Moja czterdziestodwuletnia partnerka odmówiła zmywania naczyń, bo właśnie zrobiła manicure — więc zacząłem jeść kolacje na mieście, a jej zostawiłem zlew pełen brudnych talerzy

Moja czterdziestodwuletnia partnerka nie chciała umyć po sobie naczyń, tłumacząc się świeżym manicure. Wtedy przestałem jadać w domu, a jej zostawiłem całą stertę talerzy, kubków i patelni, których tak bardzo nie chciała dotknąć.

W pracy nie mam miejsca na bylejakość, chwiejne decyzje ani rozmytą odpowiedzialność. Jestem głównym inżynierem w firmie zajmującej się budową mostów. To ode mnie zależy, czy tysiące ton stali i betonu ułożą się w konstrukcję, która wytrzyma ruch, wiatr, mróz i czas. Myślę rysunkami technicznymi, obliczeniami, nośnością materiałów i terminami, których nie wolno przesuwać bez powodu. Na budowach kieruję ludźmi twardymi, często szorstkimi, dlatego kiedy wieczorem wracam do mojego dużego mieszkania na Powiślu, chcę widzieć wokół siebie porządek, rozsądek i zwykły szacunek.

Z Katarzyną poznałem się na wystawie współczesnej architektury. Miała czterdzieści dwa lata. Zadbana, elegancka, dyrektorka artystyczna niewielkiej prywatnej galerii. Potrafiła pięknie mówić o sztuce, ubierała się z wyczuciem i sprawiała wrażenie kobiety, z którą można stworzyć spokojny, wygodny układ partnerski. Po pół roku uznaliśmy, że zamieszkamy razem. Katarzyna przewiozła swoje rzeczy do mnie.

Na początku codzienność układała się całkiem normalnie. Oboje pracowaliśmy, zakupy robiliśmy na zmianę, wieczorami oglądaliśmy filmy. Jednak pod koniec czwartego miesiąca Katarzyna zaczęła się zmieniać coraz wyraźniej. Wyszło na jaw, że jej „doskonały gust” wymaga ogromnych pieniędzy, a słowo „kompromis” najwyraźniej nie mieści się w jej prywatnym słowniku.

Punktem zwrotnym okazał się zwykły wtorek, który zaczął się od brudnej patelni.

Wróciłem z budowy mniej więcej o ósmej wieczorem. Dzień był ciężki — zalewaliśmy podpory, przemarzłem na wietrze i marzyłem tylko o ciepłym posiłku oraz ciszy.

Kiedy wszedłem do kuchni, zatrzymałem się w progu. Na płycie stała patelnia z zaschniętym tłuszczem. W zlewie piętrzyły się talerze z resztkami sosu, kubki po kawie ze śladami wyschniętej szminki, widelce, noże. Wszystko zostało jeszcze z poprzedniego wieczoru, a do tego doszły naczynia, których Katarzyna użyła rano i po południu, bo akurat miała wolny dzień.

Sama siedziała przy wyspie kuchennej i leniwie kartkowała błyszczący magazyn.

— Katarzyna — skinąłem głową w stronę zlewu. — Chyba umawialiśmy się, że kto ma luźniejszy dzień, ten ogarnia porządek. Ja od dwóch dni wracam prawie w nocy. Dlaczego te naczynia nadal stoją brudne?

Powoli podniosła oczy znad czasopisma. Wyciągnęła przed siebie dłonie z długimi paznokciami, świeżo pokrytymi intensywnie czerwonym lakierem.

— Marek, ty mówisz poważnie? Dwie godziny temu wyszłam z salonu. Ten manicure kosztował pięćset złotych. I to jest skomplikowany wzór, żeby było jasne. Jeśli teraz wsadzę ręce do gorącej wody z Ludwikiem, lakier popęka, a skóra mi się przesuszy. Nie dotknę nawet gąbki.

— Załóż gumowe rękawiczki — zaproponowałem spokojnie.

— W rękawiczkach nie czuję porcelany! — wydęła usta jak obrażona dziewczynka. — Poza tym jestem kobietą. Zostałam stworzona do piękna i inspiracji, a nie do szorowania twojego przypalonego tłuszczu. Jesteś mężczyzną, więc wstań i umyj. Albo zatrudnij pomoc domową. Przy twoich dochodach naprawdę możemy sobie na to pozwolić.

Patrzyłem na nią i coraz wyraźniej rozumiałem, że nie chodzi tylko o lenistwo. To było sprawdzanie granic. Rozpoznanie terenu. Jeśli teraz bez słowa stanę przy zlewie, jutro odmówi włączenia pralki, bo ma ułożone włosy, a pojutrze zażąda prywatnego kierowcy, bo w taksówce drażni ją zapach choinki zapachowej.

— Nie zamierzam zatrudniać pomocy, bo jesteśmy dwojgiem dorosłych ludzi i potrafimy umyć po sobie kilka talerzy — powiedziałem równo. — Swoje naczynia zmywam sam. A te są twoje.

— No to niech sobie stoją! — prychnęła i wróciła do magazynu. — Zobaczymy, komu pierwszemu puszczą nerwy.

— Zobaczymy — odpowiedziałem.

Odwróciłem się, wyszedłem do przedpokoju, założyłem kurtkę i pojechałem zjeść kolację do dobrej restauracji na Powiślu. Tak zaczęła się moja dieta restauracyjna.

Kolejne pięć dni przypominało teatr domowego absurdu.

Przestałem jeść w domu. Rano wstępowałem do kawiarni po mocne espresso i rogalika. Obiad jadłem na budowie. Wieczorami wybierałem steakhousy albo włoskie trattorie. Dostawałem świetnie przygotowane jedzenie, dobrą obsługę i wracałem do mieszkania syty, spokojny oraz zupełnie niewzruszony.

Katarzyna najwyraźniej była przekonana, że złamię się już drugiego dnia.

Ale góra w zlewie tylko rosła. Zamawiała jedzenie z dostawą, przekładała je na moje talerze — bo jedzenie z plastikowego pojemnika nie pasowało do jej „poziomu” — zjadała kolację i kładła brudne naczynia na tej samej patelni.

W piątek w kuchni unosił się już wyraźny kwaśny zapach zalegającego jedzenia. Zlew był zapchany do granic możliwości.

Wieczorem wszedłem do kuchni tylko po to, żeby nalać sobie wody z dystrybutora. Katarzyna stała na środku pomieszczenia z rękami skrzyżowanymi na piersi.