— Staram się — Anna upiła łyk herbaty, żeby ukryć irytację. — Oboje wracamy późno. Nie zawsze da się gotować porządne obiady.
— Dzisiejsza młodzież — westchnęła teściowa. — Za moich czasów kobiety potrafiły pracować i prowadzić dom. Teraz tylko jedzenie na wynos. Nic dziwnego, że wszyscy chorują.
Anna przygryzła język. Halina była starsza, znalazła się w trudnej sytuacji. Musiała być cierpliwa. Dla Piotra.
— Postaram się częściej gotować — powiedziała. — Zwłaszcza teraz, kiedy pani jest z nami. Może są jakieś potrawy, które Piotr szczególnie lubił w dzieciństwie?
To wyraźnie ucieszyło Halinę. Przez następne pół godziny opowiadała o rosole, mielonych, kopytkach i szarlotce, które Piotr podobno uwielbiał, choć przez cztery lata małżeństwa nigdy nawet o nich nie wspomniał.
W końcu Anna, zasłaniając się zmęczeniem, wymknęła się do łazienki. Przekręciła zamek, usiadła na brzegu wanny i wypuściła powietrze z płuc. Jak mieli tak żyć? Gdzie miało się zmieścić jej własne życie?
Gdy wyszła, Piotr spał już na rozłożonym fotelu, a Halina siedziała na kanapie i przerzucała strony kolorowego pisma. Anna wsunęła się ostrożnie obok męża. Mówią, że gdzie dwoje, tam nie ma miejsca dla trzeciego. Tyle że ten trzeci człowiek właśnie zabierał jej powietrze.
Poranek okazał się chaosem. Łazienka, ledwo wystarczająca dla jednej osoby, musiała teraz obsłużyć trzy. Anna, przyzwyczajona do spokojnego prysznica i cichej kawy, zderzyła się z rytmem Haliny, która wstawała jeszcze przed świtem.
— Aniu, wyprałam ci bluzkę — oznajmiła Halina przy śniadaniu. — Tę białą, co leżała na krześle. Miała plamę.
— Co? — Anna zakrztusiła się kawą. — Ona była namoczona w specjalnym preparacie! To było czerwone wino, tego nie wolno tak po prostu prać!
— Nie przesadzaj — Halina machnęła ręką. — Sześćdziesiąt lat używam proszku i jeszcze mnie nie zawiódł.
Anna pobiegła do łazienki. Jej ulubiona bluzka, kupiona na wyprzedaży w eleganckim butiku, miała teraz żółtawy ślad dokładnie tam, gdzie wcześniej była plama.
— Wszystko dobrze? — Piotr pojawił się w progu. — Mama mówiła, że zdenerwowałaś się przez bluzkę. Kupię ci nową.
— To nie chodzi o bluzkę — szepnęła Anna. — Chodzi o to, że twoja mama dotyka moich rzeczy bez pytania. I Piotr… dlaczego mnie nie uprzedziłeś? Mogliśmy się przygotować.
— Przepraszam — spuścił wzrok. — Wiedziałem, że powiesz nie, więc nie zapytałem. Ale to tylko na chwilę, przysięgam.
— Prawie cię nie ma w domu — zauważył po dwóch tygodniach. — Mama mówiła, że wczoraj wróciłaś po dziewiątej.
— Wywiadówka — odpowiedziała Anna ze zmęczeniem. — Od kiedy twoja mama kontroluje, kiedy wracam?
— Ona się martwi — Piotr objął ją ramieniem. — Myśli, że nas unikasz.
— A nie unikam? — Anna spojrzała mu prosto w oczy. — Piotr, ja tak nie mogę. Każdy mój ruch jest oceniany. Czuję się jak lokatorka we własnym mieszkaniu.
— Przesadzasz — zmarszczył brwi. — Mama tylko próbuje pomagać.
— Może tobie. Mnie nie — odsunęła się od niego. — Ja potrzebuję przestrzeni, Piotr. Żeby oddychać. Żeby być sobą.
— A dokąd ona ma pójść? — w jego głosie pojawiła się ostrość. — Jej mieszkanie nie nadaje się do życia. Wyrzuciłabyś moją matkę?
— Oczywiście, że nie — Anna pokręciła głową. — Ale mogliśmy poszukać innych rozwiązań. Jej siostra w Łodzi. Wynajęty pokój.
— Za co? — Piotr rozłożył ręce. — Ledwo ciągniemy do pierwszego.
Anna zamilkła. Pieniądze zawsze były jak otwarta rana. Piotr był dobrym człowiekiem, ale brakowało mu ambicji. Lubił swoją pracę w warsztacie, unikał ryzyka i każdego większego stresu.
— Dobrze — powiedziała w końcu. — Wytrzymam. Ale porozmawiaj z mamą. Powiedz jej, że nie potrzebuję wychowywania.
Obiecał. Ale nic się nie zmieniło. Posiłki odbywały się według planu Haliny, pranie według jej zasad, a nawet telewizor najpierw należał do wiadomości, potem do jej seriali.
Ostateczna granica pękła w niedzielny poranek. Anna obudziła się i zobaczyła Halinę grzebiącą w jej kosmetyczce.
— Pani Halino, co pani robi? — Anna wyrwała jej kosmetyczkę z rąk.
— O, już wstałaś — powiedziała teściowa lekko. — Szukałam tylko kremu do rąk. Mam jakąś wysypkę.
— Mogła pani zapytać — Anna z trudem utrzymywała spokój. — To są moje rzeczy.
— Nie dramatyzuj — prychnęła Halina. — Jesteśmy rodziną. Za moich czasów w domu nie było żadnych tajemnic.
— Za pani czasów — cierpliwość Anny pękła — może tak było. Ja mam swoje granice. Proszę je uszanować.
— Samolubna jesteś — syknęła Halina. — Piotrze, słyszysz, jak twoja żona się do mnie odzywa?
Piotr, siedzący na kanapie, odchrząknął niezręcznie.
— Mamo, Anna ma rację. Powinnaś pytać, zanim bierzesz jej rzeczy.
— Jej rzeczy? — Halina aż się cofnęła. — Przecież ja jestem rodziną!
— To nie jest sprawa kremu — powiedziała Anna zmęczonym głosem. — To jest sprawa szacunku.
— Szacunku? — teściowa parsknęła. — Nowoczesne wymysły. Nic dziwnego, że rodziny się dziś rozpadają.
W Annie coś trzasnęło. Trzy tygodnie połykanej złości wyszły na powierzchnię jednym ruchem.
— Wiecie co? — Jej głos zabrzmiał dziwnie spokojnie. — Idę się przejść.
