Przy kolacji rozmowa ożyła, wróciły stare studenckie historie.
— Pamiętacie, jak się poznałyśmy? — zapytała Magdalena, wspominając akademik, Alę z gitarą i Kasię z ogromnym pluszowym misiem.
— A ja z trzema walizkami ubrań! — roześmiała się Ewa. — Myślałyście, że jestem księżniczką z bogatego domu.
— A okazało się, że po prostu zakupoholiczką — dodała Alicja.
— Dzięki Ewie zawsze chodziłyśmy w innych rzeczach — wtrąciła Kasia. — Nasz system wymiany!
Wieczór trwał dalej: muzyka, karty, „prawda czy wyzwanie”.
— Zagrajmy w „nigdy przenigdy” — zaproponowała Magdalena.
Gra zaczęła się wesoło: „Nigdy nie całowałam się z dziewczyną”, „Nigdy nie ukradłam niczego w sklepie”, „Nigdy nie marzyłam o ślubie”. Nawet Alicja, zwykle sceptyczna, piła razem z nimi.
Pytania stawały się coraz bardziej odważne i przy jednym z nich Ewa nagle się rozpłakała.
— Ewka, co jest? — zaniepokoiła się Magdalena.
— Przepraszam — zaszlochała. — Ja już nie mogę…
— Może wystarczy picia? — zaproponowała Weronika.
— Nie! — Ewa odsunęła ją gwałtownie. — Muszę powiedzieć. Nie mogę dłużej tego w sobie trzymać!
Cisza wypełniła pokój.
— Magda… — Ewa podniosła zapłakaną twarz. — Ja… jestem w ciąży z Pawłem. Z twoim narzeczonym.
Wszystkie zamarły.
— Co za brednie? — wydusiła Magdalena. — Jesteś pijana czy oszalałaś?
— To prawda — Ewa otarła łzy. — Stało się półtora miesiąca temu, kiedy pojechałaś do ciotki do Białegostoku. Przyszłam oddać dokumenty do wizy, a Paweł był sam…
— Zamknij się! — krzyknęła Magdalena, przewracając kieliszek. Czerwone wino rozlało się po dywanie jak krew. — Nie waż się ciągnąć tego kłamstwa!
— Nie kłamię — Ewa wyjęła telefon, pokazała test ciążowy i korespondencję.
Magdalena cofnęła się, nie chcąc wziąć telefonu do ręki.
— Tu nic nie ma — powiedziała po chwili. — Zwykłe wiadomości: „Cześć, jak leci”, „Kiedy wpadniesz”.
— On dzwonił — szepnęła Ewa. — Nie chciał pisać o tym w wiadomościach.
— Bardzo wygodne — zauważyła Kasia.
Magdalena przesuwała ekran dalej i nagle zastygła. Było tam zdjęcie Ewy, półnagiej, w łóżku, które Magdalena w pierwszej chwili wzięła za sypialnię swoją i Pawła.
— Kiedy to było? — spytała Alicja.
— Tego dnia, kiedy wyjechałaś do Białegostoku — odpowiedziała Ewa. — Piętnastego kwietnia.
— Nie byłam w Białymstoku — zaprzeczyła Magdalena. — Odwołałam wyjazd, bo ciotka trafiła do szpitala. Z Pawłem zostaliśmy w domu.
Ewa próbowała dowodzić swego, pokazując zdjęcie.
Magdalena przyjrzała się uważniej i nagle wybuchnęła nerwowym śmiechem.
— Boże, to nie nasza sypialnia, tylko twoje mieszkanie! Na ścianie wisi obraz z łabędziami, ten z domu twoich rodziców.
— I data zdjęcia to piętnasty lutego, a nie piętnasty kwietnia — dodała.
W pokoju zawisła ciężka pauza.
— Więc co to ma znaczyć? — spytała Alicja. — Kłamiesz nam wszystkim?
— Ja… — Ewa zakryła twarz rękami. — Nie kłamię o ciąży. Test jest pozytywny.
— Ale ojcem nie jest Paweł, prawda? — zapytała cicho Magdalena.
Ewa milczała długo, potem wyszeptała:
— Nie wiem, kto jest ojcem. Po rozwodzie spotykałam się z kilkoma mężczyznami, a kiedy dowiedziałam się o ciąży, przestraszyłam się. Żaden nie chciał niczego poważnego. Zobaczyłam, jak Paweł troszczy się o ciebie, jak cię kocha, i pomyślałam, że byłby dobrym ojcem…
— Uznałaś, że ma nim zostać, i skłamałaś — dokończyła Weronika. — Żeby zniszczyć ich związek.
— Jesteś zdrajczynią — wyszeptała Magdalena z bólem w głosie. — Uważałam cię za najlepszą przyjaciółkę.
— Byłam zrozpaczona — Ewa spuściła głowę. — Po rozwodzie zostałam sama z dzieckiem, teraz jeszcze ciąża… Nie wiedziałam, co robić.
Alicja ciężko westchnęła.
— Mogłaś po prostu poprosić o pomoc. Pomogłybyśmy.
Magdalena w milczeniu zaczęła zbierać rzeczy.
— Dokąd idziesz? — spytała Alicja. — Jest późno, zostań do rana.
— Nie mogę tu zostać — powiedziała Magdalena, a łzy płynęły jej po policzkach. — Wezwę taksówkę i wrócę do domu.
— Jadę z tobą — oznajmiła Alicja. — Nie zostawię cię samej.
Ewa siedziała ze spuszczoną głową.
— Magda, wybacz. Zazdrościłam ci szczęścia… Wybacz.
Magdalena zatrzymała się w drzwiach i odwróciła.
— Zniszczyłaś nie tylko przyjaźń, ale też moje zaufanie do ludzi. Nie wiem, czy potrafię ci wybaczyć.
W taksówce pędzącej nocną trasą Magdalena milczała, patrząc na mijane światła.
— Wiesz, co jest najgorsze? — przerwała ciszę. — Przez chwilę jej uwierzyłam. Zwątpiłam w Pawła. W nas.
— To naturalne — odpowiedziała łagodnie Alicja. — Każdy by zwątpił, słysząc coś takiego.
— Ale ja nie powinnam! — wykrzyknęła Magdalena, uderzając pięścią w kolano. — Znam Pawła cztery lata. Nigdy nie dał mi powodu do podejrzeń.
— Po prostu się pogubiłaś — powiedziała Alicja, kładąc dłoń na jej ramieniu. — Teraz wszystko jest jasne. Prawda wyszła na wierzch.
— Tak — Magdalena gorzko skinęła głową. — Ale moja najlepsza przyjaciółka okazała się zdrajczynią, gotową zniszczyć czyjeś szczęście dla siebie.
— Ewa popełniła straszny błąd — westchnęła Alicja. — Była jednak zrozpaczona, samotna i w ciąży.
— Usprawiedliwiasz ją? — spytała Magdalena.
