Marta zamknęła oczy, próbując opanować serce, które waliło jak oszalałe.
— Nie byłam wtedy w Lublinie — powiedziała powoli. — Nie pojechałam. Ciotka trafiła do szpitala, więc zostaliśmy z Piotrem w domu i oglądaliśmy filmy.
Ewa zaczęła protestować, że Piotr mówił jej, jakoby Marta wyjechała.
— I uwierzyłaś? — zapytała Wiktoria. — Czy on po prostu wszystko ci wymyślił?
— Nie! — krzyknęła Ewa. — On przychodził do mnie do domu, mam dowód! — Znowu pokazała zdjęcie.
Marta wpatrzyła się w fotografię, a potem niespodziewanie wybuchnęła śmiechem.
— Boże — otarła łzy, tym razem już od nerwowego śmiechu. — To nie jest nasza sypialnia. To twoje mieszkanie. Na ścianie wiszą te łabędzie, które przywiozłaś z domu rodziców.
Ewa zamrugała, patrząc na zdjęcie tak, jakby widziała je pierwszy raz.
— A jeśli spojrzysz na datę — ciągnęła Marta — zobaczysz, że zdjęcie nie zostało zrobione w kwietniu, tylko w lutym. Piętnastego lutego. 15.02, nie 15.04.
W pokoju zawisła ciężka, dusząca cisza. Ewa powoli osunęła się na kanapę, jakby nagle zabrakło jej sił.
— Czyli co? — spytała Alicja. — Okłamałaś nas wszystkie?
— Ja… — Ewa zakryła twarz dłońmi. — Test jest pozytywny, ale nie wiem, kto jest ojcem. Po rozwodzie spotykałam się z kilkoma mężczyznami. Kiedy dowiedziałam się o ciąży, przestraszyłam się. Żaden z nich nie chciał niczego poważnego. Piotr wydawał mi się troskliwy i pomyślałam, że może… może mógłby być ojcem.
— Uznałaś, że będzie dobrym ojcem — dokończyła Wiktoria. — I skłamałaś, żeby zniszczyć ich związek.
— Jesteś podła — wyszeptała Marta, a w jej głosie słychać było ból większy niż gniew. — Uważałam cię za jedną z najbliższych osób.
— Byłam zdesperowana — przyznała Ewa, nie podnosząc głowy. — Po rozwodzie jestem sama, mam dziecko, teraz jeszcze ciąża… Nie wiedziałam, co robić.
Alicja ciężko westchnęła.
— Mogłaś poprosić nas o pomoc. Wsparłybyśmy cię. Ale to…
Marta w milczeniu zaczęła zbierać swoje rzeczy.
— Dokąd idziesz? — zapytała Alicja. — Jest późno. Lepiej zostań do rana.
— Nie mogę tu zostać — powiedziała Marta, a łzy spływały jej po policzkach. — Wezwę taksówkę i pojadę do domu.
— Jadę z tobą — zdecydowała Alicja. — Nie zostawię cię samej.
Ewa siedziała na kanapie i nie podnosiła wzroku.
— Marta, wybacz mi. Zazdrościłam ci szczęścia… Przepraszam.
Marta zatrzymała się w drzwiach i obejrzała przez ramię.
— Zniszczyłaś nie tylko naszą przyjaźń. Zniszczyłaś moje zaufanie do ludzi. Nie wiem, czy kiedykolwiek będę umiała ci wybaczyć.
W samochodzie pędzącym nocną drogą Marta milczała, patrząc na światła mijanych miejscowości. Alicja nie naciskała. Rozumiała, że przyjaciółka potrzebuje przestrzeni, żeby w ogóle oddychać.
— Wiesz, czego się boję? — Marta w końcu przerwała ciszę. — Przez chwilę jej uwierzyłam. Zwątpiłam w Piotra. W nas.
— To naturalne — odpowiedziała miękko Alicja. — Każdy by zwątpił, słysząc coś takiego.
— Ale nie powinnam była! — Marta uderzyła pięścią w kolano. — Znam Piotra od czterech lat. Nigdy nie dał mi powodu, żebym mu nie ufała. A wystarczyło jedno oskarżenie i już byłam gotowa uwierzyć w zdradę.
— Byłaś w szoku — Alicja położyła jej rękę na ramieniu. — Wszystko się ułoży. Prawda i tak wyszła na jaw.
— Tak — Marta uśmiechnęła się gorzko. — Moja najlepsza przyjaciółka okazała się zdrajczynią, gotową zniszczyć moje szczęście dla własnej korzyści.
— Ewa zrobiła straszną rzecz — westchnęła Alicja. — Ale jest zdesperowana. Sama, z dzieckiem, bez wsparcia…
— Bronisz jej? — Marta spojrzała na nią ostro, a w jej oczach znowu zapłonął gniew.
— Nie — odpowiedziała Alicja stanowczo. — Próbuję zrozumieć. To nie to samo.
Cisza znów wypełniła wnętrze taksówki. Kierowca włączył radio i z głośników popłynęła cicha, ciepła melodia.
— Zadzwonię do Piotra.
Piotr odebrał niemal od razu. Wysłuchał jej w milczeniu, a potem obiecał, że spotka się z nią o świcie w parku, żeby mogli razem zdecydować, jak dalej żyć.
