Praca w warszawskiej akademii muzycznej od dawna była dla Heleny całym światem. Nigdy nie goniła za życiem towarzyskim, nie szukała wielkich przygód ani romantycznych uniesień. Od dzieciństwa istniały dla niej właściwie tylko dwie rzeczy: matka i fortepian. Miała dwadzieścia osiem lat, wciąż była niezamężna, choć kiedyś krótko spotykała się z kolegą z uczelni. Ich drogi jednak rozeszły się cicho i bez wielkich scen. Oboje byli utalentowani, oboje zamknięci w swoich własnych światach, a taka bliskość okazała się trudniejsza, niż przypuszczali.
Od trzech miesięcy w jej życiu pojawiał się jednak Piotr, radca prawny, którego poznała zupełnie przypadkiem w niewielkiej kawiarni niedaleko akademii. Tego dnia nie chciała wracać do mieszkania. Matka niedawno zmarła, a cisza w pokojach była tak ciężka, że Helena czuła się, jakby każdy krok odbijał się od ścian bólem.
— Wygląda pani na bardzo smutną — powiedział wtedy Piotr, podchodząc do jej stolika. Od dłuższego czasu obserwował ją znad filiżanki kawy. — Mam na imię Piotr. A pani?
Była piękna, ale jakby nieobecna. Właśnie ta chłodna kruchość sprawiła, że postanowił się odezwać.
— Helena — odpowiedziała cicho i uśmiechnęła się ledwie zauważalnie.
Zaczęli spotykać się coraz częściej. Piotr bywał u niej wieczorami, nieraz zostawał na noc, a w końcu nawet poprosił ją o rękę. Helena jednak nie potrafiła odpowiedzieć tak, jak tego oczekiwał.
— Nie mogę jeszcze powiedzieć „tak”, Piotrze. Dopiero co straciłam mamę.
Matka wychowała ją sama. Helena nigdy nie znała ojca, nie wiedziała, kim był ani dlaczego odszedł. Nie pytała, bo zawsze czuła, że dla matki to rana, której nie wolno dotykać. Teraz, gdy została sama, żałoba mieszała się w niej z samotnością, a myśl o odnalezieniu ojca wracała coraz natarczywiej.
— Sama nie wiem, co mam czuć — wyznała kiedyś Piotrowi. — Nigdy go nie widziałam. A jeśli on wcale nie chce mnie znać?
Helena dorastała pod troskliwym parasolem matki i nie nauczyła się zwyczajnych, praktycznych spraw. Rachunki, urzędy, dokumenty, banki — wszystko to zawsze załatwiała Maria. Nieraz próbowała przemówić córce do rozsądku.
— Helenko, musisz się tego nauczyć. Co zrobisz, kiedy mnie zabraknie? Ty zupełnie nie znasz prawdziwego życia.
— Ale ty radzisz sobie ze wszystkim tak dobrze, mamo. Po co mam ci przeszkadzać? — śmiała się wtedy Helena.
Życie jednak nie pytało o gotowość. Maria zachorowała nagle, a po kilku tygodniach już jej nie było. Lekarze tylko bezradnie rozkładali ręce.
— Choroba postępowała zbyt szybko. Prawdopodobnie długo ukrywała objawy. Nie chciała pani martwić.
Piotr był człowiekiem spostrzegawczym. Kiedy po raz pierwszy wszedł do mieszkania Heleny, od razu zwrócił uwagę na obrazy wiszące na ścianach. Ona dorastała wśród nich i nigdy nie zastanawiała się nad ich wartością. Dla niej były po prostu częścią domu. On jednak rozumiał, że nie patrzy na zwykłe dekoracje.
Wieczorami Helena ćwiczyła przy fortepianie, przygotowując się do koncertów, a Piotr słuchał — albo przynajmniej udawał, że słucha. W rzeczywistości coraz lepiej widział, ile mógłby zyskać, gdyby wszedł do tego domu na stałe. Przeglądał dokumenty Marii, listy i stare teczki. Dowiedział się, że jedyną bliską krewną Heleny była ciotka Małgorzata, mieszkająca w Gdańsku. Uznał więc, że musi jak najszybciej doprowadzić do ślubu, skoro Helena była jedyną spadkobierczynią.
Jej wahanie zaczynało go drażnić. Znała go krótko i miała prawo do wątpliwości, ale Piotr nie zamierzał czekać. Coraz mocniej naciskał na małżeństwo. Kiedy zauważył, jak bardzo Helena pragnie poznać ojca, postanowił wykorzystać tę tęsknotę.
Pewnego dnia oznajmił:
— Wieczorem będziemy mieć gości. Zajrzyjmy po drodze do sklepu po szampana.
— Gości? Jakich gości?
— Odnalazłem twojego ojca.
— Piotrze, naprawdę? Jest tutaj, w Warszawie? Zawsze wyobrażałam sobie, że może mieszka gdzieś za granicą.
— Jest tutaj.
Pół godziny po ich powrocie rozległ się dzwonek do drzwi. Piotr poszedł otworzyć, a Helena zobaczyła wysokiego, ciemnowłosego mężczyznę.
— Moja córka — zawołał i objął ją bez wahania. — Jesteś piękna. Nazywam się Wiktor Pawłowski.
Helena drgnęła. Jej drugie imię brzmiało Wiktoria. Ten szczegół nagle wydał jej się dowodem, którego tak bardzo potrzebowała. Rozmawiali przez kilka godzin.
— Twoja matka i ja rozstaliśmy się dawno temu — powiedział Wiktor. — Nigdy nie powiedziała mi, że jest w ciąży.
Piotr natychmiast wykorzystał chwilę.
— Panie Wiktorze, skoro okoliczności tak się ułożyły, czy mogę prosić o rękę pańskiej córki?
Helena, wciąż oszołomiona, nie umiała wydobyć z siebie słowa.
— Jeśli Piotr cię kocha, masz moje błogosławieństwo — uśmiechnął się Wiktor. — Będę czekał na zaproszenie na ślub.
Od tamtego wieczoru Wiktor coraz częściej pojawiał się w mieszkaniu Heleny. Mimo to dziewczyna właściwie niewiele dowiedziała się o jego przeszłości z Marią. Powtarzał tylko, że ich znajomość była krótka i zakończyła się, zanim zdążyli naprawdę zrozumieć, co ich łączy.
