Rozległy się kroki. Katarzyna weszła do kuchni. Zapadła cisza. Trwała może dziesięć sekund, a potem przez mieszkanie przetoczył się ogłuszający pisk.
Wpadła do mojego gabinetu. Miała szeroko otwarte oczy, a makijaż lekko się rozmazał.
— Co… co się stało z kuchnią?! Okradli nas?! Gdzie ekspres?! Gdzie naczynia?!
— Nikt nas nie okradł — zamknąłem książkę bez pośpiechu. — Przeprowadziłem inwentaryzację i ewakuację cennego mienia. Ponieważ w praktyce pokazałaś, że jesteś gotowa niszczyć moje rzeczy w obronie własnego manicure, ograniczyłem ci dostęp do tego mienia. Teraz w kuchni panuje idealny porządek.
Katarzyna otworzyła usta, łapiąc powietrze.
— Ty… ty schowałeś garnki?! Wywiozłeś ekspres?! Jesteś chorym paranoikiem!
— Na blacie leżą papierowe talerze. Zjesz, zgnieciesz, wyrzucisz. Nie trzeba nic myć. Manicure całkowicie bezpieczny. Idealne rozwiązanie zadania.
Chwyciła z mojego biurka ciężki metalowy zszywacz i cisnęła nim w ścianę. Tynk chrupnął.
— Nie będę żyła w takich warunkach! Nie jestem psem, żeby jeść z papierowej miski! Jesteś skąpym, małostkowym tyranem!
— W takim razie spakuj swoje rzeczy, Katarzyno. Nikt cię tu siłą nie trzyma — patrzyłem jej prosto w oczy.
Nagle umilkła. Jej klatka piersiowa unosiła się ciężko. W jednej chwili histeria ustąpiła miejsca gorączkowej, wyrachowanej złości.
— Myślisz, że jesteś najmądrzejszy? — syknęła, pochylając się ku mnie. — Myślisz, że tak po prostu odejdę? Zmarnowałam na ciebie pół roku! Nie wyjdę stąd z pustymi rękami!
Odwróciła się gwałtownie i niemal wybiegła na korytarz.
Zmarszczyłem brwi. Jej reakcja była zbyt dziwna. Zamiast dalej krzyczeć albo rzeczywiście pakować ubrania, poszła do sypialni. Wstałem od biurka i ruszyłem za nią bezszelestnie.
Drzwi sypialni były uchylone. Katarzyna klęczała przed moją szafą. Nerwowo grzebała w dolnych szufladach — tam, gdzie trzymałem dokumenty i niewielką szkatułkę z drogimi męskimi zegarkami. Miałem kolekcję starych chronometrów, w którą włożyłem niemałe pieniądze.
Znalazła szkatułkę. Otworzyła ją. Wyjęła trzy najdroższe zegarki, w tym mój ulubiony Rolex, i szybko wsunęła je do skórzanej torebki.
Stałem w cieniu korytarza i nie wierzyłem własnym oczom. Moja partnerka, dyrektorka artystyczna o „doskonałym guście”, okradała mnie w moim własnym mieszkaniu.
Zapięła torebkę, wyprostowała się i wyciągnęła telefon. Wybrała numer. Zamarłem, starając się nie wydać żadnego dźwięku.
— Halo, Bartek? — jej głos drżał od napięcia. — Tak, to ja. Słuchaj, mam wszystko. Zegarki są u mnie. Jutro rano zawiozę je do lombardu na Marszałkowskiej, tam biorą bez dokumentów. Powinno wyjść jakieś sześćdziesiąt tysięcy, nie mniej. Zamknę ten dług… Tak, rozumiem, że terminy płoną! Jeśli te bydlaki pojawią się w galerii, wyrzucą mnie z wilczym biletem! Dobra, jutro będą pieniądze. A temu idiocie powiem, że nas okradli, kiedy nie było go w domu.
Rozłączyła się.
Obraz ułożył się natychmiast.
Katarzyna ugrzęzła w dużych długach. Prawdopodobnie pożyczała od niebezpiecznych ludzi albo kręciła jakieś finansowe przekręty w galerii — być może handlowała falsyfikatami. Pilnie potrzebowała pieniędzy. Jej kaprysy z manicure, odmowa zapłacenia za sprzątanie z własnej kieszeni, wybuchy agresji — to wszystko nie było wyłącznie charakterem, lecz objawem dzikiego stresu człowieka zagonionego w kąt.
Zamierzała ukraść moją kolekcję i odegrać napad rabunkowy. Moja ewakuacja kuchni tylko wepchnęła ją w panikę i przyspieszyła jej plan.
Cicho cofnąłem się do gabinetu. Zamknąłem drzwi prawie do końca i wyjąłem telefon.
Wybrałem numer dyżurnego komisariatu.
— Dobry wieczór. Chcę zgłosić kradzież mienia znacznej wartości. Sprawca znajduje się teraz w moim mieszkaniu i próbuje oddalić się z moją własnością.
Potem wyszedłem na korytarz.
Katarzyna właśnie wychodziła z sypialni. Mocno ściskała torebkę w ręku. Gdy mnie zobaczyła, spróbowała przybrać minę urażonej godności.
— Wychodzę! — oznajmiła, unosząc brodę. — Jadę spać do koleżanki. Nie chcę być z tobą pod jednym dachem. Rzeczy zabiorę jutro!
— Nigdzie nie pójdziesz, Katarzyno — stanąłem jej na drodze do drzwi wejściowych.
— Odsuń się! Nie masz prawa mnie zatrzymywać! — próbowała mnie odepchnąć, ale mocno złapałem ją za ramiona.
— Słyszałem twoją rozmowę z Bartkiem — powiedziałem cicho. — O długach, lombardzie na Marszałkowskiej i ustawionym włamaniu.
Twarz Katarzyny zrobiła się kredowobiała. Torebka wypadła jej z dłoni na parkiet. Rozległ się głuchy odgłos — ciężkie zegarki uderzyły o siebie w środku.
Zaczęła osuwać się na podłogę. Cała jej wyniosłość, cały snobizm zniknęły w jednej sekundzie.
— Marek… proszę — uczepiła się mojej ręki. — Ty nic nie rozumiesz! Oni mnie zabiją! Wzięłam pieniądze z kasy galerii… Chciałam się odegrać w kasynie… Wszystko przegrałam! Powiedzieli, że połamią mi nogi!

— I uznałaś, że moje zegarki pokryją twoje hazardowe długi? — z obrzydzeniem odczepiłem jej palce od swojej koszuli.
— Oddałabym wszystko! Coś bym wymyśliła! Błagam, nie wzywaj policji! — szlochała, rozmazując po twarzy drogi tusz.