Moja czterdziestodwuletnia partnerka odmówiła zmywania naczyń, bo właśnie zrobiła manicure — więc zacząłem jeść kolacje na mieście, a jej zostawiłem zlew pełen brudnych talerzy

W tej samej chwili rozległ się dzwonek do drzwi. Krótki i stanowczy.

Podszedłem i otworzyłem. Na progu stało dwóch policjantów z patrolu.

— Pan wzywał? — zapytał surowo starszy z nich.

— Tak — cofnąłem się, wpuszczając ich do przedpokoju. — Ta pani próbowała wynieść z mieszkania moją kolekcję zegarków. Skradzione rzeczy znajdują się w jej torebce na podłodze. Jestem gotów od razu złożyć zawiadomienie.

Katarzyna zawyła, chwytając się za głowę. Policjanci działali szybko i rzeczowo. Świadkowie — sąsiedzi z piętra, spis przedmiotów, wyjęcie zegarków z torebki.

Kiedy zakładano Katarzynie kajdanki, spojrzała na mnie z absolutną, niemal zwierzęcą nienawiścią.

— Zniszczyłeś mi życie! Mogłeś po prostu dać mi te pieniądze! Dla ciebie to drobiazg!

— Buduję mosty, Katarzyno — odpowiedziałem, stojąc w drzwiach własnego mieszkania. — Dobrze wiem, jak rozkładają się obciążenia. A ty jesteś spróchniałą podporą. Nie pozwolę, żebyś pociągnęła mnie razem ze sobą w dół.

Katarzynę wywieziono. Sprawę karną wszczęto od razu w dwóch kierunkach — kradzież mienia znacznej wartości i przywłaszczenie pieniędzy pracodawcy. Właściciel galerii, gdy dowiedział się o jej zatrzymaniu, przeprowadził kontrolę i również złożył zawiadomienie. Jej długi wobec kryminalnych wierzycieli tylko pogorszyły sytuację, a sąd nie znalazł powodów do łagodności. Dostała realny wyrok.

Następnego dnia zamówiłem firmę sprzątającą. Dwie sympatyczne kobiety doprowadziły mieszkanie do połysku. Potem przywiozłem swoje rzeczy z magazynu.

Moja kuchnia znów stała się normalna i funkcjonalna. Droga porcelana wróciła na półki, choć stłuczone talerze musiałem dokupić. Ekspres o porankach znowu cicho mruczy, wypełniając mieszkanie zapachem świeżo mielonej kawy.

Moje życie na budowie trwa dalej. Nadal pilnuję procesów, wymagam dyscypliny i nie znoszę fuszerki.

Czasem, kiedy nalewam kawę do ulubionej filiżanki z Ćmielowa, przypominam sobie tę historię. Ludzie, którzy zasłaniają bezczelność i pasożytnictwo pięknymi słowami o „inspiracji”, „statusie” i „delikatnej naturze”, bardzo często chowają za tą fasadą ogromną wewnętrzną pustkę. Jeśli ktoś nie chce umyć po sobie talerza, tłumacząc się manicure, to wcale nie chodzi o paznokcie. Chodzi o to, że już wyznaczył ci rolę obsługi. A z takiej sytuacji jest tylko jedno rozsądne wyjście — odciąć finansowanie i przeprowadzić pełne oczyszczenie terenu. Bo czysty zlew, ocalone mienie i spokojne nerwy są warte znacznie więcej niż jakiekolwiek złudzenia o wygodnym partnerstwie.