„Dość już siedzenia na macierzyńskim, od jutra zaczynasz szukać pracy” — zażądał mąż. Marta przyjęła to z dziwnym spokojem, lecz on nie miał pojęcia, jaką cenę zapłaci za własne słowa

— Twoją Martę awansowali. Jest teraz zastępczynią kierownika w „Bryzie”. Lena od kogoś usłyszała, wszystkie dziewczyny już o tym gadają.

Michał odłożył widelec na stół.

— Zastępczynią kierownika?

— No. W tej samej restauracji, gdzie zaczynała za barem. W rok — od barmanki do zastępczyni. Lena mówi, że nawet służbowy samochód jej dali.

Michał oparł się o krzesło i wbił wzrok w sufit.

— Przecież mówiłeś, że bez faceta nie da rady, — powiedział bez złości, raczej z gorzkim półuśmiechem.

— No… pomyliłem się, — Piotr wzruszył ramionami. — Zdarza się. Kobiety są różne.

— Zdarza się, — powtórzył Michał.

Michał zamknął telefon i położył go ekranem do blatu. Jeszcze długo siedział tak przed talerzem z jajecznicą, której nie był w stanie przełknąć, w cudzym mieszkaniu, w cudzym życiu, które teraz stało się jego jedynym.

A Marta tamtego wieczoru wróciła do domu — do mieszkania swojego ojca — i długo stała przy łóżeczku podrośniętego Kubusia. Chłopczyk spał z szeroko rozrzuconymi rączkami i uśmiechał się przez sen. Pochyliła się, pocałowała go w skroń i wyszeptała:

— Daliśmy radę, maluszku. My naprawdę daliśmy radę.

I po raz pierwszy od półtora roku nie chciała już nikomu niczego udowadniać. Nie musiała się tłumaczyć, wyjaśniać, znosić upokorzeń ani prosić o zrozumienie. Rozprostowała skrzydła — i nie zamierzała już nigdy składać ich z powrotem.

A Michał? Michał został przy kuchennym stole u Piotra. Mężczyzna, który żądał od żony niemożliwego, a na końcu dostał dokładnie to, na co zapracował. Pustkę. I zimną jajecznicę na talerzu.