Moja czterdziestodwuletnia partnerka odmówiła zmywania naczyń, bo właśnie zrobiła manicure — więc zacząłem jeść kolacje na mieście, a jej zostawiłem zlew pełen brudnych talerzy

— Marek! To już w ogóle przestaje być zabawne! — wybuchła. — Do kuchni nie da się wejść! Tam śmierdzi!

— Zauważyłem — odparłem spokojnie, biorąc łyk wody. — Resztki jedzenia mają to do siebie, że się psują. Chemia i fizyka, Kasiu. Z nauką trudno dyskutować.

— Ty się nade mną znęcasz?! Robisz to specjalnie, żeby mnie stąd wykurzyć?! Umyj te przeklęte naczynia!

— Twój manicure nadal jest wart pięćset złotych? — uśmiechnąłem się uprzejmie. — Moje zasady kosztują więcej.

Poszedłem do gabinetu pracować nad rysunkami. Katarzyna trzasnęła drzwiami tak mocno, że z sufitu posypał się drobny pył.

Weekend przyniósł jednak nowy poziom tej wojny. Katarzyna postanowiła przejść do taktyki spalonej ziemi.

W sobotę pojechałem obejrzeć plac budowy. Do domu wróciłem dopiero po południu.

Zapach z kuchni jakimś cudem zniknął. Zlew był całkowicie pusty. Wszystko lśniło czystością.

Katarzyna siedziała na kanapie w salonie, piła wino i uśmiechała się z miną zwyciężczyni.

— No i co, zadowolony? — uniosła kieliszek, jakby wznosiła toast. — Problem rozwiązany. Bez sprzątaczki i bez zniszczonego manicure.

We mnie natychmiast odezwał się zawodowy instynkt inżyniera. Problem nie znika sam. On tylko zmienia formę.

Poszedłem do kuchni. Otworzyłem wiszącą szafkę, w której trzymałem mój ulubiony serwis z Ćmielowa — prezent od kolegów z pracy na czterdzieste urodziny. Droga, ciężka porcelana, do której byłem przywiązany.

Szafka była w połowie pusta. Brakowało co najmniej sześciu dużych talerzy, kilku głębokich misek i dwóch kubków.

Otworzyłem szafkę pod zlewem, gdzie stał kosz na śmieci. Był pusty.

Nie powiedziałem ani słowa. Wyszedłem na korytarz, zjechałem windą na parter, wyszedłem na podwórze i podszedłem do pojemników na odpady.

W jednym z kontenerów leżał przezroczysty plastikowy worek. Przez folię doskonale widać było odłamki mojej drogiej porcelany wymieszane z zaschniętymi resztkami jedzenia. Ona nie umyła naczyń. Po prostu zebrała brudne talerze, potłukła je, żeby zmieściły się do worka, i wyrzuciła.

Stałem przy śmietniku, a moja złość stawała się zimna i twarda. To nie była już zwykła domowa niedbałość. To było celowe niszczenie cudzego mienia po to, by pokazać własną wyższość. Wyrzuciła moje rzeczy, bo uznała, że ma prawo rozporządzać moim życiem.

Wróciłem do mieszkania.

— Wyrzuciłaś mój serwis — powiedziałem, zatrzymując się w progu salonu.

Katarzyna nawet się nie zmieszała.

— Oj, talerze jak talerze! Kupisz nowe, nie zbiedniejesz. Za to zlew jest czysty. Mówiłam: jeśli szkoda ci pieniędzy na sprzątanie, mnie łatwiej wyrzucić brudne rzeczy, niż niszczyć sobie ręce. Potraktuj to jako opłatę za twoją upartość.

— Opłatę za upartość? — skinąłem głową. — Rozumiem cię, Katarzyno.

Nie podniosłem głosu. W budownictwie, jeśli wykonawca zaczyna sabotować proces i niszczyć materiały, nie urządza się z nim histerii. Rozwiązuje się umowę i zamyka dostęp do obiektu.

W poniedziałek rano Katarzyna pojechała do swojej galerii. Miała zaplanowane otwarcie jakiejś modnej wystawy i miała wrócić późno w nocy.

Zadzwoniłem do swojego zastępcy, przekazałem mu kontrolę nad bieżącymi sprawami na budowie i wziąłem dzień wolny na własny koszt. Potem wybrałem numer znajomego z firmy logistycznej.

— Cześć, Piotr. Potrzebuję busa i dwóch ostrożnych ludzi do noszenia rzeczy. I jeszcze ze trzydzieści mocnych kartonów plus folię bąbelkową.

Godzinę później biały dostawczak stał już pod moim blokiem.

Weszliśmy do mieszkania i najpierw skierowaliśmy się prosto do kuchni.

— Pakujemy wszystko — powiedziałem do chłopaków. — Absolutnie wszystko.

Praca ruszyła szybko. Ostrożnie owinęliśmy folią i włożyliśmy do kartonów resztę mojego porcelanowego serwisu. Do tego dołączyły wszystkie garnki, patelnie, szklane formy do zapiekania. Z szuflad wyjęliśmy całe sztućce: widelce, łyżki, noże, chochle.

Potem odłączyłem i spakowałem ekspres do kawy za piętnaście tysięcy złotych, mikrofalówkę, toster oraz drogi robot planetarny.

Zabraliśmy nawet czajnik elektryczny.

O trzeciej po południu moja designerska kuchnia była idealnie pustą, sterylną przestrzenią. Na półkach nie zostało nic. Ani jedna filiżanka. Ani jeden nóż. Tylko naga kamienna blatowa powierzchnia, wbudowana płyta i czysty, pusty zlew.

Ostatnim akcentem mojej kompozycji była paczka tanich papierowych talerzy, rolka plastikowych worków na śmieci i dziesięć jednorazowych drewnianych widelców, które ułożyłem starannie na środku pustego blatu.

Kartony z urządzeniami i naczyniami wynieśliśmy na dół, załadowaliśmy do auta, a ja odwiozłem je do wynajętego ogrzewanego boksu w magazynie samoobsługowym. Moje rzeczy były od tej chwili bezpieczne.

Wieczorem zjadłem kolację w restauracji i wróciłem do domu. Usiadłem w gabinecie, otworzyłem książkę i czekałem.

Katarzyna przyjechała około północy. Po samych dźwiękach było jasne, że wypiła za dużo i jest wściekła — obcasy ostro stukały po parkiecie.

— Marek! Jestem! — krzyknęła. — Zrób mi kawę, padam z nóg.

Spokojnie przewróciłem stronę.

— Nie ma kawy.