— Jestem w ciąży z twoim mężem — wyznała najlepsza przyjaciółka na wieczorze panieńskim, a panna młoda poczuła, jak rozpada się jej świat

Przy kolacji rozmowa ożyła, wróciły stare studenckie historie.

— Pamiętacie, jak się poznałyśmy? — zapytała Magdalena, wspominając akademik, Alę z gitarą i Kasię z ogromnym pluszowym misiem.

— A ja z trzema walizkami ubrań! — roześmiała się Ewa. — Myślałyście, że jestem księżniczką z bogatego domu.

— A okazało się, że po prostu zakupoholiczką — dodała Alicja.

— Dzięki Ewie zawsze chodziłyśmy w innych rzeczach — wtrąciła Kasia. — Nasz system wymiany!

Wieczór trwał dalej: muzyka, karty, „prawda czy wyzwanie”.

— Zagrajmy w „nigdy przenigdy” — zaproponowała Magdalena.

Gra zaczęła się wesoło: „Nigdy nie całowałam się z dziewczyną”, „Nigdy nie ukradłam niczego w sklepie”, „Nigdy nie marzyłam o ślubie”. Nawet Alicja, zwykle sceptyczna, piła razem z nimi.

Pytania stawały się coraz bardziej odważne i przy jednym z nich Ewa nagle się rozpłakała.

— Ewka, co jest? — zaniepokoiła się Magdalena.

— Przepraszam — zaszlochała. — Ja już nie mogę…

— Może wystarczy picia? — zaproponowała Weronika.

— Nie! — Ewa odsunęła ją gwałtownie. — Muszę powiedzieć. Nie mogę dłużej tego w sobie trzymać!

Cisza wypełniła pokój.

— Magda… — Ewa podniosła zapłakaną twarz. — Ja… jestem w ciąży z Pawłem. Z twoim narzeczonym.

Wszystkie zamarły.

— Co za brednie? — wydusiła Magdalena. — Jesteś pijana czy oszalałaś?

— To prawda — Ewa otarła łzy. — Stało się półtora miesiąca temu, kiedy pojechałaś do ciotki do Białegostoku. Przyszłam oddać dokumenty do wizy, a Paweł był sam…

— Zamknij się! — krzyknęła Magdalena, przewracając kieliszek. Czerwone wino rozlało się po dywanie jak krew. — Nie waż się ciągnąć tego kłamstwa!

— Nie kłamię — Ewa wyjęła telefon, pokazała test ciążowy i korespondencję.

Magdalena cofnęła się, nie chcąc wziąć telefonu do ręki.

— Tu nic nie ma — powiedziała po chwili. — Zwykłe wiadomości: „Cześć, jak leci”, „Kiedy wpadniesz”.

— On dzwonił — szepnęła Ewa. — Nie chciał pisać o tym w wiadomościach.

— Bardzo wygodne — zauważyła Kasia.

Magdalena przesuwała ekran dalej i nagle zastygła. Było tam zdjęcie Ewy, półnagiej, w łóżku, które Magdalena w pierwszej chwili wzięła za sypialnię swoją i Pawła.

— Kiedy to było? — spytała Alicja.

— Tego dnia, kiedy wyjechałaś do Białegostoku — odpowiedziała Ewa. — Piętnastego kwietnia.

— Nie byłam w Białymstoku — zaprzeczyła Magdalena. — Odwołałam wyjazd, bo ciotka trafiła do szpitala. Z Pawłem zostaliśmy w domu.

Ewa próbowała dowodzić swego, pokazując zdjęcie.

Magdalena przyjrzała się uważniej i nagle wybuchnęła nerwowym śmiechem.

— Boże, to nie nasza sypialnia, tylko twoje mieszkanie! Na ścianie wisi obraz z łabędziami, ten z domu twoich rodziców.

— I data zdjęcia to piętnasty lutego, a nie piętnasty kwietnia — dodała.

W pokoju zawisła ciężka pauza.

— Więc co to ma znaczyć? — spytała Alicja. — Kłamiesz nam wszystkim?

— Ja… — Ewa zakryła twarz rękami. — Nie kłamię o ciąży. Test jest pozytywny.

— Ale ojcem nie jest Paweł, prawda? — zapytała cicho Magdalena.

Ewa milczała długo, potem wyszeptała:

— Nie wiem, kto jest ojcem. Po rozwodzie spotykałam się z kilkoma mężczyznami, a kiedy dowiedziałam się o ciąży, przestraszyłam się. Żaden nie chciał niczego poważnego. Zobaczyłam, jak Paweł troszczy się o ciebie, jak cię kocha, i pomyślałam, że byłby dobrym ojcem…

— Uznałaś, że ma nim zostać, i skłamałaś — dokończyła Weronika. — Żeby zniszczyć ich związek.

— Jesteś zdrajczynią — wyszeptała Magdalena z bólem w głosie. — Uważałam cię za najlepszą przyjaciółkę.

— Byłam zrozpaczona — Ewa spuściła głowę. — Po rozwodzie zostałam sama z dzieckiem, teraz jeszcze ciąża… Nie wiedziałam, co robić.

Alicja ciężko westchnęła.

— Mogłaś po prostu poprosić o pomoc. Pomogłybyśmy.

Magdalena w milczeniu zaczęła zbierać rzeczy.

— Dokąd idziesz? — spytała Alicja. — Jest późno, zostań do rana.

— Nie mogę tu zostać — powiedziała Magdalena, a łzy płynęły jej po policzkach. — Wezwę taksówkę i wrócę do domu.

— Jadę z tobą — oznajmiła Alicja. — Nie zostawię cię samej.

Ewa siedziała ze spuszczoną głową.

— Magda, wybacz. Zazdrościłam ci szczęścia… Wybacz.

Magdalena zatrzymała się w drzwiach i odwróciła.

— Zniszczyłaś nie tylko przyjaźń, ale też moje zaufanie do ludzi. Nie wiem, czy potrafię ci wybaczyć.

W taksówce pędzącej nocną trasą Magdalena milczała, patrząc na mijane światła.

— Wiesz, co jest najgorsze? — przerwała ciszę. — Przez chwilę jej uwierzyłam. Zwątpiłam w Pawła. W nas.

— To naturalne — odpowiedziała łagodnie Alicja. — Każdy by zwątpił, słysząc coś takiego.

— Ale ja nie powinnam! — wykrzyknęła Magdalena, uderzając pięścią w kolano. — Znam Pawła cztery lata. Nigdy nie dał mi powodu do podejrzeń.

— Po prostu się pogubiłaś — powiedziała Alicja, kładąc dłoń na jej ramieniu. — Teraz wszystko jest jasne. Prawda wyszła na wierzch.

— Tak — Magdalena gorzko skinęła głową. — Ale moja najlepsza przyjaciółka okazała się zdrajczynią, gotową zniszczyć czyjeś szczęście dla siebie.

— Ewa popełniła straszny błąd — westchnęła Alicja. — Była jednak zrozpaczona, samotna i w ciąży.

— Usprawiedliwiasz ją? — spytała Magdalena.