Alicja uśmiechnęła się z dumą. Przez prawie miesiąc szukała idealnego miejsca na panieński: z piękną okolicą, wodą, miejscem na grilla i całkowitą prywatnością.
Wieczór zaczął się od gotowania. Sałatki, pieczone mięso, ziemniaki z piekarnika, przekąski rozłożone na blacie. Ewa, ku zdziwieniu Alicji, była wyjątkowo milcząca i co chwilę sprawdzała telefon.
— Coś się stało? — spytała cicho Alicja, kiedy pozostałe dziewczyny wyszły na taras przygotować stół.
Ewa drgnęła.
— Nie, wszystko w porządku. Po prostu jestem zmęczona. W pracy młyn, dziecko marudzi.
— Gdybyś chciała pogadać, jestem obok — Alicja ścisnęła jej dłoń, a w odpowiedzi dostała tylko słaby uśmiech.
Przy kolacji na tarasie atmosfera znowu się poprawiła. Otwierały kolejne butelki, wspominały studenckie czasy. Marta, zaróżowiona od wina, promieniała szczęściem.
— Pamiętacie, jak się poznałyśmy? — zapytała, wodząc wzrokiem po przyjaciółkach. — Pierwszy rok, akademik, wchodzę do pokoju, a tam Ala z gitarą, Kasia z ogromnym pluszowym misiem…
— I ja z trzema walizkami ubrań! — roześmiała się Ewa. — Myślałyśmy, że jesteś jakąś księżniczką z bogatego domu.
— A wyszło na to, że po prostu zakupoholiczką — dodała Alicja.
— Dzięki szafie Ewy zawsze chodziłyśmy na randki w innych ciuchach — wtrąciła Kasia. — Pamiętacie nasz system wymiany?
Wieczór płynął dalej w śmiechu, wspomnieniach i żartach. Później Alicja włączyła muzykę, Kasia wyciągnęła talię kart i zaproponowała „prawda albo wyzwanie”.
— Lepiej zagrajmy w „nigdy przenigdy” — zaproponowała Marta. — Jak za dawnych czasów.
Gra zaczęła się lekko. „Nigdy przenigdy nie całowałam się z dziewczyną” — Kasia i Wiktoria upiły po łyku. „Nigdy przenigdy niczego nie ukradłam w sklepie” — przyznała się Ewa. „Nigdy przenigdy nie marzyłam o ślubie” — nawet Alicja, zawsze sceptyczna, musiała napić się wina.
Pytania robiły się coraz odważniejsze. Przy ostatnim „nigdy przenigdy” Ewa nagle rozpłakała się tak gwałtownie, że wszystkie zamilkły.
— Ewka, co ci jest? — przestraszyła się Marta, przysuwając się bliżej. — To tylko gra.
— Przepraszam — zaszlochała Ewa. — Ja już nie mogę…
— Może wystarczy alkoholu? — ostrożnie zaproponowała Wiktoria.
— Nie! — Ewa odsunęła jej rękę. — Muszę powiedzieć prawdę. Nie dam rady dłużej milczeć!
Na pokój opadła cisza. Ewa, zalana łzami, spojrzała na przyjaciółki.
— Ja… ja jestem w ciąży z Piotrem. Z twoim narzeczonym.
Marta znieruchomiała, jakby słowa nie mogły przedostać się do jej świadomości. Wiktoria i Kasia patrzyły na Ewę w szoku, a Alicja poczuła lodowaty dreszcz biegnący wzdłuż pleców.
— Co ty bredzisz? — Marta w końcu krzyknęła. — Jesteś pijana czy kompletnie zwariowałaś?
— To prawda — Ewa otarła łzy wierzchem dłoni. — To się stało półtora miesiąca temu, kiedy jechałaś do ciotki do Lublina. Przyszłam do was, żeby oddać dokumenty do wizy. Piotr był sam…
— Zamknij się! — krzyknęła Marta, potrącając kieliszek. Czerwone wino rozlało się po jasnym dywanie jak krew. — Nie waż się dalej ciągnąć tego obrzydliwego kłamstwa!
— Nie kłamię — Ewa wyciągnęła telefon i pokazała test ciążowy oraz wiadomości z Piotrem.
Marta cofnęła się, jakby zobaczyła jadowitego węża.
— Nie wierzę — wyszeptała, ale w jej głosie zdążyło już pojawić się zwątpienie.
— Powiedział, że macie problemy — ciągnęła Ewa. — Że śpicie w osobnych pokojach, że ten ślub to pomyłka, że i tak się rozstaniecie…
— Nic podobnego! — wybuchła Marta. — U nas wszystko jest dobrze! Kochamy się!
— To dlaczego to zrobił? — zapytała gorzko Ewa. — Dlaczego mówił, że od dawna mnie pragnie, że jestem wyjątkowa…
Nie zdążyła dokończyć. Marta uderzyła ją w twarz. Ewa krzyknęła i złapała się za policzek.
— Dość! — Alicja stanęła między nimi. — Uspokójcie się!
— Uspokoić się? — Marta odwróciła się do Alicji, a w jej oczach lśniły łzy. — Moja najlepsza przyjaciółka właśnie powiedziała, że jest w ciąży z moim narzeczonym! Jak mam się uspokoić?
— Spróbujmy to wyjaśnić — Alicja starała się zachować zimną krew. — Ewa, jesteś pewna, że jesteś w ciąży? I że to dziecko Piotra?
— Tak — odpowiedziała cicho Ewa. — Test jest pozytywny. Po rozwodzie z nikim innym nie spałam.
— Nie przyszło ci do głowy, żeby najpierw porozmawiać z Piotrem, a nie robić scenę tutaj? — spytała Wiktoria, która do tej chwili milczała.
— Próbowałam — Ewa spuściła głowę. — Ale powiedział, że to mój problem, że kłamię, że kocha tylko Martę… A ja wiem, że tak nie jest!
Marta wzięła telefon Ewy i zaczęła przewijać wiadomości. Z każdą kolejną stroną jej twarz stawała się coraz bledsza.
— Tu nie ma nic szczególnego — powiedziała w końcu. — Zwykłe „cześć”, „co u ciebie”. Żadnych wyznań, żadnej rozmowy o ciąży.
— On dzwonił — dodała cicho Ewa. — Nie chciał pisać takich rzeczy w wiadomościach.
— Wygodne — rzuciła kąśliwie Kasia.
Marta przewijała dalej i nagle jej ręka zamarła. Na ekranie było zdjęcie: Ewa półubrana, leżąca w łóżku, które Marta odruchowo rozpoznała jako sypialnię swoją i Piotra.
— Kiedy to było? — spytała Alicja.
— Tego dnia, kiedy wyjechałaś do Lublina — odpowiedziała Ewa. — Piętnastego kwietnia.
