— Twoją Martę awansowali. Jest teraz zastępczynią kierownika w „Bryzie”. Lena od kogoś usłyszała, wszystkie dziewczyny już o tym gadają.
Michał odłożył widelec na stół.
— Zastępczynią kierownika?
— No. W tej samej restauracji, gdzie zaczynała za barem. W rok — od barmanki do zastępczyni. Lena mówi, że nawet służbowy samochód jej dali.
Michał oparł się o krzesło i wbił wzrok w sufit.
— Przecież mówiłeś, że bez faceta nie da rady, — powiedział bez złości, raczej z gorzkim półuśmiechem.

— No… pomyliłem się, — Piotr wzruszył ramionami. — Zdarza się. Kobiety są różne.
— Zdarza się, — powtórzył Michał.
Michał zamknął telefon i położył go ekranem do blatu. Jeszcze długo siedział tak przed talerzem z jajecznicą, której nie był w stanie przełknąć, w cudzym mieszkaniu, w cudzym życiu, które teraz stało się jego jedynym.
A Marta tamtego wieczoru wróciła do domu — do mieszkania swojego ojca — i długo stała przy łóżeczku podrośniętego Kubusia. Chłopczyk spał z szeroko rozrzuconymi rączkami i uśmiechał się przez sen. Pochyliła się, pocałowała go w skroń i wyszeptała:
— Daliśmy radę, maluszku. My naprawdę daliśmy radę.
I po raz pierwszy od półtora roku nie chciała już nikomu niczego udowadniać. Nie musiała się tłumaczyć, wyjaśniać, znosić upokorzeń ani prosić o zrozumienie. Rozprostowała skrzydła — i nie zamierzała już nigdy składać ich z powrotem.
A Michał? Michał został przy kuchennym stole u Piotra. Mężczyzna, który żądał od żony niemożliwego, a na końcu dostał dokładnie to, na co zapracował. Pustkę. I zimną jajecznicę na talerzu.