Wpadła do mojego gabinetu. Miała szeroko otwarte oczy, a makijaż lekko się rozmazał.
— Co… co się stało z kuchnią?! Okradli nas?! Gdzie jest ekspres?! Gdzie są naczynia?!
— Nikt nas nie okradł — zamknąłem książkę bez pośpiechu. — Przeprowadziłem inwentaryzację i ewakuację wartościowego majątku. Skoro w praktyce pokazałaś, że jesteś gotowa niszczyć moje rzeczy dla ochrony manikiuru, ograniczyłem ci dostęp do tego majątku. Teraz w kuchni panuje idealny porządek.
Katarzyna otworzyła usta, jakby brakowało jej powietrza.
— Ty… ty schowałeś garnki?! Wywiozłeś ekspres?! Jesteś chorym paranoikiem!
— Na blacie leżą papierowe talerze. Zjesz, zgnieciesz, wyrzucisz. Niczego nie trzeba myć. Manikiur całkowicie bezpieczny. Idealne rozwiązanie zadania.
Chwyciła z mojego biurka ciężki metalowy zszywacz i z całej siły cisnęła nim w ścianę. Tynk chrupnął.
— Nie będę żyła w takich warunkach! Nie jestem psem, żeby jeść z papierowej miski! Jesteś skąpym, małostkowym tyranem!
— W takim razie spakuj rzeczy, Katarzyno. Nikt cię tutaj siłą nie trzyma — patrzyłem jej prosto w oczy.
Nagle zamilkła. Jej pierś ciężko się unosiła. W jednej chwili histeria ustąpiła miejsca gorączkowej, wyrachowanej złości.
— Myślisz, że jesteś taki sprytny? — syknęła, pochylając się nade mną. — Myślisz, że po prostu wyjdę? Poświęciłam ci pół roku! Z pustymi rękami stąd nie odejdę!
Odwróciła się gwałtownie i niemal wybiegła na korytarz.
Zmarszczyłem brwi. Jej reakcja była zbyt dziwna. Zamiast pakować walizki albo ciągnąć awanturę, ruszyła do sypialni. Wstałem zza biurka i bezszelestnie poszedłem za nią.
Drzwi sypialni były uchylone. Katarzyna klęczała przed moją szafą przesuwną. Nerwowo grzebała w dolnych szufladach, tam, gdzie trzymałem dokumenty i niewielką szkatułkę z drogimi męskimi zegarkami. Miałem kolekcję zabytkowych chronometrów, w którą włożyłem niemało pieniędzy.
Znalazła szkatułkę. Otworzyła ją. Wyjęła trzy najdroższe zegarki, w tym mojego ulubionego Rolexa, i szybko wsunęła je do swojej skórzanej torebki.
Stałem w cieniu korytarza i nie wierzyłem własnym oczom. Moja partnerka, dyrektorka artystyczna o „doskonałym guście”, okradała mnie wprost w moim mieszkaniu.
Zapięła torebkę, wyprostowała się i wyjęła telefon. Wybrała numer. Zamarłem, starając się nie wydać żadnego dźwięku.
— Halo, Staszek? — jej głos drżał z napięcia. — Tak, to ja. Słuchaj, wszystko mam. Zegarki są u mnie. Jutro rano zawiozę je do lombardu przy Nowym Świecie, tam biorą bez papierów. Powinno wyjść jakieś sześćset tysięcy, nie mniej. Zamknę ten dług… Tak, rozumiem, że termin się pali! Jeśli te bydlaki pojawią się w galerii, wyrzucą mnie z wilczym biletem! Dobra, jutro będą pieniądze. A temu idiocie powiem, że nas okradli, kiedy nie było go w domu.
Rozłączyła się.
Cały obraz ułożył się natychmiast.
Katarzyna ugrzęzła w poważnych długach. Najpewniej pożyczała od niebezpiecznych ludzi albo kręciła finansowe kombinacje w galerii, może sprzedawała podróbki. Pilnie potrzebowała pieniędzy. Jej kaprysy z manikiurem, odmowa zapłacenia za sprzątanie z własnej kieszeni, wybuchy agresji — to wszystko nie było tylko cechą charakteru. To był dziki stres człowieka zapędzonego w róg.
Zamierzała ukraść moją kolekcję i odegrać włamanie. Moja ewakuacja kuchni tylko popchnęła ją w panikę i przyspieszyła jej plan.
Cofnąłem się cicho. Wróciłem do gabinetu, domknąłem drzwi i wyjąłem telefon.
Wybrałem numer dyżurnego komisariatu.
— Dobry wieczór. Chcę zgłosić kradzież mienia znacznej wartości. Sprawczyni jest teraz w moim mieszkaniu i zamierza wyjść z przywłaszczonym majątkiem.
Potem wyszedłem na korytarz.
Katarzyna właśnie wychodziła z sypialni. W dłoni mocno ściskała torebkę. Gdy mnie zobaczyła, spróbowała przybrać wyraz urażonej godności.
— Wychodzę! — oznajmiła, unosząc brodę. — Pojadę spać do koleżanki. Nie chcę być z tobą pod jednym dachem. Rzeczy zabiorę jutro!
— Nigdzie nie pójdziesz, Katarzyno — zagrodziłem jej drogę do drzwi wejściowych.
— Odsuń się! Nie masz prawa mnie zatrzymywać! — próbowała mnie odepchnąć, ale mocno chwyciłem ją za ramiona.
— Słyszałem twoją rozmowę ze Staszkiem — powiedziałem cicho. — O długach, lombardzie przy Nowym Świecie i udawanym włamaniu.
Twarz Katarzyny stała się kredowobiała. Torebka wypadła jej z rąk na parkiet. Rozległo się głuche stuknięcie, ciężkie zegarki uderzyły o siebie w środku.
Zaczęła osuwać się na podłogę. Cała jej wyniosłość, cały snobizm zniknęły w jednej sekundzie.
— Piotr… proszę — uczepiła się mojej ręki. — Ty nie rozumiesz! Oni mnie zabiją! Wzięłam pieniądze z kasy galerii… Chciałam się odegrać w kasynie… Wszystko przegrałam! Powiedzieli, że połamią mi nogi!
— I uznałaś, że spłacisz karciane długi moją kolekcją? — z obrzydzeniem odczepiłem jej palce od swojej koszuli.
— Oddałabym wszystko! Coś bym wymyśliła! Błagam, nie wzywaj policji! — płakała, rozmazując po twarzy drogi tusz.
W tej chwili rozległ się dzwonek do drzwi. Krótki i stanowczy.
Podszedłem i otworzyłem. Na progu stało dwóch policjantów z patrolu.
— Pan wzywał? — zapytał surowo starszy z nich.
