— A jak mam wierzyć kobiecie, która do trzeciej w nocy obsługuje pijanych facetów?
Policzek był krótki i głośny. Marta uderzyła go otwartą dłonią — raz, celnie, bez zbędnego zamachu. Głowa Michała odskoczyła w bok. Złapał się za twarz i zamarł, patrząc na nią szeroko otwartymi oczami.
— Nie waż się. Nawet nie waż się tak o mnie myśleć, — Marta stała przed nim, a jej głos ani razu nie zadrżał. — Zniosłam, gdy nazywałeś mnie leniwą. Zniosłam, gdy odbierałeś wartość każdemu mojemu dniowi z naszym synem. Zniosłam, gdy porównywałeś mnie do cudzych żon. Ale oskarżać mnie o coś takiego? Nie. Na to ci nie pozwolę.
Michał milczał. Policzek piekł. Chciał coś powiedzieć, ale nie potrafił. Słowa utknęły gdzieś między urazą a wstydem.
— Idę na zmianę, — Marta wzięła torebkę. — Kubuś jadł. Kaszka jest w lodówce. Pieluchy leżą na półce w łazience. Poradzisz sobie.
Drzwi się zamknęły.
Michał stał w przedpokoju jeszcze kilka minut. Potem wyjął telefon i zadzwonił do Piotra.
— Piotrek, ona mnie uderzyła.
— Co?!
— W twarz. Dłonią.
— No chyba nie pozwolisz babie…
— Zasłużyłem, — powiedział cicho Michał i sam zdziwił się własnym słowom. — Powiedziałem jej podłość. Zasugerowałem, że puszcza się w pracy.
— I co teraz?
— Teraz rozumiem, że ją straciłem. I nie wiem, czy da się to w ogóle odwrócić.
Piotr przez chwilę milczał.
— Słuchaj, może powinieneś odejść? Na jakiś czas. Niech pomieszka sama, zobaczy, jak to jest bez ciebie. Bez twojej pensji przecież nie pociągnie. A i przy synu jej pomagasz.
— Myślisz?
— Jestem pewien. Kobiety szybko trzeźwieją, kiedy nie ma faceta w domu. Tydzień i sama cię zawoła.
Michał rozważał to przez dwa dni. Trzeciego zaczął pakować rzeczy.
Układał koszule w sportowej torbie, kiedy Marta wróciła ze spaceru z Kubusiem. Chłopczyk siedział w wózku, zaróżowiony od wiatru, ze smoczkiem w buzi. Marta zobaczyła torbę i zatrzymała się w progu pokoju.
— Wychodzisz?
— Tak, — Michał zapiął zamek. — Pomieszkam u Piotra.
— Dobrze.
— Znowu „dobrze”? Ty w ogóle coś czujesz?
— Czuję. Ale zatrzymywać cię nie będę. Jesteś dorosły.
— Jest ci wszystko jedno? — podniósł głos. — Ja odchodzę, a ty nawet nie reagujesz?
— Michał, ty nie odchodzisz ode mnie. Uciekasz od sytuacji, którą sam stworzyłeś. Chciałeś, żebym pracowała — pracuję. Chciałeś, żebym zarabiała — zarabiam. Teraz przeszkadza ci, że sobie radzę? Że nie płaczę i nie błagam, żebyś został?
— Ja chcę normalnej rodziny!
— A ja chcę normalnego męża. Takiego, który nie poniża, nie umniejsza i nie ucieka, gdy żona okazuje się silniejsza, niż mu wygodnie.
Michał chwycił torbę.
— Beze mnie nie dasz rady. Mieszkanie, rachunki, dziecko. Zobaczymy, jak zaśpiewasz za tydzień.
Marta uśmiechnęła się ledwie widocznie, samymi kącikami ust.
— Michał. To mieszkanie jest mojego taty. Jest zapisane na niego. Zawsze było. Mieszkałeś tu, bo poprosiłam ojca.
Michał znieruchomiał.
— Co?
— Mieszkanie należy do mojego ojca. Kupił je i zapisał na siebie jeszcze przed naszym ślubem, kiedy dopiero się spotykaliśmy. Nie mówiłam ci, bo nie było powodu. Teraz powód się pojawił.
— Ty… specjalnie to ukrywałaś? Ustawiłaś mnie?
— Nie. Po prostu nigdy nie wykładałam przed tobą wszystkich kart. A ty nigdy nie zapytałeś.
Stał z torbą w dłoni, a cała jego pewność siebie kruszyła się jak stary tynk. Był przekonany, że wychodzi jako zwycięzca. Myślał, że Marta rzuci się za nim, będzie dzwonić, płakać, prosić o powrót. Tymczasem ona stała przed nim z rocznym synem na rękach i patrzyła spokojnie. Bez gniewu. Bez histerii. Z tym spokojem, który brał za obojętność, a który okazał się siłą.
— Kubuś będzie tęsknił, — powiedziała do jego pleców, kiedy ruszył do drzwi. — Przychodź do niego, kiedy chcesz. Jest twoim synem. Tego nikt nie odwołał.
Drzwi zamknęły się za Michałem.
Zszedł po schodach, wyszedł na podwórko i dopiero tam zrozumiał, że założył kurtkę na lewą stronę. Poprawił ją, zapiął się i wybrał numer Piotra.
— Piotrek, mogę do ciebie?
— Dawaj. I co, zadziałało?
— Nie. Mieszkanie jest jej ojca. Nawet torby nie pomogła mi spakować.
Piotr długo milczał. W końcu powiedział:
— No… przyjeżdżaj. Coś wymyślimy.
Ale nie było już czego wymyślać. Marta nie dzwoniła. Nie pisała. Nie prosiła, żeby wrócił. Następnego dnia znalazła opiekunkę — starszą kobietę z sąsiedniego bloku, która za rozsądną stawkę zgodziła się siedzieć z Kubusiem podczas jej zmian. Pieniędzy wystarczało: napiwki rosły, Martę ceniono za szybkość, dokładność i uśmiech, który nie znikał nawet o trzeciej nad ranem.
Michał przychodził do Kubusia dwa razy w tygodniu. Za każdym razem dostrzegał coś nowego: a to zabawkę, której nie kupił on, a to książeczkę, której nie wybrał on. Marta przyjmowała go spokojnie, proponowała herbatę, nie zadawała zbędnych pytań. I za każdym razem czuł się jak gość w życiu, które kiedyś było jego — i które sam rozbił.
Minęło osiem miesięcy.
Michał siedział w kuchni u Piotra. Lena poszła do koleżanki, a Piotr smażył jajecznicę.

— Słyszałeś nowinę? — zapytał Piotr, nie odwracając się od kuchenki.
— Jaką?