— Nie — odparła stanowczo Alicja. — Próbuję zrozumieć.
W taksówce cicho szumiało radio, płynęła lekka nocna melodia.
— Zadzwonię do Pawła — powiedziała Magdalena, wyjmując telefon.
— Teraz? — Alicja spojrzała na zegarek. — Prawie druga w nocy.
Paweł odebrał prawie od razu.
— Magda? Co się stało? Wszystko dobrze?
Przez łzy Magdalena opowiedziała mu o wieczorze, kłamstwie Ewy i krótkim momencie zwątpienia.
— Będę na ciebie czekał — powiedział Paweł. — Wracam do domu.
Gdy podjechały pod mieszkanie, noc była już głęboka. Alicja poprosiła taksówkarza, żeby zaczekał, a sama wysiadła z Magdaleną.
— Może zostaniesz? — zaproponowała Magdalena. — Mamy pokój gościnny.
— Nie — odmówiła Alicja. — Musicie pobyć sami i porozmawiać. Zadzwonię rano.
Magdalena przytuliła ją mocno.
— Dziękuję, że byłaś obok.
— Zawsze — uśmiechnęła się Alicja. — I nie pozwól, żeby ta historia zepsuła ślub. Będzie idealny, obiecuję.
Paweł czekał przy drzwiach w domowej koszuli, rozczochrany i przerażony. Objął Magdalenę i przycisnął do siebie.
— Przepraszam — wyszeptała. — Nie powinnam była w ciebie zwątpić.
— Wszystko dobrze — pocałował ją w czoło. — Najważniejsze, że jesteś tu i jesteśmy razem.
Alicja patrzyła przez szybę taksówki i uśmiechnęła się smutno. Mimo wszystkiego ich ślub będzie idealny, bo opiera się na miłości, która wytrzymuje próby.
A Ewa… Alicja nabrała powietrza. Jutro do niej zadzwoni i zaproponuje prawdziwą pomoc, bo nawet ten, kto popełnia błąd, zasługuje na szansę, by go naprawić.
Taksówka odjechała spod domu, w którym dwoje kochających się ludzi szukało ukojenia w swoich ramionach. Alicja zrozumiała, że prawdziwa przyjaźń nie jest ślepym wsparciem. Jest uczciwością, nawet gdy boli, i przebaczeniem, jeśli jest możliwe.
A najważniejsze było jedno: tylko szczerość i zaufanie potrafią zmienić burzę w historię, po której stajemy się silniejsi.
