wilczego szczeniaka. A może już denerwowało go wszystko, co robiła Anna. Zaczął pić jeszcze więcej. W pracy ostrzegano go kilkakrotnie:
—Jeśli znów przyjdziesz pijany, natychmiast cię zwolnimy.
Ale pewnego dnia znów pojawił się na służbie pijany. Został naprawdę wyrzucony. Potem Victor zaczął pić nieprzerwanie — od wczesnego ranka do późnej nocy.
Pewnego listopadowego dnia, gdy ziemię pokrył pierwszy śnieg, wrócił ze wsi szczególnie wściekły. Anna nie miała czasu, żeby postawić przed nim kolację, a Victor zdjął talerz ze stołu. Naczynia uderzyły o podłogę i pękły.
— Ty! — krzyknął. — Ty i ten twój przeklęty wilk! Cała wioska już się ze mnie śmieje! Mówią, że moja żona jest szalona, rozgrzała dzikie zwierzę! A ja też mieszkam z nią pod jednym dachem!
Anna nie odpowiedziała. Gray stał blisko jej stóp. Nie uśmiechnął się ani nie warknął. Po prostu spojrzał na Victora nieruchomo swoimi żółtobursztynowymi oczami. W jego spojrzeniu było coś, co sprawiło, że mężczyzna nagle zamilkł. Spojrzał na zwierzę przez kilka sekund, po czym zerwał owczą skórę z wieszaka i wybiegł z domu.
Victor wrócił dopiero rano. Ledwo mógł stanąć na nogach i przekraczając próg, natychmiast oświadczył:
— Wybierz. Albo ja, albo ta bestia. Żeby go tu jutro nie było.
Anna stała przy piecu. Gray siedział obok niego. Teraz nie był to już mały szczeniak, ale duże, silne zwierzę, prawie o połowę mniejsze od człowieka. Kobieta położyła dłoń na jego głowie.
—Zostanie ze mną, — powiedziała cicho.
Ale powiedziała to tak stanowczo, że Victor nie miał wątpliwości.
Mój mąż pluł na podłogę. Następnego ranka spakował swoje rzeczy i wyszedł.
Anna stała w domu i patrzyła, jak jego postać stopniowo znika za zakrętem leśnej drogi. Chciała, żeby przynajmniej raz spojrzał wstecz. Ale Victor nigdy się nie odwrócił.
Powoli zeszła na werandę. Gray położył się obok niej i położył swoją ciężką głowę na jej kolanach. Anna pogłaskała jego twarde futro i płakała. Cicho, prawie bez łez. Tak płaczą kobiety, które od wielu lat przyzwyczaiły się do ukrywania swojego bólu i doświadczania go w samotności.
—Więc teraz zostaliśmy tylko we dwoje, — szepnęła.
Gray podniósł głowę i polizał jej dłoń ciepłym, szorstkim językiem.
Tak pozostali. Tylko dwa.
Lata płynęły spokojnie i spokojnie, niczym spokojna, szeroka rzeka. Anna stopniowo przyzwyczaiła się do życia bez męża. Gospodarstwo utrzymywano w idealnym stanie: opiekowała się krową, karmiła kurczaki i pracowała w ogrodzie. Uważnie obserwowała także dom. Zablokowałem nieszczelny dach. Naprawiłem ogrodzenie. Poprawiłem kuchenkę.
Gray zamienił się w dużego, doświadczonego wilka. W kłębie był wyższy od ludzkiego kolana. Jego sierść stała się gruba i szara, a zimą rozjaśniła się prawie do bieli. Bursztynowe oczy pozostały mądre, uważne i zdawały się wszystko rozumieć. Anna nigdy nie założyła mu łańcucha. Chodził swobodnie po podwórku i wchodził do domu, kiedy tylko chciał. Ale zawsze trzymał się blisko swojej kochanki. Jeśli Anna wchodziła do lasu, Gray szedł kilka kroków do przodu, jakby sprawdzał drogę. Jeśli do domu podchodził nieznajomy, wilk wychodził mu na spotkanie i po prostu się zatrzymywał. Nie szczekał, nie rzucał się i nawet nie warczał. Po prostu patrzyłem w milczeniu. Okazało się to wystarczające: nikt, napotkawszy jego ciężkie bursztynowe spojrzenie, nie odważył się zrobić jeszcze przynajmniej jednego kroku.
Z czasem mieszkańcy wioski przyzwyczaili się do Graya. Nie nazywali już Anny szaloną ani nie kręcili palcem w jej skroni.
—To wilk Annin, — wyjaśnili gościom. — Nie ma powodu się go bać. Nie dotknie cię bez powodu.
A Gray tak naprawdę nikogo nie dotknął. To było tak, jakby czuł, z czym przychodzi dana osoba. Każdy, kto pojawił się z dobrymi intencjami, nie był dla niego niebezpieczny. A wilk zdawał się wyczuwać zapach niemiłego gościa kilka kilometrów dalej.
Przez te wszystkie lata Victor przyszedł dwa razy. Po raz pierwszy pojawił się rok po odejściu. Był pijany, stał przy domu i poprosił Annę, aby mu wybaczyła. Wyszła na próg. Gray zatrzymał się obok mnie. Victor zobaczył ogromnego wilka i od razu zdawał się trzeźwieć.
— Odejdź, — Anna powiedziała spokojnie. — Teraz masz swoją własną drogę. I mam swoje.
Odwrócił się i odszedł.
Victor przybył po raz drugi trzy lata później. Tym razem był trzeźwy. Przyniósł pieniądze i powiedział, że chce pomóc. Ale Anna nie przyjęła pieniędzy.
— Nie ma potrzeby, Vitya. Poradzę sobie z tym sam. Potem dokonałeś wyboru. Ja też to zrobiłem.
Wiktor stał przy bramie. Najpierw spojrzałem na Annę, potem na Graya. Skinął głową w milczeniu i odszedł. Nigdy go już nie widziała.
Życie toczyło się dalej. Anna się starzeje. Starzejący się i szary. Wilkom nie wolno żyć długo. Kiedy miał piętnaście lat, był już bardzo starym człowiekiem. Kiedyś gruba sierść wyblakła. Łapy były coraz bardziej posłuszne. Zęby były prawie zużyte. Nie mógł już biegać i poruszał się powoli, ciężko, z godnością starej bestii. Ale oczy pozostały takie same — bursztynowe, mądre i lojalne.