Ubrała się szybko, ignorując zagubione spojrzenie Piotra i zaciśnięte usta Haliny. Na zewnątrz listopadowa mżawka pasowała do niej idealnie. Szła przed siebie, niemal na oślep, potrzebując tylko jednego: oddalić się.
W pustym parku usiadła na mokrej ławce. Telefon zaczął wibrować. Piotr. Nie odebrała. Niech się martwi. Niech choć przez chwilę poczuje, jak to jest zostać pominiętym.
Po godzinie wreszcie nacisnęła zieloną słuchawkę.
— Aniu, gdzie jesteś? — Piotr brzmiał na przerażonego. — Nie ma cię już godzinę!
— W parku — odpowiedziała. — Myślę.
— O czym?
— O nas — westchnęła. — Ja tak dłużej nie mogę, Piotr. Albo twoja mama się wyprowadzi, albo nie wiem, co będzie dalej.
— Nie rób scen — warknął. — Przecież chodzi tylko o kosmetyczkę.
— To nie chodzi o kosmetyczkę! — głos jej się załamał. — Ja się duszę. Nie czuję się już człowiekiem. Jestem tylko dodatkiem do twojej rodziny.
— Czego ty właściwie chcesz? — zapytał chłodno.
— Wynajmę pokój — powiedziała twardo. — Do czasu, aż mieszkanie twojej mamy będzie gotowe. Potem porozmawiamy. Naprawdę porozmawiamy.
— Mówisz poważnie? — był zszokowany. — Odeszłabyś z tego powodu?
— To nie jest z tego powodu — szepnęła. — Ja próbuję ocalić siebie. Może nas też.
Rozłączyła się i poczuła ulgę. Po raz pierwszy od tygodni sama podjęła decyzję, nie uginając się pod cudzym oczekiwaniem.
Wstała z ławki. Koleżanka po rozwodzie miała wolny pokój. To nie było wiele, ale wystarczyło na początek.
A Piotr? Może dopiero odległość sprawi, że zrozumie. Małżeństwo to nie matka i syn. To partnerstwo. Szacunek.
Tak czy inaczej, Anna nie zamierzała dziś wracać.
Nie tego dnia.
