Myślała, że po śmierci matki odnalazła ojca i przyszłego męża, lecz jedno pytanie ciotki rozbiło całą iluzję na kawałki

Helena wysłała zaproszenie do ciotki Małgorzaty i jej męża. Przyjechali wcześniej, bo chcieli pomóc przy przygotowaniach do ślubu. Pewnego wieczoru znów zadzwonił dzwonek.

— Ach, ile to trwało pociągiem — westchnęła Małgorzata, obejmując siostrzenicę.

Poznali Piotra, ale ten szybko się wymówił, mówiąc, że nie chce przeszkadzać rodzinie w rozmowie.

— Ciociu Małgosiu, odnalazłam ojca… właściwie to Piotr go odnalazł.

— Jak on się nazywa?

— Wiktor Pawłowski. Wiesz, moje drugie imię to Wiktoria.

Małgorzata spojrzała niespokojnie na męża.

— O Boże — wyszeptała.

— Co się stało?

— Twój ojciec nie ma na imię Wiktor. To Jan. Jan Wysocki. W akcie urodzenia nie wpisano żadnego ojca, a twoje drugie imię wymyśliła matka. Helenko, ja znam całą prawdę. Maria nie chciała, żebyś kiedykolwiek się dowiedziała. Twoim ojcem jest Jan Wysocki, dziekan twojej akademii muzycznej.

— Jan Wysocki? Mój profesor fortepianu? To kim jest Wiktor Pawłowski?

— O to trzeba zapytać Piotra. Po co ta maskarada? Powiedz mi lepiej, czy załatwiłaś już sprawy spadkowe po Marii? Minęło prawie pół roku.

— Jeszcze nie. Myślałam, że chodzi głównie o mieszkanie…

— Dziecko, jaka ty jesteś naiwna. Twoi dziadkowie byli zamożnymi ludźmi. Te obrazy są warte majątek. Twoja matka miała pokaźne oszczędności. A ponieważ my z wujkiem nie mamy własnych dzieci, po nas również wszystko przypadnie tobie.

Helena odwołała ślub. Nigdy nie myślała o pieniądzach, ale teraz wreszcie zobaczyła, dlaczego Piotr tak bardzo się spieszył.

— Ciociu, czy Jan Wysocki wie o mnie?

— Nie. Jego matka doprowadziła do tego, że poślubił inną kobietę, a z twoją matką musiał się rozstać. Maria dowiedziała się o ciąży dopiero po ich rozstaniu. Jan ożenił się, przekonany, że Maria zaczęła nowe życie. Ona nigdy mu nie powiedziała.

Tego wieczoru Piotra czekał w mieszkaniu zimny prysznic. Helena spakowała jego rzeczy. Przy Małgorzacie i jej mężu nie próbował nawet protestować. Zrozumiał, że został zdemaskowany.

— Czuję ulgę — przyznała Helena, kiedy drzwi zamknęły się za nim. — Coś w Piotrze od początku nie dawało mi spokoju.

Następnego dnia Małgorzata przywitała ją wiadomością:

— Dziś wieczorem będziemy mieć gościa.

— Kogo tym razem?

— Sama zobaczysz.

Kiedy rozległ się dzwonek, Małgorzata poszła otworzyć i po chwili wróciła z Janem Wysockim.

— Mój Boże, przecież ty wyglądasz zupełnie jak ja — powiedział profesor muzyki, wyciągając do niej ręce. — Wybacz mi, Heleno. Ja naprawdę nic nie wiedziałem.

Rozmawiali do późnej nocy. Helena dowiedziała się, że ma przyrodniego brata, żołnierza służącego poza granicami kraju.

— Tylko ty odziedziczyłaś po mnie miłość do muzyki — powiedział Jan z ciepłym wzruszeniem. — Jestem z ciebie taki dumny.

— Teraz przynajmniej wiem, skąd się to wzięło — roześmiała się Helena przez łzy.

Z czasem zbliżyła się do ojca, do jego żony, a także do przyrodniego brata, kiedy przyjeżdżał na urlop. Nie wszystko było proste, ale prawda, choć spóźniona, zaczęła układać jej życie na nowo.

Rok później Helena wyszła za mąż za Tomasza, syna dawnego przyjaciela Jana. Wykładał ekonomię na uniwersytecie i zakochał się w niej niemal od pierwszego spotkania.

Małgorzata z mężem byli na ślubie i patrzyli na Tomasza z wyraźnym spokojem. Widzieli w nim człowieka statecznego, uczciwego i odpowiedzialnego.

Na końcu Helena zrozumiała, że prawda, nawet bolesna, jest łagodniejsza niż najpiękniejsze kłamstwo. Rodzina — odnaleziona, odziedziczona albo przyjęta sercem — okazała się największym majątkiem.